Το “Να ντύσουμε τους γυμνούς” του Πιραντέλλο σε σκηνοθεσία Γιάννου Περλέγκα, που παρουσιάζεται ως αυτή τη Κυριακή, στο θέατρο Τέχνης, στην Αθήνα, τελικά παίρνει παράταση και θα συνεχιστεί από τέλος Φλεβάρη, κάθε Δευτέρα και Τρίτη στον ίδιο χώρο. Μαρία Πρωτόπαππα, Εύη Σαουλίδου, Θάνος Τοκάκης και ο ίδιος ο Γιάννος, σε μια παράσταση που αγαπά το καλό θέατρο-του ενεργητικού δέκτη. Από την άλλη, ο Γιάννης Μπέζος με την Δάφνη Λαμπρόγιαννη, για τρεις εβδομάδες πριν το Πάσχα, έρχεται στο ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΕΙΟΝ της Θεσσαλονίκης, αφήνοντας το θέατρο ΠΡΟΣΚΗΝΙΟ της Αθήνας, με το πασίγνωστο, κινηματογραφικό “Υπάρχει και Φιλότιμο”, σε σκηνοθεσία Γ.Μπέζου.

…και ποιος σου είπε ότι στο θέατρο δεν υπάρχει πάντα ένας μονόλογος;

“Στο εστιατόριο που πηγαίνετε το μεσημέρι, όταν διαπιστώσετε με το δίκιο σας, ότι οι τιμές γίνονται πιο αλμυρές κι ότι μέσα στο χρόνο έχουν σχεδόν διπλασιαστεί, την ώρα που τρώτε, ρίξτε μια ματιά γύρω σας κι αρχίστε να μετράτε. Ένας, δύο, επτά, δέκα ξένοι στο εστιατόριο μου. Όταν το νούμερο ξεπεράσει το όριο του ανεκτού, αλλάξτε οπωσδήποτε εστιατόριο. Είναι καιρός να αφήσετε να μιλήσουν μόνο οι αριθμοί, κι όχι τα αισθήματα”. Η “Βρωμιά” του Σνάιντερ, ένα υπέροχο κείμενο από κάποιον που πουλάει τριαντάφυλλα στο φουαγιέ, τέσσερα μάρκα το ένα, συνεχίζει στο θέατρο Τ, κάθε Δευτερότριτο. Ερμηνεύει ο Σπύρος Σαραφιανός. Ερμηνεύει την ανοχή, την προκατάληψη, τη πληγωμένη αξιοπρέπεια, τον ξένο, ξένος όπως εμείς…μόνο που εμείς τον βάλαμε στο περιθώριο.

…και ποιος σου είπε ότι στο θέατρο δεν γίνονται “μαθήματα χορού”;

Η Βίκυ Παπαδοπούλου κι ο Γιώργης Τσαμπουράκης στο Μικρό ΑΘΗΝΑΙΟΝ, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Μπογδάνου, σε μια κομεντί για τη θέληση. Έρχονται με τον αέρα της Αθήνας. Το “γλυκό” που λειτουργεί στο “νεανικό”. Η πληγή και ο τρόπος να αναμετρηθείς μαζί της. Κι όλα αυτά, με ολίγη ευθυμία. Κι αν μου πεις σε ένα μάθημα χορού στο θέατρο, “γιατί όχι;”, εγώ θα σου αντιπροτείνω κάτι άλλο.

.. και ποιος σου είπε ότι δεν υπάρχει η πρόταση για αυτή την εβδομάδα;

Η “Ορέστεια” δεν είναι μόνο αυτή που ξέρεις. Η “Ορέστεια” είναι και αυτή που δεν ξέρεις. Μια άλλη. Διαφορετική και με μαχαίρι στο κόκκαλο. Ο Στάθης Μαυρόπουλος, μετά το εξαιρετικό “Σπιρτόκουτο”, επέστρεψε. Με “Oberon” και “Γκραν Γκινιόλ” σε παραγωγή Απόστολου Λιάπη, στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, θέτει την αρχαία τραγωδία σε λαϊκή ανάγνωση. Και η πρόβα παίρνει φωτιά. Με μηνύματα και χιούμορ. Ναι, μάγκα μου. Και χιούμορ και μηνύματα. 80 λεπτά πάμε να δούμε το Διονύση Καραθανάση, την Ιωάννα Λαμνή και τον ίδιο το σκηνοθέτη, έως αυτή τη Κυριακή, σε κάτι φευγάτο, που αξίζει της προσοχής αυτής της πόλης, από ανθρώπους της ίδιας της πόλης. Ω, ναι! Η “Ορέστεια” δεν ήταν ποτέ κάτι βαρύ. Μόνο κάτι ουσιαστικό. Και εδώ, σε μια παράσταση που τα έχει όλα, δες την ανατροπή και χειροκρότησέ την. Όπως στεντόρεια σου ορθώνεται και σε μαγνητίζει.

Τελειώνοντας, ρώτησα τον Κωνσταντίνο Μωραΐτη, που πρωταγωνιστεί στο “La Strada” στη Πειραματική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου “τι τον δυσκολεύει περισσότερο σε ένα ρόλο που παραπέμπει στον αδικοχαμένο Ζακ και τι απαντά σε όλους όσους σκεφτούν ότι ήταν ένα πιασάρικο-εκμεταλλεύσιμο θέμα, αυτή η παραπομπή”. Κι εκείνος απάντησε…