Ο ανθρώπινος πληθυσμός διανύει μια περίοδο που η τεχνολογική επανάσταση του μετατρέπεται σταδιακά σε τεχνολογική κρίση. Μοναξιά, μειωμένο εύρος προσοχής, συνεχής σύγκριση με influencers στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης και, τώρα, η Τεχνητή Νοημοσύνη, το γνωστό σε όλους μας ΑΙ. Δε χρειάζεται πια να σκεφτόμαστε ούτε καν πόσο κάνει 1+1. Μπορούμε να το ρωτήσουμε για τα πάντα και να μας δώσει τις απαντήσεις που θέλουμε να ακούσουμε, μας «νοιάζεται» πιο πολύ και από τους δικούς μας ανθρώπους. Όλα γίνονται διαδικτυακά, πλέον. Οι δουλειές μας, οι ερωτικές γνωριμίες μας, η επίλυση των προβλημάτων μας. Τί συμβαίνει, όμως, όταν το ψηφιακό μας αποτύπωμα γίνεται δυσβάστακτο; Όταν δεν αντέχουμε άλλο το γεγονός, ότι οι ηλεκτρονικές μας συσκευές ξέρουν τα πάντα για εμάς; Με αυτά τα ερωτήματα αναμετριέται στο Θέατρο Αυλαία «Η Πλατφόρμα» το πρωτότυπο έργο του Νίκου Νικήτογλου, σε σκηνοθεσία και δραματουργία του Νικόλα Μαραγκόπουλου.

Εξαιτίας του εθισμού του με το κινητό του τηλέφωνο, ένας νεαρός άντρας, ο Μαξ,  ακολουθεί την προτροπή της μητέρας του και βρίσκεται σε ένα μέρος που ονομάζεται «Η Πλατφόρμα». Εκεί, μια τεχνητή νοημοσύνη, η Σύλβια, την οποία την κρασάρει η ανθρώπινη επαφή, του εξηγεί ότι θα τον βοηθήσουν να σβήσει όλες του τις αναμνήσεις εκτός από το όνομά του, για να μη νοιάζεται για κανέναν άνθρωπο, να μη θυμάται αρνητικές εμπειρίες κι έτσι να μην πονάει.

Όλα φαίνεται να πηγαίνουν καλά, ο Μαξ περνάει ένα ένα τα στάδια της διαδικασίας με σχετική επιτυχία, πάντα υπό την επίβλεψη της επιστημόνισσας που δημιούργησε το σύστημα. Η πρόοδος όμως καταρρέει όταν εμφανίζεται ένα πρόσωπο που δε θα έπρεπε να είναι εκεί. Ένας «πελάτης» της Πλατφόρμας, στον οποίο η διαδικασία απέτυχε, κάνοντας τον να νιώθει χειρότερα από πριν. Οι ταραχές που ακολουθούν οδηγούν τη Σύλβια να αισθανθεί για πρώτη φορά κάτι, να αισθανθεί θυμό, βγάζοντας την από τη ψύχραιμη και ψυχρή απάθειά της. Τελικά, τι θα συμβεί με τις αναμνήσεις του Μαξ;

Οι ερμηνείες των Βασίλη Βασιλείου και Στέλλα Νικολαΐδου ήταν αξιόλογες, με τον τόνο της φωνής τους να «προδίδει» τα συναισθήματά τους σε κάθε σκηνή. Ο Χρήστος Τζιώτας ως Λάρρυ ξεχώρισε σε αυτόν τον ρόλο σύγχρονου γελωτοποιού που αποκαλύπτει πολλά και ξέρει ακόμα περισσότερα ,ενώ ο Μιχάλης Στεφανίδης στον ρόλο της Σύλβια ήταν η καλύτερη ερμηνεία που έχω δει από την αρχή του 2026, πραγματικά απολαυστικός σε όλη τη διάρκεια της παράστασης.

Η κινησιολογία και των τεσσάρων χαρακτήρων ήταν ιδιαίτερα δουλεμένη και προσεγμένη στη λεπτομέρεια από τον Αλέξη Τσιάμογλου, στοιχείο που ανεβάζει πολύ το οπτικό αποτέλεσμα.  Τα σκηνικά και τα κοστούμια της Νίκης Αγγελίδου ήταν, όπως πάντα, καλόγουστα και προσέδιδαν χαρακτήρα στα πρόσωπα του έργου. Οι φωτισμοί του Σωτήρη Ρουμελιώτη ήταν άψογοι, αναδεικνύοντας την κάθε σκηνή με ξεχωριστό τρόπο. Τέλος, το ίδιο το έργο, οι λέξεις ενός Έλληνα θεατρικού συγγραφέα, του Νίκου Νικήτογλου, είχε ροή, δεν έκανε καμία κοιλιά και τα 75 λεπτά έμοιαζαν με μόλις 5.