Ανδρομάχη Μπάρδη
Η «ΡΟΖΑ» είναι ένα βίαιο παραμύθι. Και είναι παραμύθι, γιατί πρώτα απ’ όλα, όπως σε όλα τα παραμύθια, οι άνθρωποι κουβαλούν τις σαφείς ταυτότητες τους: οι καλοί και οι κακοί ή, στην περίπτωση μας, οι ευτυχισμένοι και οι δυστυχισμένοι.
Η Ρόζα είναι ένα μυστήριο, αυτοί που περνούν την νύχτα μαζί της εξαφανίζονται μια για πάντα. Που πάνε; Κανείς δεν ξέρει.
Μπορεί να είναι ένας άγγελος που βοηθά τους ανθρώπους να δουν ότι η ζωή δεν είναι μόνο μαύρη ή γκρίζα, μπορεί να είναι και ένας διάβολος που τους καταβροχθίζει.
Για μένα, η Ρόζα είναι το πιο απλό, φυσικό και συνάμα μαγικό: αυτό το μικρό πράσινο κλαράκι με τα λιγοστά φύλλα – καμιά φορά και με έναν μικρό ανθό – που φυτρώνει μέσα από μια ρωγμή τσιμέντου πάνω στο πεζοδρόμιο, φυτρώνει ακριβώς εκεί που δεν το σπέρνει κανείς. Με την πρώτη ματιά, λες «κοίτα το, πόσο αδύναμο και μικρό». Κι όμως ταυτόχρονα αναρωτιέσαι πού βρήκε τη δύναμη αυτό να φυτρώσει μέσα σε τόσο δυνατά υλικά, μέσα στην τόση ασχήμια.
Η Ρόζα είναι το μικρό παράθυρο της ευτυχίας που πάντα κάπου υπάρχει κι εμείς, από φόβο για την άγνωστη δύναμη που έχει το συναίσθημα αυτό, δεν τολμάμε να το ανοίξουμε.
