Στο θέατρο ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΕΙΟΝ της Θεσσαλονίκης έρχεται από το θέατρο ΔΙΑΝΑ της Αθήνας, η παράσταση “Νούρα, ένα πένθιμο μπλουζ” της Βάσιας Αργέντη. Από Παρασκευή 15 Νοεμβρίου και για δύο Παρασκευοσαββατοκύριακα, η Μαριάννα Τουμασάτου με την Ανδριάνα Μπάμπαλη, το Γιάννη Χαντέλη, τη Θεώνη Φύτρου και τη Δανάη Αλυσανδράτου μέσα από το συγκεκριμένο έργο ψάχνουν “τον ήλιο” που μπορείς να φυλάς στις χούφτες σου.

Οι “Επικίνδυνες Μαγειρικές” του Ανδρέα Στάικου, σε σκηνοθεσία Κερασίας Σαμαρά, από το θέατρο ΑΛΚΜΗΝΗ της Αθήνας, έρχεται στο θέατρο ΑΥΛΑΙΑ της Θεσσαλονίκης. Από 6 Νοεμβρίου, ο Ζαχαρίας Ρόχας, ο Κωνσταντίνος Τζούμας, η Κερασία Σαμαρά και ο Άρης Παπαδημητρίου έρχονται να μας δείξουν τα…”μαγειρέματα” που κρύβει ο έρωτας.

Τέλος, 18 και 19 Νοεμβρίου, το “Φινιστρίνι” του Βασίλη Ρίσβα, σε σκηνοθεσία Πέτρου Φιλιππίδη, με τον Αντίνοο Αλμπάνη, θα παρουσιαστεί για τρίτη φορά στο θέατρο ΑΥΛΑΙΑ Θεσσαλονίκης, από το ΑΠΟ ΜΗΧΑΝΗΣ ΘΕΑΤΡΟ που παρουσιάζεται για δεύτερη χρονιά.

…και ποιος σου είπε ότι δεν υπάρχει πάντα ένα “παγκάκι” στο θέατρο να “ξαποστάσεις”;

Η μοναξιά και η απελπισία. Ο Γιώργος Κιμούλης και η Φωτεινή Μπαξεβάνη. Ο Κιμούλης και το φως στην επικοινωνία. Ένα έργο πιο κοντά από κάθε άλλη φορά στην εποχή, με ένα γέλιο πικρό. Για τη σύνδεση με το άγνωστο. Για να ξαποστάσεις στη ταλαίπωρη ζωή σου. Ένα έργο για δύο, που αφορά πολλούς. Με τις ερμηνείες να ισοδυναμούν με τα ονοματεπώνυμα των ηθοποιών τους. Τίποτα λιγότερο. Για λίγες ακόμα παραστάσεις στο θέατρο ΑΜΑΛΙΑ. Λίγο πριν το “Παγκάκι” πάει βόλτα πανελλαδικά.

Μια “στακάτη” σκηνοθεσία από τη Γλυκερία Καλαϊτζή, σε ένα υπέροχο κείμενο. Για την ακρίβεια, μια “κειμενάρα” του Brian Friel . Για εκείνη τη πραγματικότητα που σου φέρνει αποστροφή. “Βλέπω δεν σημαίνει κατανοώ”.  Μια παράσταση δύο “γεμάτων” ωρών, τριών μονολόγων να εναλλάσσονται σε μια “ξεκάθαρη” σκηνική συνθήκη. Ο Βασίλης Χατζηδημητράκης πολύ καλύτερος ερμηνευτικά στο δεύτερος μέρος της παράστασης, ο Γιώργος Κολοβός πάντα σωστός σε ότι του ζητείται να πράξει και η Ιωάννα Δεμερτζίδου “εκεί”. Να καταθέτει τη προσωπική της αλήθεια-μια νέα ηθοποιός που προσωπικά πιστεύω βαθιά στο εύρος του ταλέντου της- εδώ με “μάτια κλειστά” να θέλει να ίπταται μέσω της “Molly” που ερμηνεύει και να αποτελεί ελπίδα για το θέατρο που έρχεται.

Τελειώνοντας, ρώτησα τον Πασχάλη Αραμπατζή, σκηνοθέτη της παράστασης “Ay, Carmela” που παρουσιάζεται στο Vis Motrix, τι ονειρεύεται και θέλει να κάνει πράξη σκηνοθετικά σε αυτή τη πόλη, που λέγεται …Θεσσαλονίκη. Κι εκείνος απάντησε.

“Μια φορά και έναν καιρό, ήταν ένα αγοράκι που έμενε σε ένα μικρό στενό της Θεσσαλονίκης, μεταξύ Βενιζέλου και Ίωνος Δραγούμη. Όποτε είχε χρόνο και οι άλλοι δεν τον έβλεπαν, κλεινόταν στο δωμάτιό του, έβαζε τις κασέτες του να παίζουν και μόλις η μουσική άρχιζε να βγαίνει από τα ηχεία, οι πυτζάμες του, μεμιάς, γίνονταν πολύχρωμα θεατρικά κοστούμια, το κρεβάτι μια πελώρια σκηνή, το παράθυρό του το κοινό και η παράσταση άρχιζε. Λες και ήταν όλα μαγικά. Και ότι ονειρευόταν έμοιαζε πραγματικό.

Τα χρόνια όμως περνούσαν και παρόλο που το αγοράκι μεγάλωσε, συνέχισε να ονειρεύεται. Άλλα αυτή τη φορά, είχε την ανάγκη να μοιραστεί τα όνειρά του με τους άλλους. Κάθε φορά που διάβαζε ένα κείμενο, εικόνες έρχονταν στο μυαλό του και σκεφτόταν πώς μπορούσε να δώσει ζωή στην κάθε λέξη. Είχε την ανάγκη να μιλήσει, με τον δικό του τρόπο, για όλες αυτές τις ιστορίες, άλλες γνωστές και άλλες ξεχασμένες, που περίτεχνα τόσοι συγγραφείς είχαν γράψει. Ιστορίες που είχαν κάτι να του πουν και να πουν. Η στιγμή ήρθε. Μόνο που αυτή τη φορά έπρεπε να μεταμορφώσει το θέατρο σε ένα δωμάτιο, τα θεατρικά κοστούμια σε πιτζάμες και τη σκηνή σε κρεβάτι. Έπρεπε να κάνει τώρα το πραγματικό να μοιάζει με όνειρο. Και όλα αυτά, που αλλού; Μα στη Θεσσαλονίκη φυσικά. Μια πόλη τόσο μαγική, πηγή έμπνευσης για πολλούς ονειροπόλους. 

Ανάγκη μου αρχική, με την κάθε σκηνοθετική μου απόπειρα, να βρώ την ταυτότητα μου, να ανακαλύψω εμένα και να ξεπεράσω τα όριά μου. Και όταν τελειώσει ένα ταξίδι σκηνοθεσίας ανυπομονώ πότε θα πιάσω στα χέρια μου το επόμενο κείμενο που θα με κάνει να θέλω να βγάλω ένα κομμάτι από μέσα μου και να το παραθέσω στο κοινό.  Ένα κομμάτι που θα το θρυματίσω σε χιλιάδες άλλα έτσι ώστε να επικοινωνήσω όσο καλύτερα γίνεται αυτό που βλέπω εγώ με τα δικά μου μάτια. Υπάρχουν παραστάσεις που έχουν ως κύριο σκοπό να ψυχαγωγήσουν και άλλες να εξυπηρετήσουν μια τέχνη «υψηλής ραπτικής» μόνο για λίγους. Εγώ ονειρεύομαι μια παράσταση που όταν τελειώνει, ο θεατής να είναι γεμάτος συναισθήματα. Να είναι μια εμπειρία μέσα από την οποία να διασκεδάσει, να συγκινηθεί, να γελάσει και πολλές φορές «άθελά μου ή και όχι» να προβληματιστεί. Να προβληματιστεί από έναν κυκεώνα σκέψεων που θα έχει προκληθεί από αυτή την εμπειρία. Θέλω να συνεχίσω να ονειρεύομαι, να σκέφτομαι, να πιστεύω και να τολμώ να μοιράζομαι, με όποιον τρόπο και με όποια εργαλεία κατέχω, όλες αυτές τις ιστορίες που συναντώ στον δρόμο μου. Γιατί όπως είχε πει κάποιος, κάπου, κάποτε “If you can dream it, you can do it.””