Ο κόσμος αυτός χτίστηκε πάνω στα όνειρα και δε θα επιτρέψουμε στην πραγματικότητα να μας τον γκρεμίσει. Και στην τελική τι θα πει πραγματικότητα; Μπορείς πραγματικά να την ορίσεις; Μόνη αλήθεια τα θέλω μας και μόνος μας φόβος τα πρέπει. Αλήθεια, αν βλέπαμε για μια στιγμή εκείνο το μικρό παιδί που ήμασταν κάποτε τι θα του λέγαμε; Βασικά θα το κοιτάγαμε στα μάτια; Θα μας έδινε, πιστεύω, ένα γερό χαστούκι και θα μας έλεγε: προχώρα. Είμαι ακόμα εδώ. Δεν έφυγα. Μα γιατί το ξεχνάμε τόσο εύκολα;

Αυτό το παιδί γεννήθηκε μέσα από τους έρωτες και τα πάθη. Έχουμε χρέος να μην το απογοητεύσουμε. Να βουλιάξουμε μέσα σε όλα όσα αγαπάμε και όσα ερωτευτήκαμε. Αυτό δεν είναι ο έρωτας άλλωστε; Να βουλιάζεις; Να μην ξεχάσω όταν τον δω να τον ρωτήσω.

Ερωτευόμαστε, γεννάμε, δημιουργούμε, αγγίζουμε, αγκαλιάζουμε, φωνάζουμε. Εγώ και οι φίλοι μου όλα αυτά. Φωνάζουμε με μία παράσταση τώρα, μια μικρή κραυγή μας μέσα στην πόλη. “4:48/ΕΔΩ ΠΟΥ ΕΦΤΑΣΑ…” λέμε δυνατά και σας περιμένουμε και εσάς να φωνάζετε μαζί μας 20 και 27 Μαϊου στο καφέ Ζώγια. Ο κόσμος έχει ανάγκη τη φωνή σας.

Φεύγω τώρα. Πάω να ξαπλώσω. Έχω να ονειρευτώ. Να δω μια άλλη μέρα…

* Ο Βαγγέλης Μάγειρος (ηθοποιός, σκηνοθέτης, ποιητής)  σκηνοθετεί το “4:48 / Εδώ που έφτασα” που παρουσιάζεται στο καφέ ΖΩΓΙΑ, στη Θεσσαλονίκη,  στις 20 και 27 Μαΐου.