rejected: Μία παράσταση που παίζεται από όταν άνοιξαν τα θέατρα μετά το covid, με τεράστια επιτυχία και ήδη για το φετινό χειμώνα στην Αθήνα, από Δεκέμβρη και μετά βρίσκεις εισιτήριο. Σκίσατε στην Κύπρο, το ίδιο φαίνεται ξεκάθαρα ότι συμβαίνει και στη Θεσσαλονίκη. …Στην εποχή του εγκλεισμού, που γράψατε αυτό το κείμενο- είχατε διανοηθεί το εύρος της απήχησης; Ποιά ήταν η αρχική επιθυμία για να πείτε αυτή την ιστορία; Ποιά η τωρινή πλέον επιθυμία, όταν χτυπά το βράδυ το τρίτο κουδούνι; 

E.Ρ.: Όταν ξεκίνησε αυτό το ταξίδι, γιατί για μένα ταξίδια είναι, όλες μου οι θεατρικές δουλειές…τότε, λοιπόν, προτεραιότητα είχε η ανάγκη έκφρασης. Σε ένα περιβάλλον εγκλεισμού, η ανάγκη αυτή σκέπασε τα πάντα. Και ήταν αυθεντική ανάγκη, χωρίς προθέσεις, χωρίς δεύτερες σκέψεις. Μόνη μου, εγώ και το χαρτί. Χωρίς καμιά προοπτική. Όταν σου συμβεί αυτό το θαύμα, η έκφραση να μην έχει κανέναν απώτερο σκοπό, ούτε εκμετάλλευσης, ούτε φόβο έκθεσης, αγγίζεις μια ελευθερία που σίγουρα θα γεννήσει κάτι ανεπιτήδευτο.

Αυτό το ανεπιτήδευτο και το πηγαίο αυτής της δουλειάς με συγκινεί και με δονεί κάθε μέρα, εδώ και δύο χρόνια. Κι όταν σε αυτή τη δόνηση, προστίθεται και η δόνηση του κοινού, και γινόμαστε ένα, νιώθω κάθε βράδυ, ότι απευθύνομαι σε έναν- έναν. Αυτό είναι μαγικό και σχεδόν εξαρτησιογόνο….

rejected: Σε αυτό το έργο δεν μπορεί να υπάρξει διπλή παράσταση. Αλήθεια, πόση ώρα χρειάζεστε πριν και πως αποφορτίζεστε από το έργο, όταν σβήνουν τα φώτα; Πάλι “χαράματα σας βρίσκουν” για την νηνεμία; Πώς “ξελαμπικάρετε”; Πόσα τσιγάρα χωράνε αδρεναλίνη και λύτρωση;

E.Ρ.: Όλοι με ρωτάνε πως μπορώ και το κάνω όλο αυτό κάθε βράδυ….Λοιπόν, η δυσκολία δεν είναι την ώρα της παράστασης αλλά μετά. Δεν μπορώ να αποφορτιστώ μέχρι τα χαράματα. Το νευρικό μου σύστημα χτυπάει κόκκινο. Βάζω τον οργανισμό μου σε τρομερή δοκιμασία με μια αυταπάρνηση, σχεδόν απελπισμένη. Ελπίζω να το βγάλω πέρα και φέτος! Δεν σου κρύβω όμως, ότι η τελευταία σκέψη- πριν αρχίσει η παράσταση – είναι η ερώτηση: “θα τα βγάλεις πέρα και απόψε, Ελένη;»

rejected: Από το “Μαγειρεύοντας τον Έλβις” που είχε “τρέλα”, συν τοις άλλοις, με μεταμεσονύχτια παράσταση Παρασκευής, μέχρι αυτή τη τριετία σκέτο πάρτυ, με βαθιά προσωπική σφραγίδα υπογραφής στο ΔΙΑΝΑ, αλήθεια…φανταζόσασταν σε αυτό το υπόγειο στην Ιπποκράτους, 25 χρόνια τώρα, πόσα “τρελά όνειρα” θα γίνονταν πραγματικότητα; Τώρα πια, έχουν μείνει πίσω μικροανασφάλεις και φόβοι, για το επόμενο εγχείρημα; Καιροφυλαχτούν ακόμα στη στροφή;  

E.Ρ.: Κάθε φορά που μπαίνω στην επόμενη περιπέτεια, σκέφτομαι ότι αυτή θα είναι η τελευταία. Ότι μετά, ή θα κάτσω, ή θα αποσυρθώ. Έτσι παλεύω το άγχος της επόμενης δουλειάς- έμπνευσης- περιπέτειας- αναμέτρησης. Πείθω τόσο πολύ τον εαυτό μου, ότι μετά από αυτή τη δουλειά τελειώνω, που σε κάθε παράσταση, εγώ αποχαιρετώ το θέατρο. Και όταν έρχεται η επόμενη επιθυμία, πάντα με βρίσκει σε μεγάλη έκπληξη πως δεν έχει τελειωμό η αγάπη μου για το θέατρο. Πάντα έχει κι άλλο. Κι άλλο. Κι άλλο…

rejected: “Έλβις” στο ΕΓΝΑΤΙΑ που πλέον δεν υπάρχει, “Μαμά, μη τρέχεις”  και “Νύχτα Ραδιο-φόνων” στο ΡΑΔΙΟ ΣΙΤΥ, “Κατάδικος μου” στο θέατρο Δάσους τέλος καλοκαιριού, όλα-όλα  με απίστευτες ουρές και μια τεράστια αγκαλιά αποδοχής από το κοινό της πόλης…σε εσάς “πως μιλάει” η Θεσσαλονίκη….υπάρχουν πράγματα που έχει αυτή η πόλη και αγαπάτε εξίσου- λίγο παραπάνω και εσείς; Ποιά είναι αυτά; 

E.Ρ.: Η Θεσσαλονίκη μου έδωσε το πρώτο sold out στο «Μαγειρεύοντας με τον Έλβις», το πρώτο standing ovation στο «Μαμά, μην τρέχεις» και τον «Κατάδικο». Η Θεσσαλονίκη μου έδωσε την πρώτη επιβεβαίωση στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος επί Βολανάκη, ότι εγώ κάνω για το σανίδι. Η Αθήνα ακολούθησε πολλά χρόνια μετά. Αυτό που μου αναγνώρισε η Θεσσαλονίκη με τη πρώτη ματιά, η Αθήνα χρειάστηκε 38 χρόνια να το αναγνωρίσει. Την ευχαριστώ ολόψυχα.

rejected: Τα τρία επεισόδια, που είπε η Φρόσω Ράλλη, για να σας πείσει και που έγιναν δέκα, για τη μίνι σειρά “Η Μαρία που έγινε Κάλλας”. Η γυναίκα, η μάνα, το αρχετυπικό είδωλο αυστηρότητας, σας παίδεψε να το “κατανοήσετε”; Όσο μεγαλώνει ο άνθρωπος, καταλαβαίνει πιο εύκολα, τα δισυπόστατο που φέρουν οι ρόλοι, οι “πραγματικοί”;

E.Ρ.: Τα τελευταία χρόνια, η ελληνική μυθοπλασία έχει επιστρέψει στα κλισέ των χαρακτήρων που είναι ή κακοί ή καλοί. Αποφεύγει τις γκρίζες ζώνες, γιατί απαιτούν πιο μυημένο κοινό που θα αφιερώσει περισσότερο χρόνο στην κατανόηση των χαρακτήρων. Αντιστάθηκα σθεναρά να λειτουργήσω έτσι. Δεν βιάστηκα να την κρίνω, να της βάλω ταμπέλα. Έψαξα μέσα στον ψυχισμό της και βρήκα πολύ ναρκισσισμό, πολλές γκρεμισμένες προσδοκίες, πολύ μετάθεση της δικής της φιλοδοξίας στα παιδιά της, αλλά και πολύ δύναμη, κι ακόμα περισσότερο εγκλωβισμό σε μια εποχή καθαρά ανδροκρατική, όπως είναι οι εποχές πολέμου. Εν ολίγοις, προσπάθησα να μη κάνω ένα «σχήμα», αλλά έναν άνθρωπο.

Δεν είναι εύκολη δουλειά αυτή, στους τηλεοπτικούς χρόνους. Η σχέση coach ανάμεσα σε γονιό και παιδί, είναι φοβερά περίπλοκη. Δείτε τη περίπτωση Τσιτσιπά. Δεν ξέρεις που αρχίζει η υποστήριξη και που τελειώνει η χρησιμοποίηση. Μια παρόμοια σχέση είχα «να διαχειριστώ». Ένα παιδί που δεν άκουσε ποτέ ένα «σ΄αγαπώ», και μια μάνα που δεν άκουσε ποτέ ένα «ευχαριστώ». Κι όταν η οικονομική δύναμη γίνεται το παιδί και ο γονιός ζει από το παιδί του, τότε η σύγκρουση είναι αναπόφευκτη.

rejected: Ποιό είναι το ελάττωμα που έχετε ως παραγωγός και πλέον συμφιλιωθήκατε με αυτό και νιώθετε ότι δεν πρόκειται να αλλάξει;

E.Ρ.: Υπηρετώ το όνειρο μου και όχι τη τσέπη μου.

rejected: Σε ποιά αυταπάτη πιστέψατε σε αυτή τη ζωή; Και αυταπάτη ήταν, σας πρόδωσε….

E.Ρ.: Ότι οι άνθρωποι μπορούν να γίνουν καλύτεροι, πάντα θα υπάρχει η ίδια ποσόστωση ασήμαντων και σημαντικών ανθρώπων.

rejected: Η πρώτη φορά που σας είδα στο θέατρο, ήταν στο “ΜΟΥΣΟΥΡΗ”. Στο “Μπαλαντέρ”. Βγαίνατε τότε “ανερχόμενη πρωταγωνίστρια” και κλέβατε τη παράσταση, με τη “συγκατάθεση” του Δάνη Κατρανίδη, μεταξύ άλλων….τί ουσιαστικό θα έχετε να θυμάστε από το Δάνη; 

E.Ρ.: Μόνο μια αγκαλιά ήταν η συνεργασία μαζί με το Δάνη. Δεν έχω ξανασυναντήσει τόσο ανιδιοτελή και ακέραιο άνθρωπο…