Σήμερα ξύπνησα από τον πρώτο εφιάλτη (θα ακολουθήσουν κι άλλοι είμαι σίγουρος), όσο αφορά την πρεμιέρα μας. Κόσμος να φεύγει, τα παιδιά να λένε λάθος κείμενα και εγώ να τρέχω, όσο πιο γρήγορα μπορώ.

Αναρωτιέμαι, τι σχέση έχει ο Κισλόφσκι με τον “Θεό των Σκουπιδιών”.

Προσπαθώ να ηρεμήσω τον Χρήστο όταν τσαντίζεται, επειδή ξεχνάει λόγια. Λόγια που έχω γράψει εγώ. Πόσο όμορφα έχουν αγκαλιάσει όλο αυτό το υλικό και το έχουν κάνει δικό τους; Όμορφοι άνθρωποι. Όλοι τους.

Πόσο απέχει αυτή η δυστοπία που παρουσιάζουμε από την καθημερινότητα μας;

Η ίδια η καθημερινότητα μας, δεν θα φάνταζε σαν μελλοντολογική δυστοπία, κάποια χρόνια πριν;

Πρέπει να γράψω τις τελευταίες εκκρεμότητες σε ένα τετράδιο, που θα ανοίξω μετά την πρεμιέρα και να δω κατά πόσο τις έλυσα.

Ένα χωροχρονικό παιχνίδι. Ευτυχώς, έχω και την Ρωξάνη που έχει φέρει όλη την ντουλάπα της και έχουμε ωραία κοστούμια.

Πρεμιέρα, λοιπόν. Σε λίγες μέρες.

Πρεμιέρα και φινάλε την ίδια στιγμή.

Κάθε λεπτό που περνάει, θα είναι το πρώτο και ταυτόχρονα το τελευταίο.

Όμορφο πράγμα, το εφήμερο.

Φαντάζομαι την παράσταση μας, σαν έναν γλυπτό πάγου, αφημένο σε ένα έρημο δρόμο, το κατακαλόκαιρο.

Ας είναι. Έτσι. Έστω και για λίγο. Μπορεί κάποιος να δροσιστεί.

*Ο Άρης Κακλέας, ιδρυτικό μέλος της νεοσύστατης ομάδας Catharsis Theater Group, στις 8 Απριλίου θα παρουσιάσουν για 1 μόνο παράσταση, στο θέατρο NOUS, στην Αθήνα, την πρωτότυπη σύνθεση “Ο Θεός των Σκουπιδιών” που πραγμάτωσε ο ίδιος ο Άρης με την σκηνοθετική του υπογραφή. Ερμηνεύουν: Γιάννης Σύριος, Ρωξάνη Στρουμπούλη και ο Χρήστος Τσάβος.

Στάχτη.

Παντού στάχτη.

Χιονίζει στάχτη.

Οτιδήποτε μπορεί να θυμίζει ένα ακμαίο παρελθόν, οποιαδήποτε ανάμνηση τεχνολογικής, οικονομικής ή πολιτισμικής προόδου, έχει παντελώς σβηστεί από την μνήμη αυτού του τόπου.

Γύρω μας μονάχα ερείπια.

Η ανθρωπότητα όπως την γνωρίζανε κάποτε, έχει οριστικά πεθάνει.

Μοναδικό νόημα της ζωής, η παράταση της επιβίωσης.

Κτίρια κατεστραμμένα, μαγαζιά λιντσαρισμένα, οχήματα παρατημένα.

Βρισκόμαστε μετά την αποκάλυψη

Και εφόσον όλα πλέον έχουν αποκαλυφθεί, κανείς και τίποτα δεν μπορεί να κρυφτεί.

Μπορεί να περάσουν μέρες, εβδομάδες, χωρίς να συναντήσεις κανέναν και όταν συναντήσεις κάποιον, το πιθανότερο είναι να είναι ήδη νεκρός.

Γυναίκες πωλούνται σαν σκλάβοι.

Άντρες ποτίζουν με το αίμα τους το χιόνι στους δρόμους.

ΠΑΝΤΟΥ ΣΚΟΤΑΔΙ

Κανένας νόμος δεν υπάρχει πια.

Κανένας δεν μπορεί να δικαστεί, να φυλακιστεί, να τιμωρηθεί, για κάτι που κάποτε θεωρούνταν κοινωνικά ανήθικο.

Βρισκόμαστε ένα βήμα πριν την εξαφάνιση του είδους μας.

Κι όμως, πάνω από τα σύννεφα, πάνω από την στάχτη, πάνω από το πλαστικό, υπάρχει αυτός.

Αυτός και μονάχα αυτός επιλέχθηκε και μπορεί να επιβιώσει.

Αυτός ο κόσμος, ο πάνω από εμάς, ο εκλεκτός.

Μόνη μας ελπίδα, να φυλακιστούμε στην μνήμη αυτών των λίγων εκλεκτών που

εκμεταλλευόμενοι την απύθμενη δύναμη τους,

κατάφεραν να δραπετεύσουν από αυτόν τον σκουπιδότοπο

γίνονται για εμάς ο ένας,

ο μοναδικός,

Ο ΘΕΟΣ ΤΩΝ ΣΚΟΥΠΙΔΙΩΝ