Ο Δημήτρης αποκαλύπτει τρία πράγματα που θα βάλει στο σάκο του για να φύγει έξω, τρία τραγούδια που θα ακούσει στο δρόμο κι άλλα τρία πράγματα που θέλει να κάνει αυτή τη χρονιά. Α! Και έβγαλε δύο φωτογραφίες με ό,τι «έλαμψε» στα μάτια του, τελευταία! Three, two, one, action!

Αναξιοπαθής

Πρώτα, πρώτα αυτό. Σήμερα, μια ενόχληση στο δόντι μου με έκανε να συνειδητοποιήσω την φοβία μου προς τους οδοντιάτρους, που καιρό τώρα πασχίζω – επιτυχημένα – να κρύψω απ’ τον ίδιο μου τον εαυτό. Όσο για το άσχετο του προλόγου, θα υπάρξουν πολλοί συμπάσχοντες και θα με καταλάβουν.
Η 28η του Ιανουαρίου δεν ξεκίνησε διόλου καλά, καθώς πέρα από τον πονόδοντο, μια άκαιρη διακοπή ρεύματος στο διαμέρισμα μου, μας βύθισε στο ψύχος. Αυτά καλό είναι να μην συμβαίνουν.

Σε δεύτερο χρόνο πάντως το ξεπερνώ και ξεκινώ αυτό που έχω τόσο καιρό αναβάλει. Με συγχωρείς Γιώργο. Από το καλοκαίρι κιόλας έχω προσπαθήσει να αντικαταστήσω το σακίδιο μου – που όποιος με ξέρει θα πει πως είναι επέκταση της πλάτης μου – με ένα τσαντάκι μέσης a.k.a μπανάνα. Είναι εντυπωσιακό πόσο μπορεί να βολέψει κάποιον ένα τέτοιο τσαντάκι. Το μπουκώνω με τα ακουστικά μου, που πάντα κουβαλάω μαζί μου, διότι απολαμβάνω να ακούω μουσική όσο περπατάω. Με τα τσιγάρα μου, που πάντα κουβαλάω μαζί μου καθώς και το κινητό μου. Όλα αυτά μαζί στην μπανάνα. Βολικό πολύ. Όσο για τα τσιγάρα – η παρένθεση αυτή πάει στη μητέρα μου – θα προσπαθήσω να τα κόψω, αλήθεια. Αυτό λοιπόν είναι το starter pack. Χωρίς αυτά ΔΕΝ μπορώ να φύγω από το σπίτι μου.

Δυστυχώς έχω καταλήξει να ακούω μουσική μόνο όταν περπατάω. Συνειδητά όμως, επιλέγω λίστες από συγκροτήματα που δεν γνωρίζω και συνήθως ενθουσιάζομαι με αρκετά κομμάτια, τα οποία εν συνεχεία τα ακούω στο repeat, μέχρι να λιώσουν στα αυτιά μου. Έτσι έπαθα τις προάλλες με το “Pleura” απο τους King Gizzard and the Lizard Wizard. Δεν θα κρύψω βέβαια ότι αρκετά συχνά ακούω και Cosmonuts. Εμ πως αλλιώς αν δεν τιμάς το σπίτι σου…
Βy this River – Brian Eno. Αν δεν το έχετε ακούσει… Ακούστε το. Τώρα.
“Το έβαλα να παίζει”. Πριν πάρω το αμαξάκι μου – λέω αμαξάκι γιατί είναι πολύ μικρό αλλά περήφανο – περπατούσα πάρα πολύ. Μου αρέσει το περπάτημα, είναι χρόνος κατάλληλος για να βάλεις σε λειτουργία την φαντασία σου.
Συνήθως τότε είναι η ευκαιρία μου και ονειρεύομαι. Πολύ ονειρεύομαι όταν περπατάω. Όταν κοιμάμαι όχι τόσο, όσο όταν περπατάω. Πλέον δεν περπατάω παρά πολύ, το παραδέχομαι, αλλά που και που, βρίσκω αφορμές για να ονειρευτώ λιγάκι.
“Ποιός άραγε αποφασίζει για τα ονόματα των οδών;”
Ψάχνω κατηφόρες με πατημένο πάγο. Περνώ φόρα και γλιστράω. Κάθε φορά και πιο μακριά. Ξέφυγα όμως. Έχω κι ένα ποδήλατο που χρησιμοποιώ αρκετά, έχει και όνομα “Black Pearl”. Μου αρέσει πολύ το ποδήλατο μου. Συνήθως μ’ αυτό πάω στο θέατρο. Το τρέχων διάστημα βρίσκομαι στο Θέατρο Πορεία στην παράσταση “Ο Κοτζαμπάσης του Καστρόπυργου” του Καραγάτση σε σκηνοθεσία Δημήτρη Τάρλοου.

 * Ο Δημήτρης Καπουράνης συμμετέχει στον “Κοτζαμπάση του Καστρόπυργου” του Καραγάτση, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Τάρλοου, στο θέατρο ΠΟΡΕΙΑ, στο κέντρο της Αθήνας. Επίσης, λαμβάνει μέρος στα “Καλύτερα μας Χρόνια”, στην ΕΡΤ.