Ο Στέφανος αποκαλύπτει τρία πράγματα που θα βάλει στο σάκο του για να φύγει στο θέατρο, τρία τραγούδια που θα ακούσει στο δρόμο κι άλλα τρία πράγματα που θέλει να κάνει αυτό το χειμώνα. Α! Και έβγαλε τρεις φωτογραφίες με ό,τι «έλαμψε» στα μάτια του, τελευταία! Three, two, one, action!

Οπωσδήποτε κολόνια!

Ξεκινώντας να πάω στο θέατρο, δεν υπάρχει περίπτωση να λείπει από την τσάντα μου. Δρόμος, στήσιμο σκηνικού, ζέσταμα, παράσταση! Μετά από όλα αυτά, όταν θα βγω από το καμαρίνι να συναντήσω όσους θεατές και φίλους περιμένουν έξω, θέλω να μυρίζω όμορφα και να μείνει μια ωραία μυρωδιά μετά την πρώτη αγκαλιά ή χειραψία.

Σίγουρα το κείμενο της παράστασης!

Το έχω γράψει εγώ; Ναι.

Το συνσκηνοθέτησα; Ναι.

Ξέρω τα λόγια του ρόλου μου; Ναι.

Έχουμε κάνει ενάμιση χρόνο σχεδόν πρόβες; Ναι.

Ακόμη, λοιπόν, κι αν το ξέρω απ’ έξω και ανακατωτά, το κείμενο του «Ονόριο» δε λείπει όσο παίζεται η παράσταση! Εκεί είναι όλα σημειωμένα: παρατηρήσεις, τονισμοί, κινήσεις, φώτα, μουσικές, σκέψεις…

Εννοείται κασετίνα!

Όλο και κάτι θα χρειαστεί να σημειώσω ή να καταγράψω αν μου έρθει κάποια σκέψη. Σίγουρα, πιο εύκολα πια κρατάω σημειώσεις στο κινητό μου. Αλλά, θες από ψυχαναγκασμό, θες από συνήθεια, έχω πάντα στην τσάντα μου την κασετίνα μου πλήρως εφοδιασμένη: μολύβια (τα περισσότερα από μουσεία), στιλό, μπλάνκο, γόμα, ξύστρα (σε πουγκάκι για να μη μαυρίζουν από τα τρίμματα του μολυβιού τα υπόλοιπα πράγματα) κλπ.

Έτοιμος να φύγω. Αλλά πρώτα… μια μάτια στη θέα από το μπαλκόνι μου. Μένω στον ένατο όροφο και η θεά είναι υπέροχη. Ωστόσο, μετά από ένα σημείο συνηθίζεις και θεωρείς δεδομένο πως μπορείς να βλέπεις κάθε μέρα τη θάλασσα. Λάθος! Πολλές φορές, λοιπόν, ρίχνω μια γρήγορη ματιά στη θέα, σκεπτόμενος πως τίποτα δεν είναι δεδομένο.

Μπαίνω στο αυτοκίνητο και παίρνω την Πειραιώς για το Θέατρο Βαφείο. Πότε βάζω ράδιο, πότε ακούω κάποιο CD που έχω φτιάξει. Ακούω το «Dedication» από το «Reflections» του Μάνου Χατζιδάκι με τους New York Rock & Roll Ensemble. Η εισαγωγή του πάντα μου γεννάει ένα ανάμεικτο συναίσθημα μελαγχολίας και ορμής. Είναι από αυτά που δεν μπορείς να εξηγήσεις. //www.youtube.com/watch?v=UYNRxev8f1c

Στον ίδιο δίσκο έχω βάλει το «Ταξίδι» από τον «Ανεμοδείκτη» του Αλκίνοου Ιωαννίδη. Είναι μια  γαλλική παραδοσιακή μελωδία σε ελληνικούς στίχους, σε διασκευή και ενορχήστρωση του υπέροχου αυτού καλλιτέχνη. Με βάζει πολύ στο μεσαιωνικό κλίμα που θα κληθώ σε λίγες ώρες να φέρω επί σκηνής στον «Ονόριο» που παίζουμε. //www.youtube.com/watch?v=wUtYAK1Rvvk

Και επειδή πολύ μελαγχόλησα – έμφυτη η τάση αυτή – θα ακούσω μετά κάτι λίγο πιο εύθυμο. Μάλλον κάτι από Λουκιανό Κηλαηδόνη και το «Πάμε Μαέστρο» που μου δίνει κέφι και με κάνει να ψιλοχορεύω οδηγώντας…

//www.youtube.com/watch?v=B1fRou6GcVU&list=PLFT8XOtGlL9-9nZ4cvQ–e_oT8nX-5pwB

Και φτάνω στο θέατρο!

Πρέπει να ομολογήσω πως, όσο και να το φανταζόμουν, όσο και να το περίμενα, η ικανοποίηση και η χαρά μου που επιτέλους παίζουμε αυτό το έργο, δεν περιγράφεται! Το ίδιο και η συγκίνηση όταν βλέπω αυτήν την εικόνα!

Τρία έργα, τρία δικά μου έργα εκδόθηκαν και κυκλοφορούν ανάμεσα σε τόσα χέρια και διαβάζονται από τόσα μάτια…

Η «Φροσύνη» και η «Πασού» σε κοινή έκδοση από την Κάπα Εκδοτική και τώρα και το νέο μου έργο, «Ονόριο, τα ανομήματα ενός εγκληματία» από τις εκδόσεις Κέδρος. Μια εικόνα που μου δίνει δύναμη και αισιοδοξία!

Και η ημέρα μου έχει τελειώσει. Πριν κοιμηθώ σκέφτομαι αν έκανα έστω ένα μικρό βήμα και σήμερα προς τους στόχους για τον ερχόμενο χειμώνα:

Να γκρινιάζω λιγότερο (έχω ακόμη αρκετό δρόμο για την επίτευξη αυτού του στόχου, αλλά κάτι γίνεται)

Να δω πολλές παραστάσεις φέτος, γιατί μου έλειψαν οι φίλοι μου επί σκηνής και το θέατρο ως θεατή (σήμερα Τρίτη, έπαιζα εγώ, άρα δεν μπορούσα να δω κάτι άλλο. Από Τετάρτη…)

Να πάω σε κάποιο κενό μου ένα ταξίδι – ιδανικά εκτός Ελλάδας (προς το παρόν κενό δεν υπάρχει, αλλά η ελπίδα πεθαίνει τελευταία)

 * Ο Στέφανος Παπατρέχας έγραψε το “Ονόριο, τα ανομήματα ενός εγκληματία”, που ανεβαίνει στο θέατρο ΒΑΦΕΙΟ της Αθήνας, σε σκηνοθεσία δική του και του Λάζαρου Βαρτάνη. Και παίζουν οι δυο τους, μαζί με τους Αλέξανδρο Καναβό, Σύνθια Μπατσή, Μαίρη Ξένου και Γεωργία Πιερρουτσάκου. Κάθε Δευτερότριτο στις 20.15 μ.μ..