Θεσσαλονίκη,

Θέατρο Τεχνών στην Κωνσταντινουπόλεως,

“Football: το παιχνίδι της ανθρωπότητας” του Θανάση Τριαρίδη,

σε σκηνοθεσία Τριαντάφυλλου Δελή,

με τον Σήφη Πολυζωίδη,

36 στιγμές….

“Να σας πω ένα μυστικό; Κι εγώ πονάω… Κάθε βράδυ η ίδια ιστορία – ξεκοιλιάσματα και κόντρα ξεκοιλιάσματα και κουταλάκια και δισεκατομμύρια νεκροί… Ε δεν γίνεται να μην πονάς… Όλοι πονάμε εδώ μέσα… Θεέ μου, τι κτηνωδίες έχουν φωλιάσει μέσα στην ανθρώπινη Ιστορία!…
Αλλά πρέπει να το παλέψουμε μέσα μας… Ναι μεν πονάμε, αλλά το λέει και το τραγούδι: «No time for losers…» Αυτή η κουβέντα είναι όλα τα λεφτά… Τι σκατά ανθρωπότητα είμαστε αν δεν το καταλαβαίνουμε;
Δεν σας κρύβω πως πήγα σε ειδικό ψυχολόγο και ρώτησα… Ρώτησα για εκείνο το έμβρυο που το κάνανε μπάλα… Όπως καταλάβατε, η μπάλα που βουτάω στην λάσπη συμβολίζει το ξεκοιλιασμένο έμβρυο… Βούτα-ξεβούτα κάθε βράδυ, πειράχτηκα, άρχισα να βλέπω άσχημα όνειρα… Οπότε, η παραγωγή συμφώνησε και πήγα στον ειδικό και ρώτησα… Τι πρέπει να κάνω με αυτόν τον ψυχικό πόνο, πώς να τον διαχειριστώ… Και ο ειδικός μου είπε τι πρέπει να κάνω… Πρέπει να προσωποποιήσω το έμβρυο εκείνο, να τους δώσω χαρακτήρα και συναισθήματα, να επινοήσω την ιστορία του και να αισθανθώ συναισθήματα για αυτό: αγάπη, μίσος,συμπάθεια, φόβο – τέτοια πράγματα… Κι έπειτα να το αφήσω να περάσει από πάνω μου – όπως τόσες και τόσες ιστορίες… Είναι η μέθοδός μας για να μην πονάμε…
Κάνουμε την πληγή μας, μια ιστορία με αρχή, μέση και τέλος, την αφηγούμαστε, την αφήνουμε πίσω μας… Μεγάλο πράγμα η ψυχολογία… Δίνει λύσεις”…