Μόλις γύρισα σπίτι από την πρόβα με τις NonOphelia. Είμαι κουρασμένη, αλλά χαρούμενη. Σκέφτομαι τα σημεία που μπερδεύομαι, αλλά περισσότερο σκέφτομαι πόσο ωραίο είναι να δημιουργούμε μαζί. Κάθε φορά που ανεβαίνουμε στη σκηνή νιώθω ότι η φωνή μου έχει χώρο, ότι ακούγομαι. Και αυτό για μένα είναι δύναμη.

Δεν είναι μόνο οι πρόβες, είναι ο τρόπος που ανασαίνουμε ταυτόχρονα, που μοιραζόμαστε ρυθμούς και βλέμματα, τα γέλια και τα τσιγάρα στα διαλείμματα. Όταν παίζουμε, είναι σαν να αφήνω πίσω ό,τι με βαραίνει και να βρίσκω χώρο να αναπνεύσω ξανά.

Βιβή Κατσαρού

Όταν γυρνάω σπίτι μετά την πρόβα, κουβαλάω πάντα μαζί μου τη σφαίρα που δημιουργούμε με τις NonOphelia μια ενέργεια θηλυκή, ζεστή, που συνεχίζει να με τυλίγει και αφού κλείσει η πόρτα πίσω μου. Σκέφτομαι όσα ειπώθηκαν, ξαναπιάνω στο μυαλό μου εικόνες, φράσεις, ιδέες. Είναι σαν να δουλεύει το έργο από μόνο του μέσα μου, να φτιάχνει συνδέσεις. Βέβαια, η καθημερινότητα του καλλιτέχνη στην Ελλάδα συχνά περιλαμβάνει και δεύτερη δουλειά, οπότε υπάρχουν μέρες που το μόνο που προλαβαίνω, είναι να πέσω για ύπνο, κατευθείαν.

Έλενα Πατυνιώτη

 Μετά την πρόβα. Ο δρόμος προς το σπίτι. Το λεωφορείο που άλλοτε με προσπερνά λίγο πριν φτάσω στη στάση κι άλλοτε κάνει να έρθει ώρα αδικαιολόγητα πολλή. Η λαχτάρα μου να φτάσω, που παρότι κουρασμένη, με κάνει να το κόβω με τα πόδια. Τα γατιά μου, που με περιμένουν στο σπίτι και κάνουν ζημιές για να μου δώσουν να καταλάβω, ότι μάλλον έλειψα πολύ. Η αφηρημάδα μου. Κάτι που μπορεί να έγινε στην πρόβα (μια στιγμή γέλιου ή τσιτώματος, ένα τραγούδι, μια ατάκα) και μου έχει γίνει χαλκομανία στο μυαλό. Οι διπλανοί μου στο λεωφορείο, ούτε που ξέρουν ότι μέσα στο μυαλό μου παίζει ένα παραδοσιακό τραγούδι της Δράμας (από την πρόβα), σε επανάληψη. Να φτάσω γρήγορα. να φτάσω ασφαλής. τελευταία όλο παθαίνω μικροατυχήματα γυρνώντας. Οι άλλες τέσσερις της ομάδας το ξέρουν. Τους κάνω αναμετάδοση. Να στείλω στα κορίτσια ότι έφτασα. Ασφαλής. Αύριο, πάλι, η ίδια διαδρομή.

Ξανθή Σπανού

Όταν γυρνάω στο σπίτι μετά από πρόβα, σκέφτομαι ό,τι και οι περισσότεροι άνθρωποι όταν γυρνάνε σπίτι: να κάνω ντουζ, να φάω, να ξεκουραστώ. Είναι μετά από λίγη ώρα που αρχίζουν οι σκέψεις και η αποτίμηση γύρω από το υλικό και τις δράσεις που αναπτύχθηκαν στην πρόβα. Τί πήγε σωστά; Τί πήγε λάθος; Τί οδηγίες πήρα; Τί θα μπορούσα να κάνω διαφορετικά; Πώς θα μπορούσα να αναπτύξω περισσότερο μια καλή ιδέα που δημιουργήθηκε; Στην αρχή είναι μόνο το μυαλό που τα επεξεργάζεται και σιγά σιγά ακολουθεί το σώμα και ο λόγος, δοκιμάζοντας. Έπειτα από λίγο, όμως, σκέφτομαι ότι θα ήταν καλύτερο να δουλέψω την επόμενη μέρα, με πιο καθαρό μυαλό και ξεκούραστο σώμα.

Συχνά, λίγο πριν κοιμηθώ μπορεί να έρθει κάποια ιδέα ακόμη. Ο ύπνος λειτουργεί ευεργετικά. Εκτός του ότι αναζωογονεί, οργανώνει με μαγικό τρόπο όλα όσα έχουν γίνει μέσα στη μέρα. Δεν είναι λίγες οι φορές που ξυπνάω ξέροντας τι θέλω να δοκιμάσω στην επόμενη πρόβα.

Ιουλία Χρηστίδου

Παίρνω το βραδινό λεωφορείο για να επιστρέψω σπίτι από πρόβα με τις NonOphelia.

Το βράδυ, τα λεωφορεία είναι σαν μικρά τρένα πόλης, που σε πάνε στο σπίτι σου. Όχι, απαραίτητα, με ασφάλεια. Όπως, και τα κανονικά τρένα, δηλαδή. Όχι, πάντα, με ασφάλεια.

Κοιτάζω έξω από το παράθυρο. Περνάω νοερά την πρόβα στο μυαλό μου. Βγάζω κινητό και σημειώνω σκέψεις, για να τις βάλω στην επόμενη πρόβα. Ποια σκηνή θα δουλέψουμε και πώς. Σε ποια συντελέστρια θα στείλω μήνυμα. Με ποιες ιστορίες θα πειραματιστούμε. Scrollάρω. Στην αρχική μου, καράβια και καρπούζια. Ουράνια τόξα. Γυναίκες δυνατές και ευάλωτες, μοιράζονται λέξεις. Ζωές.

Και, κάπως, όλα αυτά συνδέονται. Και, κάπως, όλα αυτά σε κάθε πρόβα τα φέρνουμε. Και τα πετάμε στον κύκλο προστασίας μας. Μαζί με άλλα τόσα. Πληγές, θραύσματα, ιστορίες –με (στ)οργή και φροντίδα. Λυτρωτικές οι πρόβες. Επουλώνουν. Κι εκείνες με τα χαμόγελα, κι αυτές με τα βουρκωμένα μάτια.

Κατερίνα- Μάγια Ανδριανού

* η NonOphelia Theatre Collective δημιουργήθηκε τον Ιανουάριο του 2025 από θηλυκότητες των παραστατικών τεχνών της Θεσσαλονίκης με στόχο να μιλήσουν για όλα όσα μας αφορούν, σε πείσμα της κοινωνικοπολιτικής κατάστασης και του καλλιτεχνικού τοπίου της χώρας. Η Σκηνική Σύνθεση «GLOW ή Πώς να γυρίσεις ασφαλής στο σπίτι σου» είναι η πρώτη τους μεγάλης διάρκειας παράσταση και συσπειρώνει ανησυχίες, σκέψεις και όνειρα που έχουν ως θηλυκότητες του καλλιτεχνικού χώρου (αλλά και γενικότερα, ως γυναίκες στο κοινωνικό πλαίσιο που βιώνουν).