Οι σημειώσεις της Δόμνας Χουρναζίδου

Οι σημειώσεις της Δόμνας Χουρναζίδου

07/11/2022

κείμενο | δόμνα χουρναζίδου */* φωτογραφίες | λευτέρης τσινάρης + αρχείο δόμνας */* επιμέλεια | γιώργος παπανικολάου

μη σηκώνεις κινητό, με agenda για ψυχή

Δεν κλείνω τα παντζούρια ποτέ.

Χειμώνα, καλοκαίρι, πρωί, βράδυ.

Θέλω να βλέπω «της αυγής την κροκάτη γάζα» που λέει κι ο Βάρναλης.

Ανοίγω τα μάτια και βλέπω από το παράθυρο την πόλη που ξυπνάει.

Βάζω ακουστικά. «Start wearing purple» σε λούπα και η μέρα ξεκινά.

Όμορφη δεν είναι η ζωή, Κατερίνα;

Κάπου στα κοντά αλλάζει κι ώρα. Φαντάσου, λέει, να μην υπήρχε ώρα! Χάνω-χάνομαι κάνα δεκάλεπτο κάνοντας φανταστικά σενάρια, του να μην υπάρχει ώρα, αλλά έχει πάει 08:30 και οι δουλειές τρέχουν.

Έλα συγκεντρώσου! Ανοίγω agenda, ανοίγω σημειώσεις κινητού, ανοίγω υπολογιστή κι έχουμε και λέμε:

πρόβα «Κηφισιά»

τελευταίος έλεγχος της πρόσκλησης για συμμετοχή στο 2^ο U_th festival

mail στον Σιώνα για το τμήμα σκηνοθεσίας

ενημερώσεις των τμημάτων της αντίqρησης

(χτυπάει το κινητό)

ημερομηνίες για την «Ψυχολογία Συριανού συζύγου» στη Θεσσαλονίκη

προετοιμασία του μαθήματος

(το πρόγραμμα ορίζει να κάνουμε Metavesre και πώς θα είναι ο νέος ψηφιακός κόσμος. Ωραία! Θα τους κάνω Λαπαθιώτη. Βάζω στα ακουστικά «Κλείσε τα παράθυρα»)

Χάνω- χάνομαι κάνα δεκάλεπτο κάνοντας φανταστικά σενάρια ότι ζούμε σ’ έναν κόσμο όπου όλοι επικοινωνούμε με στίχους από ποιήματα αλλά η ώρα έχει πάει 11:00.

Έλα συγκεντρώσου!

Μιλάω με την Αιμιλία για τις ημερομηνίες, τσεκάρουμε προγράμματα και μετά μιλάμε για τα δικά μας. Κλείνουμε μ’ ένα «μου λείπεις» που μου φτιάχνει τη μέρα.

Το τέλειο σ’ αυτή τη δουλειά είναι ότι χτίζεις δεσμούς ισχυρούς. Όχι καταναγκαστικά δεσμά. Δημιουργείς εκλεκτικές συγγένειες.

Χαμογελάω. Κοίτα τώρα…Σε λίγες μέρες, θα παίξω στην «Κηφισιά» με τη Μελίνα που είμασταν μαζί στο εργαστήρι της Γλυκερίας, που τώρα θα παίξουμε στο θέατρο της και που θα είμαι με τη Σοφία και τη Στέλλα που τις γνώρισα στη Σχολή, (χτυπάει το κινητό) που θα μας σκηνοθετήσει ο Μαυρόπουλος, που τον είχα συμμαθητή στον Συριόπουλο και που πιο παλιά τον είχα μαθητή…

Ντίλι, ντίλι, ντίλι. Ντίλι το καντήλι…

(χτυπάει το κινητό).

Έλα συγκεντρώσου! Η ώρα έχει πάει 12:30 – «πώς πέρασεν η ώρα, πώς πέρασαν τα χρόνια». (χτυπάει το κινητό). Μαζεύω την πραμάτειά μου. Ντουγρού για κέντρο. Καφέ με το Νικάκι να οργανώσουμε την προώθηση. Και μετά, φαγητό με τον Νικόλα. Έχουμε ένα φεστιβάλ μπροστά μας και μια αντίqρηση!