κείμενο | γιώργης βασιλόπουλος */* φωτογραφίες | χρόνης περράκης + γιάννης χατζηαντωνίου */* επιμέλεια | γιώργος παπανικολάου
Ραπάρω λες και βγήκα από την κόλαση...
Συνήθως όταν είναι να γράψω κάτι, δεν ξέρω πώς να ξεκινήσω.
Έτσι και τώρα.
Θα ξεκινήσω, όπως αρχίζει και η μέρα και η νύχτα μου. Με τον σκύλο μου. Τον Ζάχο. Αυτό τον τύπο, που τον βγάζω κάθε πρωί βόλτα και μου έχει αλλάξει την ζωή.
Τον μαθαίνω να με ακούει και με μαθαίνει να αγαπάω. Τον αγαπάω τόσο πολύ που, η βόλτα του, προηγείται ακόμα και του πρωινού μου καφέ, πράγμα σημαντικότατο για τη διάθεση μου, την όρεξη μου, και την εγκεφαλική μου διαύγεια.
Related posts:
Κομιξάδες της Θεσσαλονίκης: Σάββας «The Pack» Αμπατζίδης
Κομιξάδες της Θεσσαλονίκης
Κομιξάδες της Θεσσαλονίκης
Στάθης Σταμουλακάτος
εκείνος που δεν ονειρεύεται
εκείνος που δεν ονειρεύεται
Οι σημειώσεις του Αλέξανδρου Νικολαΐδη
η αναγέννηση ενός ηθοποιού
η αναγέννηση ενός ηθοποιού
Οι σημειώσεις του Δημήτρη Αγαρτζίδη
Τρεις μέρες, Μία Εποχή
Τρεις μέρες, Μία Εποχή
O Στέλιος Τσουκιάς αυτοσκανάρεται
έχεις τρεις επιλογές
έχεις τρεις επιλογές
Οι σημειώσεις του Πάνου Παπαδόπουλου
Τρεις μέρες, Μία Εποχή
Τρεις μέρες, Μία Εποχή






