Φορτώνω το αμάξι σαν να φεύγω για διακοπές, κι όμως είναι απλά, τα πράγματα που θα χρειαστώ για σήμερα. Κίνηση πολύ. Ο μόνος λόγος που λησμονώ την περίοδο του lockdown, που οδηγούσα μόνος μου σε μια άδεια πόλη! Ευτυχώς είχα γυρίσματα εκείνη την περίοδο και δεν τρελάθηκα!

Ψώνια για το θέατρο, περίοδος στησίματος νέου σκηνικού. Δείγματα από διάφορα υλικά, να τα δει ο σκηνογράφος, να αποφασίσουμε ποιο είναι το καταλληλότερο. Έπειτα κι άλλα ψώνια. Φίλτρα που μου ζήτησε ο ηλεκτρολόγος, πάγο για το μπαρ, τσιγάρα να μην ξεχάσω να πάρω για την παράσταση το βράδυ..

Φτάνω στο θέατρο, να θυμηθώ να γράψω τα έξοδα που έχω κάνει.. Να συγκεντρώσω τα τιμολόγια.. Στο τέλος του μήνα έχω να πάω και στον λογιστή του θεάτρου. Έπειτα κατασκευές με τον φίλο μου τον Βεισέλ. Πόσο πιάνουν τα χέρια του σε όλα; Σκηνικό φτιαγμένο από τα χέρια μας. Πόσο απαραίτητο για έναν ηθοποιό την ώρα που παίζει, να ξέρει ακριβώς πως έχει φτιαχτεί το κάθε τι γύρω του. Πόσο απελευθερωτικό.

Δουλειές, δουλειές και άλλες δουλειές. Κι έπειτα ξεκινάει η πρόβα. Τα “Φανάρια” που δεν κατάφεραν να ανάψουν λόγω της πρώτης καραντίνας, ετοιμάζονται ξανά.. Πήραμε χρόνο, πήραμε απόσταση και φτιάχνουμε κάτι ακόμα πιο ουσιαστικό. Άλλωστε και ο Βασίλης είναι τελειομανής. Δεν αφήνει τίποτα στην τύχη. Πρόβα, πέντε ή έξι ώρες.. Πάνω στα δωδεκάποντα. Με κάτι κλεφτά διαλείμματα για τσιμπολόγημα. Καμιά μπάρα δημητριακών, καμία σαλάτα,το πολύ πολύ κανένα τοστάκι. Πρέπει να χάσω 4-5 κιλά για το νέο ρόλο. Και φτου κι από την αρχή. Κι έπειτα να μαζέψουμε τον χώρο, να καθαριστεί να είναι έτοιμος να υποδεχτεί τον κόσμο. Όλον αυτόν τον κόσμο που αγάπησε την παράσταση μας, την ομάδα μας, τον τρόπο μας και παρακαλάει για ένα εισιτήριο.. Μακάρι να είχε κι άλλες μέρες η βροδμάδα να παίζαμε για όλους..

Ώρα παράστασης. Όσο κι αν το σώμα νιώθει να καταρρέει τόσο η ψυχή δίνει tempo. Και περνάνε δυόμιση ώρες μαγικά. Άλλος κόσμος, σαν ταξίδι αστρικό. Μιλάμε για ξεκάθαρη μαγεία! Κι έπειτα το χειροκρότημα. Αυτό το χειροκτροτημα που έρχεται και απορροφά όλη την κούραση της ημέρας. Κι έπειτα η στιγμή στο ντουζ. Το καυτό νερό να πέφτει πάνω σου και εσύ να μην νιώθεις κανένα κάψιμο. Το σώμα είναι ακόμα καυτό από την παράσταση. Κι έπειτα ένα ποτάκι. Είτε στο θέατρο με την ομάδα είτε σε κάποιο μαγαζί με φίλους που ήρθαν να με δουν. Συζητήσεις για ουσίωδη αλλά και ανούσια πράγματα. Πήγε δύο. Πρέπει να φύγω, αύριο έχω πολύ τρέξιμο. Να θυμηθώ να πάρω ένα τηλέφωνο την οικογένεια, με πήρε χθες η μάνα μου αλλά δεν είχα χρόνο να μιλήσω. Πότε θα βρω χρόνο για ένα ταξιδάκι στη Θεσσαλονίκη; Έστω δυο μερούλες..

Μπαίνω στο αμάξι και συντροφιά με μια μουσική που αγαπάω, είτε Vivaldi (οι “Τέσσερις Εποχές” δεν βγαίνουν ποτέ από το αμάξι) είτε Μητροπάνο, ανάλογα τη στιγμή και την διάθεση, φτάνω στο σπίτι.. Ακολουθούν κι άλλες κουτουλιές αγάπης από τον μικρό μου και έπειτα βουλιάζω στο στρώμα. Ξυπνητήρι έβαλα; Να θυμηθώ να πάρω τσιγάρα αύριο για την παράσταση..

• Ο Στέλιος Τυριακίδης είναι μέλος της ομάδας στο Cartel και παίζει στο “Άνθρωποι και Ποντίκια”, ενώ κάνει πρόβες για τα “Κόκκινα Φανάρια” σε σκηνοθεσία Βασίλη Μπισμίκη που θα ανέβουν στον ίδιο χώρο, σε λίγο καιρό.