Είναι κάτι που σκέφτομαι το τελευταίο διάστημα σε σχέση με τη δουλειά μας. Είναι σαν να είναι δεμένη με τη ματαιότητα, αλλά έχει και ένα ατόφιο νόημα. Όταν υπάρχει τόση δυσκολία γύρω, κοντά σου, δίπλα σου, μέσα σου, θα ασχοληθείς με την πληγή του Φιλοκτήτη; Εδώ τα πράγματα τρέχουν, εδώ πρέπει να βγουν τα πρακτικά, εδώ πρέπει να γίνουν τόσα και τόσα… 

Και ύστερα ακούς αυτή τη φράση που σε συγκινεί κάθε βράδυ στην παράσταση, «Χρειάζεται να αντέχουμε τη μοίρα που μας χαρίζουν οι θεοί». Και εκεί σκέφτομαι, ναι, το θέατρο μπορεί να είναι θεραπευτικό γι’ αυτόν που το παρακολουθεί. Μπορεί να μιλάει για τα παλιά μας τραύματα και για την δύναμη που χρειάζεται για να τα θεραπεύσουμε. Το τραύμα και η θεραπεία ήταν εξάλλου και η αφορμή να καταπιαστούμε με τον Φιλοκτήτη. 

Και μετά. Μήπως να κάνουμε μια κωμωδία, κάτι ελαφρύ, μήπως να ελαφρύνουμε; Αλλά, μάλλον δεν είναι ακόμα η ώρα. Αλλά ωραίο δεν είναι να ξεπλένεις αυτό το βάρος για να μπορείς να αλαφραίνεις; «Θα δείξει η πράξη». 

Ελαφριά και βαριά, όλα ανακατεύονται. Θα βγάλει κανείς, άραγε, νόημα από αυτό το κείμενο; Είναι ίσως η ίδια ερώτηση με την ερώτηση «Τι κοινό έχει η Λούλα και ο Φιλοκτήτης, η Μόλλυ Μπλουμ και η αρραβωνιαστικιά η περσινή;». Μια πιθανή τωρινή απάντηση, η πληγή και η θεραπεία, τα χρόνια τα παιδικά και τα χρόνια τα τωρινά. Για να είναι καλύτερα τα χρόνια τα παιδικά και τα χρόνια τα μελλοντικά γι’ αυτά τα ζωάκια που κυκλοφορούν μέσα στο σπίτι. Μοιάζουν σα ζωάκια, περπατάνε ή προσπαθούν να περπατήσουν, ψάχνουν να βρουν τον βηματισμό τους. Όπως κι εμείς.

* Ο Δημήτρης Αγαρτζίδης σκηνοθετεί και πρωταγωνιστεί στον “Φιλοκτήτη” του Σοφοκλή, που σκηνοθέτησε μαζί με την Δέσποινα Αναστάσογλου και παίζει μαζί με την Γιούλα και την Ειρήνη Μπούνταλη, στο ΚΕΝΤΡΟ ΕΛΕΓΧΟΥ ΤΗΛΕΟΡΑΣΕΩΝ. Τελευταίες Παραστάσεις.