Ο Περικλής αποκαλύπτει τρία πράγματα που θα βάλει στο σάκο του για να φύγει στη πρόβα, στο θέατρο, τρία τραγούδια που θα ακούσει στο δρόμο κι άλλα τρία πράγματα που θέλει να κάνει αυτό το καλοκαίρι. Α! Και έβγαλε τρεις φωτογραφίες με ό,τι «έλαμψε» στα μάτια του, τελευταία! Three, two, one, action!

Τρία πράγματα που θα πάρω μαζί μου στην πρόβα…

Ναι, σε ποιά απ’ όλες, όμως;

Η ζωή μου είναι ασταμάτητα διασκορπισμένη σε πάρα πολλά πράγματα ταυτόχρονα…

Τον τελευταίο καιρό, για να καταφέρω να χωρέσω στην καθημερινότητα μου, σπουδές χορού στην ΚΣΟΤ, σπουδές ακορντεόν στο Πανεπιστήμιο και πρόβες στο θέατρο με την «Αντιγόνη» του Τ. Γκραουζίνις, φεύγω από το σπίτι στις 8 το πρωί και επιστρέφω στις 12 το βράδυ…

Έτσι ο σάκος μου (που θα τον έλεγες σίγουρα μεγάλο…) είναι μόνιμα γεμάτος με ένα σωρό πράγματα, από λάπτοπ και παρτιτούρες, μέχρι ρόλερς για μασάζ και παπουτσάκια μπαλέτου…

Αυτά, όμως, που σίγουρα δεν θα λείψουν ποτέ από μέσα, είναι:

Η κασετίνα μου. Μολύβια, στυλό, γόμα, ξύστρα… πάντα πλήρως εξοπλισμένη για σημειώσεις. Ό,τι μου φαίνεται ενδιαφέρον, για να το χρησιμοποιήσω καλλιτεχνικά στις δουλειές μου στο μέλλον, αμέσως το καταγράφω. Απολαμβάνω ιδιαίτερα να τα ξαναδιαβάζω μετά, αλλά στην πραγματικότητα, ο λόγος που σημειώνω πολύ, είναι γιατί δεν έχω καμία εμπιστοσύνη στην μνήμη μου. Ξεχνάω πολύ εύκολα.

Το τσαντάκι των Πρώτων Βοηθειών. Έτσι το λέω, αλλά πρόκειται για ένα μικρό κόκκινο νεσεσεράκι γεμάτο πάντα με χανζαπλάστ και tape. Τα πόδια μου σκίζονται και ματώνουν πολύ συχνά από τον χορό και κάθε λίγο και λιγάκι χρειάζεται να δένω τις πληγές.

Το μικρό λούτρινο αρκουδάκι-μπρελόκ, που φορά μια μπλε μπλουζίτσα που γράφει το όνομα μου. Το έχω από πολύ πολύ μικρός και πλέον με ακολουθεί θυμίζοντας μου κάθε μέρα να κρατώ ζωντανό το παιδί μέσα μου.

Τρεις ηλιαχτίδες ελπίδας, μέσα στο σκοτάδι του συντηρητισμού που ζούμε.

1η φωτό: Στένσιλ γκράφιτι στη Ζωοδόχου Πηγής.

Καθώς πηγαίνω στις πρόβες ή στη σχολή ποτέ δεν ακούω μουσική, σχεδόν όμως πάντα τραγουδάω. Αν είμαι με τα πόδια ή το ποδήλατο ντρέπομαι λίγο και σταματάω κάθε φορά που διασταυρώνομαι με περαστικούς, αν όμως είμαι με το αμάξι του δίνω και καταλαβαίνει. Κλείνω τα παράθυρα και ξεκινάω! Τραγουδάω ότι μου έρθει, χωρίς καμία λογική στο ρεπερτόριο. Είναι άπειρα τα τραγούδια που με συγκινούν, όμως τελευταία, παρατηρώ να επιστρέφω συχνότερα σε αυτά τα τρία:

«Το παράπονο» της Αρβανιτάκη. Σε μουσική Δ. Παπαδημητρίου και στίχους του Ελύτη. Είναι από τα κομμάτια που με χτυπάνε πολύ βαθιά και μου θυμίζει πώς τίποτα δεν αξίζει περισσότερο από το να είσαι αυθεντικός και ειλικρινής. Τόσο με τους γύρω σου, όσο και με τον ίδιο σου τον εαυτό. Είναι πολύ κρίμα να μετανιώνουμε για μια ζωή που δεν την ζήσαμε όπως θα θέλαμε…

«Το μουτράκι» από τους Χάνομαι Γιατί Ρεμβάζω, σε στίχους Ντίνου Χριστιανόπουλου και ερμηνεία της Νένας Βενετσάνου. Είναι σίγουρα το πιο θλιβερό τραγούδι που γνωρίζω και πολλές φορές το τραγουδάω για να κλάψω και να αποσυμπιεστώ από την ένταση. Με στενοχωρεί πολύ βαθιά όταν οι άνθρωποι δεν αγαπιούνται. Όταν μένουν μόνοι και δεν θέλουν -ή δεν καταφέρνουν- να αγαπήσουν και να αγαπηθούν… Με πιάνει μια πολύ βαθιά μελαγχολία.

«Ζήσε» Μαίρη Λίντα και Μανώλης Χιώτης. Τι να πρωτοπώ για αυτό το έπος… Τόσο λιτό κι όμως τόσο πυκνό, τόσο ρηχό κι όμως τόσο βαθύ, τόσο τραγικό κι όμως τόσο ανεβαστικό… Αυτό το τραγούδι με βοηθάει να απενοχοποιώ την απόλαυση και να γεύομαι τη μαγεία της ζωής. Στο κάτω-κάτω δεν πιστεύω πώς αξίζει να τα παίρνουμε όλα και τόοοσο στα σοβαρά…

3η φωτό: Το σλόγκαν πάνω στην αφίσα του φετινού αντιρατσιστικού φεστιβάλ. Ας μην κρατάμε κλειστά τα στόματά μας.

 * Ο Περικλής Σιούντας συμμετέχει στην “Αντιγόνη” του Σοφοκλή, σε σκηνοθεσία Τσέζαρις Γκραουζίνις, με την Έλλη Τρίγγου στον ομώνυμο ρόλο, το Βασίλη Μπισμπίκη, τον Ιεροκλή Μιχαηλίδη, το Γιώργο Παπαγεωργίου, τη Δανάη Μιχαλάκη κι έναν εξαίρετο θίασο.