“Η μητέρα μου έχει καλλιτεχνική φλέβα, ζωγραφίζει, σκηνογραφεί, γιατί έχει τελειώσει και τη Σχολή Κινηματογράφου, πήγε στα 45 της χρόνια. Έδωσε κατατακτήριες και τέλειωσε δεύτερη σχολή. Πρώτη έκανε εκείνη το άλμα, μετά εγώ. Μικρός, από Πρώτη Δημοτικού ξεκίνησα να πηγαίνω σε θεατρικά εργαστήρια- στην αρχή δεν μου άρεσε καθόλου. Υπέφερα! Σου μιλάω για κλάμα! Μετά, κάπως ήρθαν τα πράγματα, συνέχισα και με τα χρόνια, κάτι άρχισε να μου ξυπνάει. Κάπου στο Γυμνάσιο, αποφάσισα ότι θα δώσω στο Τμήμα Θεάτρου. Δεν σκέφτηκα τίποτα άλλο. Είπα ότι θα δώσω εκεί. Και μπήκα στοχευμένα, δεν είχα τίποτα άλλο στο μυαλό μου. Μπήκα με τη πρώτη, είχα γράψει καλά, και με 13500 βάση που είχε τότε, πέρασα”.

“Ήξερα τί με περιμένει, τα φανταζόμουν τα πράγματα, σίγουρα προσγειώνεσαι και δεν έχει καμία σχέση το Πανεπιστήμιο με την αγορά εργασίας. Τα χρόνια στο Τμήμα Θεάτρου ήταν ωραία χρόνια. Δυο λεωφορεία από Πολίχνη στη Θεάτρου και πίσω, κάθε μέρα”.

“Γιατί Ιωάννης και όχι Γιάννης; Το κράτησαν οι γονείς, άρεσε πολύ στη μάνα μου- ήταν πιο εύηχο το Ιωάννης, και έμεινε. Σε κάποια φάση χρονικά, ντρεπόμουν να συστήνομαι ως Ιωάννης, αλλά το έχω ξεπεράσει πλέον και μου αρέσει πολύ”.

“Στη Σχολή Θεάτρου, η Έφη Σταμούλη είναι μια καθηγήτρια που -για μένα- αποτέλεσε σημείο αναφοράς. Πολύ βοηθητική καθηγήτρια- σε σκανάρει και σε βοηθάει απερίγραπτα-δίχως να θέλω να αδικήσω, μου άνοιξε τρελά παράθυρα στον εγκέφαλο,ο Μιχαήλ Μαρμαρινός. Μου άνοιξε ένα κόσμο που δεν φανταζόμουν…Ήθελα να γίνω ηθοποιός-με θυμάμαι στο πρώτο έτος να λέω “θα το κάνω μέχρι θανάτου”. Δεν είμαι σίγουρος αν ακόμα θα το έλεγα το “ας βρεθώ στη ψάθα”, αλλά τότε το έλεγα. Ήμουν υποψιασμένος, διανοητικά, ότι η αγορά εργασίας δεν είναι εύκολη. Βγαίνοντας, συνειδητοποίησα ότι τα πράγματα είναι πιο σκληρά από όσο φανταζόμουν. Κακά τα ψέματα, σε ένα πανεπιστημιακό χώρο που όλοι γνωρίζονται, έχεις εύκολα την αποδοχή. Κάνεις μια παρουσίαση στη Σχολή και βλέπεις ότι όλα περνάνε και δέχονται αυτό που κάνεις-είναι ο κλειστός κύκλος που κάνει τα πράγματα πιο ομαδικά. Τα ίδια ακριβώς, δεν περνάνε στην αγορά εργασίας, τόσο εύκολα. Δεν σε αποδέχεται κάποιος που ούτε καν σε ξέρει. Που έχει τεράστια διαφορά ηλικίας και δεν ξέρει τίποτα για το παρελθόν σου”.

“Πιστεύω ότι μπορείς να διεκδικήσεις τη σχέση σου με το κοινό, ως ντόπιος ηθοποιός, στη Θεσσαλονίκη. Έχω τη ψευδαίσθηση (;) ότι υπάρχει η δυνατότητα. Είμαστε 1,5 εκατομμύριο άνθρωποι. Και γιατί σφύζουν τα θέατρα όταν έρχεται ένας αθηναϊκός θίασος; Δεν ξέρω τι φταίει. Νομίζω ότι όλο αυτό μπορεί να αλλάξει, αλλά δεν ξέρω ποιος είναι ο τρόπος. Αν η Θεσσαλονίκη έχει ταβάνι πολιτιστικά; Είναι μέρες που ξυπνάω και αισθάνομαι ότι έχει και άλλες, όχι. Είναι συγκρουόμενα μέσα μου. Για παράδειγμα, πέρυσι κάναμε στο θέατρο Τ, τον “Ονειροφάγο” που ήταν μια εκκεντρική παράσταση που δεν αγαπήθηκε από το κόσμο. Δεν υπήρξε η αποδοχή και μπορώ να πω ότι ήταν μια καλή δουλειά. Εκεί, βλέπεις ότι ο κόσμος της Θεσσαλονίκης δεν συνδέθηκε με αυτό. Στην Αθήνα, μπορεί και να συνδεόταν…Αλλά για ταβάνι δεν το πιστεύω τελεσίδικα και ότι θα είμαστε “βλάχοι” για πάντα. Είναι υπεροπτικό, από την άλλη, να λες “ο κόσμος φταίει που δεν ήρθε””..

“Η εμπειρία στην Αθήνα, φέτος, επαγγελματικά ήταν μια χαρά στο θέατρο ΠΟΡΤΑ, αλλά δεν αντέχω τη πόλη! Αναπόφευκτα, έτσι όπως είναι η κατάσταση στη Θεσσαλονίκη δύσκολα, σκέφτεσαι στην Αθήνα. Υπάρχει στο πίσω μέρος του μυαλού μου και καθόλου στο μπροστά. Γιατί, στην Αθήνα, όσο έμεινα με έπιασε ένα ψυχοπλάκωμα, μια μιζέρια. Είναι μια πόλη με πολύ θλίψη και το βλέπεις σε κάθε της πτυχή.Οι ρυθμοί είναι γρήγοροι. Μου έλεγε χθες, ο Κωστής ο φωτογράφος, ότι είχε πάει διακοπές στην Αθήνα και έπιασε τον εαυτό του, να τρέχει να προλάβει το ΜΕΤΡΟ, γιατί όλοι τρέχανε! Παρόλα αυτά, το κοινό της Αθήνας ήταν θερμό. Και με μεγαλύτερη ευκολία έρχεται στο θέατρο-είναι εξοικειωμένοι με την απόσταση. Στη Θεσσαλονίκη, κάποιος από τις Συκιές να πάει να δει θέατρο στη Καλαμαριά, δεν του είναι εύκολο. Στην Αθήνα, όλα είναι μακριά, το αποδέχονται, είναι το ΜΕΤΡΟ που βοηθάει και είναι στην κουλτούρα τους, το θέατρο. Θα βγούνε, θα πάει”.

“Οι Monks δημιουργήθηκαν μέσα στη Σχολή. Δεν είναι εύκολο αυτό το “μαζί”. Και όσο μεγαλώνουμε γίνεται και πιο ζόρικο. Οι απαιτήσεις του καθενός μεγαλώνουν, οι απογοητεύσεις αυξάνονται, εμείς γνωριζόμασταν αλλά και πάλι θα κρατήσεις ισορροπίες και θα προσέξεις πότε θα μιλήσεις. Το στρες, στην ετοιμασία μιας παράστασης, δεν βοηθάει. Αλλά, μέχρι στιγμής τα καταφέρνουμε και είμαστε καλά. Μπορεί να μοιάζει εύκολο, αλλά δεν είναι”.

“Με ρωτάς αν το “Ωραίος και Σέξυ” το απολαμβάνω…όχι, όσο θα ήθελα! Λίγο με αγχώνει, νιώθω ότι πρέπει να είμαι σε καλή κατάσταση, γιατί είναι κουραστική παράσταση- τουλάχιστον για μένα. Μετά, όταν βρίσκω τα πατήματα, την απολαμβάνω….Τώρα στις πρόβες του “Μακαρίτη” στο θέατρο Τ, με απασχολούν πολλά πράγματα. Ο ήρωας, η απόδοση του, το συνολικό αποτέλεσμα, να είμαστε ήρεμοι τη τελευταία εβδομάδα προβών και έχω την περιέργεια της ανταπόκρισης του κόσμου”.

“Οικονομικά, στη Θεσσαλονίκη, μπορείς να είσαι ο.κ., αν δουλεύεις όλη μέρα. Να κάνεις πρωινά, να κάνεις παραστάσεις ενηλίκων, πρόβα για τα επόμενα, έρχεται και η αβεβαιότητα του αν θα συνεχιστεί, αλλά μπορείς να ζήσεις, αρκεί να κάνεις πολλά. Τα όνειρα μου; Θέλω ωραίους ρόλους, να σπάω το κεφάλι μου για ανακάλυψη “διαδρομών”. Εμένα, μου αρέσουν οι ρόλοι και οι άνθρωποι-θέλω να βρίσκομαι με ωραίες ομάδες ανθρώπων. Όσο χαζό κι αν ακούγεται, θέλω να κυριαρχεί η αγάπη σε μια ομάδα συντελεστών και λιγότερο ο ναρκισσισμός του καθενός-αυτές οι βλακείες που μας κατατρέχουν εμάς τους ηθοποιούς”.

“Επί προσωπικού, μου αρέσει να βάζω τις ανάγκες των ανθρώπων που αγαπώ πιο πάνω από τις δικές μου- το βρίσκω δύσκολο, το προσπαθώ, αλλά μου αρέσει πολύ. Και θέλω, να είμαι ξεκούραστος πνευματικά. Παρά τη σωματική κούραση όλης της μέρας, το βράδυ να μπορώ να κάνω κάτι όμορφο με ανθρώπους που αγαπώ…Καμιά φορά, η σωματική κούραση με καταβάλλει και δεν έχω όρεξη να βγω. Θέλω να μπορώ να βλέπω ανθρώπους. Θέλω απλά τα πράγματα. Δεν είμαι του σύνθετου. Η απλότητα με κερδίζει”…