Η τσάντα μου. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, με θυμάμαι με μια τσάντα στους ώμους. Πάντα να σκέφτομαι, “τί μπορεί να χρειαστώ σήμερα; Ας το βάλω μέσα”. Πολλές φορές, όμως, πονάει η πλάτη μου από το βάρος, οπότε προσπαθώ να έχω μαζί μου τόσα, όσα, καθώς τις περισσότερες φορές φεύγω από το σπίτι πρωί και γυρίζω βράδυ.
Πηγαίνοντας, λοιπόν, στο θέατρο είτε για πρόβα, είτε τις ημέρες των παραστάσεων, έχω πάντα μαζί μου τρία βασικά πράγματα. Το πρώτο και πιο σημαντικό για μένα, είναι ένα μεγάλο μπουκάλι με νερό, νομίζω τα τελευταία χρόνια δεν πάω πουθενά χωρίς νερό, πίνω αρκετά συχνά μέσα στην μέρα, αφού πολλές φορές με έχω παρατηρήσει να πίνω νερό χωρίς να διψάω, απλά επειδή υπάρχει μπροστά μου. Το δεύτερο είναι το σημειωματάριο μου δεν το ξεχνάω ποτέ, νιώθω πως αν δεν το έχω μαζί μου, είναι σαν να μην έχω ρούχα πάνω μου. Οτιδήποτε χρήσιμο, θα γραφτεί απευθείας, από παρατήρηση μέχρι και σκέψη άσχετη ή κάτι που είπε κάποιος. Μιας και είπα γραφτεί, περνάμε στον επόμενο μας παίκτη, το τρίτο αντικείμενο που μπαίνει πάντα στην τσάντα, η κασετίνα μου, μεταξύ μας μπορεί να είναι και το αγαπημένο μου. Έχω μέσα ότι μπορείς να φανταστείς, για να μπορώ να σημειώνω ήρεμος. Πολλές φορές ,σχολιάζεται από τους γύρω μου, αλλά δεν με πειράζει καθόλου. Ιφ γιου νόου, γιου νόου, που λέμε και στο χωριό μου.
