Πάμε πάλι,

Άλλη μια θεατρική χρονιά ξεκινάει. Μα πριν από αυτήν έχω να γυρίσω μερικά επεισόδια για τη σειρά που παίζω. Παίζω στην τηλεόραση και δεν έχω τηλεόραση στο σπίτι. Θα πάω να βρω τη Μαρία εκεί και μια άλλη παρέα ανθρώπων (σκηνοθετικό τιμ, κάμεραμαν, μακιγιέρ, κομμωτές, ενδυματολόγους) που θα πούμε μια ειλικρινή καλημέρα μεταξύ μας και θα πάμε να γυρίσουμε ένα επεισόδιο με πολλή αγάπη μπας και ο όρος “ψυχαγωγία” στην τηλεόραση γίνει λίγο διαφορετικός. Πήρα αυτοκίνητο πρόσφατα, μέχρι τώρα κυκλοφορούσα αποκλειστικά με το ποδήλατο. Έκανα 50 λεπτά με το ποδήλατο να φτάσω στην δουλειά, τώρα κάνω μια ώρα και ένα τέταρτο με το αυτοκίνητο. Επιτέλους έγινα και εγώ επίτιμο μέλος της οδού Κηφισίας.

Πάμε πάλι,

Άλλη μία θεατρική χρονιά ξεκινάει. Και δεν ξεκινάει από οπουδήποτε, ξεκινάει από την Θεσσαλονίκη. Από το δεύτερό μου σπίτι δηλαδή. Από εκεί που ξεκίνησα θέατρο, από εκεί που γνωριστήκαμε με τους υπολοίπους τσιρκίτες, από εκεί που ερωτευθήκαμε, που ενηλικιώθηκα. Και παίζουμε το “Δαχτυλίδι” μας στο θέατρο που έκανα την πρώτη μου θεατρική παράσταση, στο δημοτικό θέατρο Άνετον. Ένα παρατημένο δημοτικό θέατρο όπου σε αυτό έχω παίξει, έχω σκηνοθετήσει, έχω κάνει φώτα…ξέρω κάθε του γωνιά. Σε αυτό το θέατρο στην πρώτη μου παράσταση, στο “κλέψε λιγότερο” του Ντάριο Φο, είχα επισκεφτεί 9 φορές την τουαλέτα του από το άγχος μου πριν την έναρξη. Σας βεβαιώ, αν η ψυχή θέλει να βγει, θα βγει και κανένα Ιμόντιουμ δεν θα την σταματήσει.

Αυτή ήταν και η μοναδική παράσταση μου που πρόλαβε να δει η γιαγιά μου. Μια υπερπληθωρική κυρία η γιαγιά που όταν την ρώτησα πως της φάνηκε αυτή με ύφος απάντησε “Αυτά τα κομμουνιστικά που κάνετε δεν τα καταλαβαίνω”.

Πάμε πάλι,

Άλλη μια θεατρική χρονιά ξεκινάει.Πριν λίγες μέρες πέθανε η γιαγιά της Ειρήνης. Πριν λίγες μέρες γέννησε η Ματίνα. Αν κάτι για να γεννηθεί πρέπει κάτι άλλο να πεθάνει, ας φροντίσουμε να πεθάνει όσο πιο όμορφα γίνεται, τόσο όμορφα όσο όμορφη είναι και η δημιουργία μιας νέας ζωής. Για την Λιουνόρα της Ειρήνης, την δικιά μου την Κατίνα, την γιαγιά της Μαιρούλας,  την Ματίνα και το νέο θαυματάκι που ξεπρόβαλε από μέσα της.

“Κανένας κόσμος δεν θα γκρεμιστεί, δεν θα φκιαστεί,

μόν’ η σκιά βεργόλιγνου κυπαρισσιού θα πέσει απάνω μου πιστή.

Πιστή γιατί όνειρο κι αυτή μαζί θα φύγει.

Μα απ’ τω μυρουδιώ σου το μεθύσι

ω ζάλη, ω γλύκα απέραντη -ποιος σε είπε λίγη-

του χάρου η σάλπιγγα θα με ξυπνήσει ”

Πάμε πάλι,

Άλλη μια χρονιά ξεκίνησε.