O Ραφαήλ- Φίλιππος αποκαλύπτει τρία πράγματα που βάζει στο σάκο του για να πάει στο θέατρο, τρία τραγούδια που θα ακούσει στο δρόμο για το θέατρο κι άλλα τρία πράγματα που θέλει να κάνει αυτή τη χρονιά. Α! Και έβγαλε τρεις φωτογραφίες με ό,τι «έλαμψε» στα μάτια του, τελευταία! Three, two, one, action!

Αυτοσκανάρισμα, ε;

Ουφ… άντε να δούμε πως θα πάει…!

Γειά… Είμαι ο Ραφαήλ ή αλλιώς Ραφ!

Τρία πραγματάκια που έχω στην τσάντα μου; Χμμμμμ….

Από πού να ξεκινήσω;

Καλά… γενικά, επικρατεί, διαρκώς, ένα χάος στην τσάντα μου.

Κυριολεκτικά, δεν ξέρω ποτέ που βρίσκεται αυτό που ψάχνω, αλλά έχει και αυτό την μαγεία του, κάθε αναζήτηση είναι και μια καινούργια περιπέτεια.

Λοιπόν, από την τσάντα μου δεν λείπουν ποτέ ζελεδάκια / καραμέλες. Συνήθως, τα έχω για προλάβω τυχόν υπογλυκαιμίες (όμως, τελευταία αντιλαμβάνομαι, ότι απλώς γουστάρω πολύ τα ζελεδάκια, έχω λατρεία πως να το πω).

Κάτι άλλο που υπάρχει πάντοτε στην τσάντα, όταν πηγαινω σε πρόβα, είναι κολόνια, ειδικά αν η πρόβα έχει έντονη κίνηση, ου… δεν παίζει να λείψει.

Και τέλος, δεν υπάρχει περίπτωση να φύγω για πρόβα χωρίς ακουστικά.

Ξέρω- ξέρω κυριολεκτικά έδωσα την πιο generic απάντηση αλλά και τί να κάνω;;; Αυτή είναι η αλήθεια ! Δεν μπορώ, χωρίς.

Είναι απαραίτητα για τις μετακινήσεις μου.

Νιώθω πως η μουσική δίνει μια τόσο όμορφη πινελιά στην μονοτονία της πόλης, που πλέον δεν αντέχω χωρίς την παρουσία της. Έχει τύχει- για παράδειγμα- να βρίσκομαι στο κέντρο και απλά να χαζεύω την πόλη και να σκέφτομαι πόσο θα ταίριαζε ένα συγκεκριμένο κομμάτι στο τοπίο που βλέπω.

Photo_1: Αυτή την λέω “αποσύνθεση ουρανού”…. ένα δροσερό πρωινό του Μαΐου…

Όταν κατευθύνομαι προς το θέατρο για παράσταση, συνήθως, χρειάζομαι τραγούδια για να μου ενεργοποιήσουν /ξυπνήσουν τα συναισθήματα μου και να με βγάλουν από τον λήθαργο της ρουτίνας.

Λοιπόν, πρώτο είναι το “Stairway to Heaven” των Led Zeppelin. Ξέρω ξέρω , πασίγνωστο κομμάτι, αλλά το τι με κάνει να νιώθω αυτό το κομμάτι, δεν συγκρίνεται με τίποτα στον κόσμο. Θυμάμαι μια συγκεκριμένη φορά ήταν το μόνο κομμάτι που άκουγα για μια ολόκληρη μέρα. Παίζει να έχω κλάψει σε κάθε δευτερόλεπτο αυτού του τραγουδιού. Από την σύνθεση, τις μελωδίες, τα σόλο της κιθάρας, τους στίχους δεν υπάρχει τμήμα του που να μην με συγκινεί .

Δεύτερο εχω το “Μέσα Στον Ίδιο Ουρανό” του Αλκίνοου Ιωαννίδη. Το αγαπώ αυτό το κομμάτι. Πέρα από τους εξαιρετικούς και συγκινητικότατους στίχους του Αλκίνοου, ο ρυθμός του συγκεκριμένου τραγουδιού σε συνδυασμό με την μίξη ροκ και τζαζ με το έντεχνο μου δίνει φοβερή ενέργεια και ζωντάνια. (Είναι- ίσως- το μεταβατικό κομμάτι, από την θλίψη στο ξεσάλωμα).

Και τέλος, για να το απογειώσω βάζω το “Dancing In The Dark” του Bruce Springsteen και μετά είμαι έτοιμος , δεν μου λείπει τίποτα. Ο συνδυασμός της απελπισίας που περιγράφει ο Springsteen μαζί με την ξεσηκωτική ενέργεια του κομματιού με γεμίζουν πλήρως!

Photo _2: Η γλυκιά ερημιά του δρόμου, στο χωριό μου…

Φέτος θα ήθελα… χμμμμμ

Α, ναι! Θέλω πάρα μα πάρα πολύ να πάω για ορειβασία.

Γενικά, σαν άνθρωπος, λατρεύω το να περπατάω.

Στις πρόβες μου πηγαίνω συχνά με τα πόδια αν προλαβαίνω.

Δεν ξέρω με ηρεμεί …

Οπότε, το να περπατήσω μέσα στην φύση- βουνό, ακούγεται σαν επίγειος παράδεισος για μένα.

Νομίζω, δεν μίλησα αρκετά για μουσική σήμερα- χαχαχαχα-! ,πάμε λίγο ακόμη. Φέτος, θέλω πολύ να παίξω μουσική σε συγκρότημα. Βασικά όχι, αλλαγή, θέλω να παίξω μουσική με κάποιον. Τελεία. Πραγματικά, η ανάγκη του να κάτσω με κάποιον και απλά να παίξουμε δύο νότες δεν έχει υπάρξει μεγαλύτερη.

Ειλικρινά, πιστεύω ότι αν δεν επιτευχθεί αυτός ο στόχος, φέτος θα πάθω κάτι.

Τελευταίο…θα ήθελα να πάω, σε όσο πιο πολλές θεατρικές παραστάσεις γίνεται. Καμία φορά ξεχνάω την μαγεία και την γοητεία του- απλά- να βλέπεις μια παράσταση, όχι να είσαι μέρος της. Νιώθω ότι τα προηγούμενα χρόνια δεν είδα όσο θέατρο χρειαζόμουν, οπότε φέτος είπα να ξεπληρώσω τα χρωστούμενα… Ω, ναι!

Photo_3: Ο προσωπικός μου δαίμονας, ο Έλμο, εν ώρα ζουπήγματος!

* Ο Ραφαήλ- Φίλιππος συμμετέχει στη θεατρική παράσταση “GOODBYE, GOODBYE, GOODBYE” που παρουσιάζεται στη Θεσσαλονίκη, στη Gallery Mikrou, στα πλαίσια του Fringe Festival. Στις 11 και 12 Οκτωβρίου, διπλές παραστάσεις 21.00 και 22.30. 

Μια παράσταση για τον Έρωτα, τον Αποχαιρετισμό, για όλα αυτά τα αντίο που γράφουν μέσα μας.
Ο Ορφέας δεν έχει σταματήσει ποτέ να ψάχνει την χαμένη στον κάτω κόσμο αγαπημένη του, Ευρυδίκη. Ο πολέμιος Ηρακλής, στην ανάγκη του να μάθει τη ζωή, δεν μπορεί να αποφασίσει μεταξύ αγάπης και βίας, η Κίρκη εκδικείται για έναν έρωτα που ποτέ δεν ήρθε.

Τρεις ιστορίες γεμάτες χρώμα, ένταση και αγάπη.
Τρεις τρόποι να πεις Αντίο.

Μια ρυθμική performance που αποκαλύπτει όλους εκείνους τους περίπλοκους τρόπους με τους οποίους, άνθρωποι, θεοί και τέρατα μαζί, αγαπάμε, πονάμε και συνεχίζουμε να ζούμε.

Παίζουν:
Χριστίνα Δινάκη | Ραφαήλ-Φίλιππος Σαρχοσίδης | Γιώργος Νέστορας | Ευαγγελία Χατζηγιάννη
Μουσική επί σκηνής: Όλγα Αλεξίου
Σκηνοθεσία: Νίκη Ζερβού
Κείμενο και Δραματολογία: Άγγελος Λουκάκος
Φωτογραφίες: Άννα Μαρία Χατζή
Βίντεο/Μοντάζ: Μαρία Κοντοβουνησιου