Το τρίτο είναι το σχολείο. Τα χειρότερα χρόνια της ζωής μου. Αδικία, ρατσισμός, μπούλινγκ από πολλούς καθηγητές. Επιτέλους βλέπω πια στο δημοτικό μου στη Φωκίωνος Νέγρη, παιδιά από όλο τον κόσμο να παίζουν μαζί.

Το τέταρτο είναι η μουσική. Το MTV δορυφορικό πια στην Ελλάδα, τα μουσικά βίντεο του ’80, κινηματογραφημένα σε 35άρια φιλμ, τα live από τεραστίου μεγέθους μουσικούς. 

Το πέμπτο είναι το σινεμά. Σεμινάρια φωτογραφίας στα χρόνια του λυκείου, εξωσχολικά ασφαλώς, και ταινίες σε αίθουσες, που έπεσαν και λειτουργούν σήμερα ως σούπερ μάρκετ.

Το έκτο η Σχολή Σταυράκου. Παρακολούθησα ελάχιστα, αλλά γνώρισα το Νίκο Γαρδέλη, το μέντορά μου και κατόπιν φίλο μου. Η Θεσσαλονίκη ήταν όμορφη τότε. Θυμάμαι τα φεστιβάλ κινηματογράφου, τις αίθουσες προβολών σκορπισμένες στην πόλη και την αγωνία μας με τον αδερφό μου να προλάβουμε να δούμε 5 ταινίες μέσα σε μια μέρα. Σε μια τέτοια προβολή είδα το “Σκοτάδι στο Ταλίν” του Γιαρβιλατούρι.

Το έβδομο είναι η γνωριμία μου με την Ελευθερία Ντεκώ.

Το όγδοο είναι η δουλειά. Απροσδιόριστος αριθμός παραστάσεων, αποτυχιών, επιτυχιών, απροσδιόριστο ρίσκο και αγωνία.

Το ένατο είναι τα ταξίδια. Συνήθως με αεροπλάνο.

Το δέκατο είναι ο “ΩΚΕΑΝΟΣ” του Αλεσάντρο Μπαρίκο. Ένα κείμενο που από τη στιγμή που το διάβασα, θέλησα να το κάνω κάτι, οτιδήποτε. Έτσι λοιπόν φτάνει να παρουσιαστεί και στη Θεσσαλονίκη.

* Ο Σάκης Μπιρμπίλης σκηνοθετεί τον “Ωκεανό” που παρουσιάζεται στο μικρό θέατρο Μονής Λαζαριστών από 15 έως 19 Μαΐου.