Τυχαιότητα. Νομίζω πως αυτή η λέξη περιγράφει τέλεια την «προσωρινή» επιστροφή μου στη Θεσσαλονίκη που μετράει ήδη 28 μήνες. «‘Ηρθα για λίγο», είπα, και ακόμα κάτι με κρατάει να μην φύγω. Είναι μεγάλη η γοητεία αυτής της πόλης, λένε. Οι συνεχείς, αλλά απρόσμενες συναντήσεις, την κάνουν- μάλλον – γοητευτική για μένα.

Μια τέτοια συνάντηση, με υποδέχτηκε με το που επέστρεψα και με έβαλε στην περιπέτεια να γνωρίσω την πόλη από την αρχή. Ήταν ο Τάσος Ράτζος που μου είπε «έχω μια ιδέα εδώ και καιρό» και ο Σάκης Σερέφας που μας είπε «έχω πολύ υλικό» και η ομάδα του Μικρού Βορρά που είπε «πάμε να το κάνουμε» και όλοι μαζί μπήκαμε εν μέσω καραντίνας με μάσκες και με zoom meetings σε μια συντροφική διαδικασία να ανακαλύψουμε και να αφηγηθούμε τις κρυφές ιστορίες της Θεσσαλονίκης μέσα από μία παράσταση που φλέρταρε μεταξύ Virus και Viral Thess. Μαζί τους ανακάλυψα μια άλλη, αθέατη και σίγουρα πολυφωνική ιστορία της Θεσσαλονίκης και ήταν αυτό -χωρίς τότε να το καταλαβαίνω ακόμα- το καλύτερο καλωσόρισμα.

Κι ήταν και μια άλλη συνάντηση λίγο αργότερα (αυτή βέβαια δεν ήταν καθόλου απρόσμενη-την περίμενα καιρό!) με την Αναστασία Πολυχρονίδου που είπαμε η μία στην άλλη «Έλα!» και ξεκινήσαμε να μελετάμε μαζί το σώμα στον δημόσιο χώρο. Και ήταν η ιδέα της να δούμε τους περιπατητές ως χορευτές που μας ταξίδεψε στις Πρέσπες για να χαρτογραφήσουμε και να συνθέσουμε μια περιπατητική performance για το WAC. Κι αυτή με τη σειρά της ταξίδεψε και πήγε στην Αθήνα και συνάντησε τον Κήπο του Duncan και την Πηνελόπη, τον Δημήτρη, τη Δέσποινα κι άρχισε να μεταμορφώνεται. Και συνεχίζει να μεταμορφώνεται δηλαδή μέχρι να παρουσιαστεί μια μέρα του Ιουνίου κάπου μεταξύ Βύρωνα και Υμηττού.

Και κάπου εκεί ανάμεσα μια μέρα, είναι η Όλια, που της έχει δώσει το τηλέφωνο μου ο Σωτήρης, και μου λέει «θα κάνουμε τη Μήδεια από τα μάτια του αγγελιαφόρου, έρχεσαι;» και της λέω «μα είμαι στην Ολλανδία» και μου λέει «όταν γυρίσεις» και της λέω «θα έρθω για λίγο»… Και γυρίζω. Και γνωρίζω τον Σταύρο που είναι ξετρελαμένος με τη “Μήδεια” κι έχει διαβάσει κάθε μύθο, κάθε έργο και κάθε υποσημείωση γι’ αυτήν και φέρνει νέο υλικό και αυτοσχεδιάζει σε κάθε πρόβα για να μας δώσει το έδαφος για μια δραματουργία πολύ προσωπική, πέρα από τον μύθο, μακριά από το παρελθόν.

Και γίνεται ο Σταύρος φίλος και «γίνεται» και η Μήδεια. Και αυτή η δραματουργία γίνεται διπλωματική εργασία και η διπλωματική εργασία, παράσταση στο Θέατρο Τ. Και χωρίς σχεδόν να το καταλάβω, μένω περισσότερο απ’ όσο είχα υπολογίσει. Ξανά!

Επόμενη σημείωση: Αν κάτι μου αρέσει περισσότερο απ’ όλα τα άλλα στην τυχαιότητα, τότε αυτό είναι οι προσωρινές κοινότητες που γεννά.  Κι αν κάτι μου αρέσει περισσότερο απ’ όλα τα άλλα στις σημειώσεις, είναι η δυνατότητα που σου δίνουν να μην ξεχάσεις τους σπόρους που φυτεύει η κάθε τυχαία -και μη- συνάντηση.

•  Η Αναστασία Μπάρκα υπογράφει τη σκηνοθεσία στη θεατρική παράσταση “Θα γίνω η Μήδεια-κανείς δεν μαρτυρεί για τον μάρτυρα”, στο θέατρο Τ, της Θεσσαλονίκης. με το Σταύρο Μόσχη. Κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21.30 έως και 29 Μαρτίου. Από την Exitus Ομάδα Θεάτρου.