Ο Ηρακλής αποκαλύπτει τρία πράγματα που βάζει στο σάκο του για να πάει στο θέατρο, τρία τραγούδια που θα ακούσει στο δρόμο για Θεσσαλονίκη κι άλλα τρία πράγματα που θέλει να κάνει αυτή τη χρονιά. Α! Και έβγαλε τρεις φωτογραφίες με ό,τι «έλαμψε» στα μάτια του, τελευταία! Three, two, one, action!

Τρία πράγματα που βάζω στο σακίδιο μου πριν πάω στο θέατρο;! Χα!
Δεν παίρνω σακίδιο γιατί το θέατρο είναι δικό μου, (ζήτω ο καπιταλισμός), οπότε τα απαραίτητα τα έχω καθημερινά εκεί και αυτό βολεύει πάρα πολύ, δηλαδή πετσέτες, ρούχα πρόβας, νερά κ.λ.π..

Παίρνω όμως, σίγουρα, τα χάπια μου (ζήτω, η δυτική επιστήμη και ο καπιταλισμός x2) γιατί στα 35 μου κληρονόμησα και θέματα υγείας, εκτός από χωράφια (ζήτω ο καπιταλισμός x3).

Επίσης, θα πάρω σίγουρα μαζί μου το παστέλι μου.

Καινούργια συνήθεια των τελευταίων μηνών, μετά από ένα χειρουργείο που έκανα και μου κόλλησε και έμεινε. Το προτείνω, ανεπιφύλακτα. Τέλος, θα πάρω μαζί μου το παιδί να το αφήσω στον βρεφονηπιακό σταθμό.  Είμαι σίγουρος, ότι η Θάλεια (επίσης συνάδελφος, θα με κράξει όταν το διαβάσει που έβαλα το παιδί τρίτο στη σειρά, αλλά βαριέμαι τώρα να σβήνω και να ξαναγράφω).

Εικόνα πρώτη: Λάμψη ασφάλειας στα μάτια μου Νο1

Καθώς θα ανεβαίνω οδικώς στην Σαλούγκα για τον ΚΥΡΙΟ Χ,  θα ακούω στο repeat όλα τα τραγούδια του Markovic και του Doppelganger, όσα προλάβω δηλαδή. Είναι παραδοσιακά, από χώρες των Βαλκανίων, ο πρώτος, και βαλκανικό  χιπ χοπ, ο δεύτερος . Η παραδοσιακή μουσική των Βαλκανίων είναι η μουσική σε κάθε μου ζέσταμα πριν από παραστάσεις, στα μαθήματά μου και γενικά η μουσική που με βοηθάει να συγκεντρώνομαι σε κάθε συνθήκη.

Έχοντας ταξιδέψει σε κάθε γωνιά των Βαλκανίων με τρένο και αυτοκίνητο οι μνήμες, οι μυρωδιές και οι εικόνες που έρχονται, όταν ακούω αυτές τις μουσικές με κάνουν να ξεχνάω ότι βρίσκομαι σε αυτό το κράτος, ή άλλες φορές μου υπενθυμίζουν, τι σημαίνει αυτό το κράτος που λέγεται Ελλάδα.
(Και κάπου εδώ σταματάει το χιούμορ περί καπιταλισμού).

Εικόνα δεύτερη: Λάμψη ασφάλειας στα μάτια μου Νο2

Τί έχω αποφασίσει για φέτος; Ο Ηρακλής deep inside me προσπαθεί να με πείσει ότι δεν θα πεθάνει φέτος και ότι θα την βγάλει καθαρή για άλλη μια χρονιά, αυτός ο δαίμονας….
Θέλω να (ξανά)βρω τον χρόνο να ασχοληθώ -έστω και λίγο- με ζητήματα που μας αφορούν ως κοινωνία, πέρα από το να κατεβαίνω στον δρόμο- μία στο τόσο- σε καμιά πορεία.

Να ξανασυναντηθώ με ανθρώπους σε χώρους γνώριμους να συζητήσω να συνδιαμορφώσω και να δράσω ξανά, “ζγκουριάσαμε” που λεν’ και στο χωριό μου…

Δεύτερον, να αναλάβει η Στέγη ένα πρότζεκτ μου και τρίτον να μην φτάσω στην ανάγκη του “δεύτερον”.

Εικόνα τρίτη: Λάμψη ασφάλειας στα μάτια μου Νο3.

Ο κύριος Χ γεννήθηκε από τον ανδρικό μονόλογο του Γελώντας Άγρια του Κρίστοφερ Ντουράνγκ. Η οργή και η τρέλα που χαρακτηρίζουν τον συγγραφέα έχουν ως αποτέλεσμα ένα έργο εκρηκτικό και γι’ αυτό δύσκολα εμπορεύσιμο. Ο Ντουράνγκ καταπιάνεται με τον καθωσπρεπισμό και την υποκρισία της εκκλησίας, τον θεσμό της οικογένειας, την ομοφυλοφιλία αλλά και την ψυχανάλυση που εμφανίζεται ως λύση σωτηρίας για τα προβλήματα που ο ίδιος ο δυτικός πολιτισμός  έχει δημιουργήσει. Ο κύριος Χ, με τις ψυχώσεις, τα άγχη και τα αποτυπώματα αυτού του πολιτισμού βαθιά χαραγμένα πάνω του, όντας στο επίκεντρο της πλήρους αταξίας, συγκρούεται με όλα προσπαθώντας να βρει την ισορροπία και ελπίζοντας να λυτρωθεί.

Επαναλάβετε μετά από μένα.

«Είμαι κυρίαρχη πηγή της ζωής. Αποβάλλω τον θυμό, από το ηλιακό μου πλέγμα.Τον αντικαθιστώ με γαλήνη και λευκό φως και χαρά και γαλήνη και λευκό φως και χαρά και γαλήνη και ……».

Χέστο. Κουράστηκα να είμαι ένας ερασιτέχνης υπαρξιστής. Κουράστηκα να σηκώνομαι κάθε πρωί και να συνεχίζω τη ζωή μου, προσπαθώντας πάντα να είμαι αξιοπρεπής και σωστός ενώ μέσα μου πιστεύω πως τίποτα από αυτά δεν έχει απολύτως καμιά σημασία. Θα πεθάνουμε όλοι.”

Με θετική πάντα σκέψη,

Κύριος Χ