Μια χρονιά με κλειστά θέατρα κι ανοιχτά streaming ως τον Ιούνη, ορθάνοιχτα “και ευάερα” το καλοκαίρι, πρώτο δειλό και “μουδιασμένο” άνοιγμα από Οκτώβρη. Μια χρονιά δυστοπική, αλλόκοτη και ποτέ ξανά στο παγκόσμιο νου-πραγματωμένη. Που το θέατρο όφειλε να “ανασυνταχθεί” από το σκότος. Δεν ήταν pause. Ήταν restart. Με θεατές γεμάτους γενναιοδωρία και υπομονή. Κι ότι θα μείνει στη καρδιά, ακολουθεί, ελπιδοφόρα…

…και ποιός σου είπε ότι δεν υπήρξε η παράσταση του καλοκαιριού;

Τα είπαμε, τα ξαναείπαμε, ας καταγραφεί  και στον απολογισμό χρονιάς. Ο “Προμηθέας Δεσμώτης” του Αισχύλου. Ο Άρης Μπινιάρης με την απόδοση του Γιώργου Μπλάνα, συνάντησε επί σκηνής τον Γιάννη Στάνκογλου, σε μια ερμηνεία-ορόσημο για τη πορεία του. Ένας θίασος δεμένος σαν γροθιά, η συγκλονιστική Ηρώ Μπέζου, οι άρτιοι Αλέκος Συσσοβίτης και Ιωάννης Παπαζήσης, η μουσική του Φώτη Σιώτα, κι ότι επιτέλους “ακούστηκε” πεντακάθαρα ο λόγος του κειμένου που μας συνδέει με το σήμερα, ήταν αρκετοί λόγοι για να βαφτιστεί “η παράσταση του καλοκαιριού”. Γι αυτό και το καλοκαίρι του 2022, η παράσταση θα συνεχίσει, την επιτυχημένη- καλλιτεχνικά και εισπρακτικά- πανελλαδική της περιοδεία.

…και ποιός σου είπε ότι το καλό δεν έρχεται, από εκεί που δεν το περιμένεις;

“Ελένη” του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία Βασίλη Παπαβασιλείου, με την Έμιλυ Κολιανδρή στη πιο μπριόζα ερμηνεία της. Μια παράσταση-ορισμός εξωστρέφειας, με επιρροές ακόμα και επιθεωρησιακές- με μια ελαφρότητα που όλοι την έχουμε ανάγκη κι έναν σαρωτικό Θέμη Πάνου-στην κορυφαία του στιγμή. Ένας μουσικοχορευτικός θίασος με σκέρτσο, νάζι και ταπεραμέντο, με το Γιώργο Καύκα, την Αγορίτσα Οικονόμου, την Έφη Σταμούλη  και τον Άγγελο Μπούρα σε άρτιες ερμηνείες-στους μικρής διάρκειας ρόλους τους, κατά το κείμενο. Όπου κι αν παίχτηκε άρεσε, εξού και το ερχόμενο καλοκαίρι θα ανοίξει τα “Επιδαύρεια”.

…. και ποιός σου είπε ότι θέατρο δεν είναι εσύ κι ο άλλος;

“Ελεύθερο Ζευγάρι” σε απόδοση και σκηνοθεσία του Μιχάλη Σιώνα. Ο καλύτερος σκηνοθέτης στη Θεσσαλονίκη, γέμισε το μικρό θέατρο της Μονής Λαζαριστών, με πάθος, γέλιο, δάκρυ, αλήθειες για τις διαπροσωπικές μας σχέσεις. Μια παράσταση-μικρό διαμάντι, καθρέφτης της ζωής μας και των σχέσεων μας, από το Γιάννη Σαμψαλάκη, τη Λίλα Βλαχοπούλου και το Στέφανο Πίττα. Ένα έργο με σταθερά προβολείς ανοιχτούς και κασσετόφωνο στη διαπασών, να “φωνάζει” πως πρέπει να είναι το θέατρο του ΄22.

…και ποιός σου είπε ότι το θέατρο δεν είναι…παραμύθι;

“Ο Πουπουλένιος” του Μάρτιν Μακ Ντόνα, σε σκηνοθεσία Μαίρης Ανδρέου. Μια δυνατή απόδοση κειμένου, μα πάνω από όλα ένα θέατρο να “σε μετακινεί”. Οι θεατές έβγαιναν από την αίθουσα “σοκαρισμένοι με ενθουσιασμό”-μια παράσταση με κραδασμούς. Τέσσερις άσσοι στο μανίκι του έργου: o έμπειρος Σπύρος Σαραφιανός, ο καθηλωτικός Γιάννης Τσεμπερλίδης σε μια σπουδαία ερμηνεία του, ο Χρίστος Στυλιανού και ο Γρηγόρης Παπαδόπουλος σε σταθμούς υποκριτικής, για μια ακόμη φορά, στο βιογραφικό τους. Βάλε και τη μουσική του Γιάννη Τσεμπερλίδη “κερασάκι στη τούρτα” να σου γρατζουνά τη ψυχή, τις νύχτες στο μαξιλάρι, για πολύ καιρό….Τα απανωτά sold out, οδήγησαν τη παράσταση σε ξανανέβασμα της, από 25 Δεκεμβρίου και για λίγες βραδιές. Μια φορά κι έναν καιρό, λοιπόν, ήταν οι “δυνάμεις” καλλιτεχνών που ενώθηκαν σε ένα δυνατό έργο…και έζησαν οι θεατές καλά και το μέλλον του θεάτρου ελπιδοφόρα…

Bonus Extra- Υστερόγραφο Νέων Καλλιτεχνών:

Το ουράνιο τόξο μετά τις “μπόρες της ζωής” είναι οι νέοι καλλιτέχνες που έχουν-ουσιαστικά- “κάτι να πούνε” και οι ομάδες τους. Έτσι, οι Monk με το”Στα Σκουπίδια”, όπως επίσης και το “Frankie & Johnny”, αλλά και  “Η μητέρα του Σκύλου” από τους Male Di Luna, είναι ότι πιο ελπιδοφόρο για την νέα χρονιά. Να προσθέσω και την Αλεξάνδρα Σταμούλη στο θέατρο Αμαλία, με το “Football” -όλα δυναμικά φτιαγμένα με “τρέλα”. Διπλωματικές που έγιναν επαγγελματικές παραστάσεις, ένα πάθος και μεράκι από όλους, συνιστούν ένα όμορφο “αύριο”, σε ένα μουδιασμένο “τώρα”. Τόσο το “Frankie & Johnny” όσο και “Η μητέρα του σκύλου” που γεμίζουν το μικρό θέατρο Τ, συνεχίζουν κι αυτό το διάστημα-για λίγο ακόμα-τις παραστάσεις τους.