Τις υποχρεώσεις τις αφήσαμε στην Αθήνα. Δυστυχώς, δεν είναι μόνο οι υποχρεώσεις. Μακάρι τα πράγματα να ήταν πάντα έτσι, ξεκάθαρα δίπολα. Το κορίτσι μου, οι φίλοι, η οικογένεια μου είναι όλοι στην Αθήνα. Κι έτσι, Κυριακή βράδυ, υπόκλιση και ξεκινάμε. Διόδια, βενζίνη και φύγαμε. Τί μουσική να βάλω; Πότε φτάσαμε Ελευσίνα; Λίγο έμεινε.
Τα Δευτερότριτα έχουν καταλήξει μια πατρίδα Τέτρις για να χωρέσουν όλα. Μάθημα φωνής, ψυχοθεραπεία, σέρβις το αμάξι, “κάτι σε θέλει ο πατέρας σου”, “να πάμε για μια μπύρα”, “μου έλειψες”, “πότε θα σε δω;”, “να κανονίσουμε κάποιες ώρες να δουλέψουμε πάνω στο σενάριο”, “Άνοιξαν οι προτάσεις, θα στείλουμε τίποτα;”.

Να πάλι, γυμναστήριο δεν πήγα.

Και χωρίς να το καταλάβεις ήρθε πάλι η Τετάρτη.
-Θα περάσεις από το σπίτι;
-Ναι. Κατά τις 14:00 λέω αυτήν την φορά. Ήταν τσίμα τσίμα την προηγούμενη.
-Ωραία. 14:00. κάνε αναπάντητη να κατέβω. Έκανα και ψιλά για τα διόδια.
-Τέλεια.

Το βράδυ πάλι στο Rookie θα είμαστε να μας προτείνει κρασιά η συμπαθέστατη Γκόλφω.
«Είναι η αγάπηηηη…. Τάσοοοοοοοο». Συγγνώμη παρασύρομαι. Αγαπημένη παράσταση η «Γκόλφω»!

Ήταν πολύ ωραία παράσταση σήμερα. Την απολαύσαμε. Μας είχε λείψει το έργο. Τι ωραίο κείμενο! Τόσο αριστοτεχνικά φτιαγμένο. Παλιά φοβόμουν τον Πίντερ. Πριν διαβάσω. Νόμιζα ότι είναι κάτι βαρύ, δύσκολο, κάτι που δεν θα καταλάβω. Φάνηκε από τις πρώτες πρόβες όμως ότι ευτυχώς δεν θα φτιάξουμε κάποια σοβαροφανή παράσταση που προσπαθεί να αποδείξει κάτι που δεν είναι.
Όμως, όταν λειτουργούσε κάτι, ήταν φανερό σε όλους. Δεν γινόταν να “κρυφτεί”. Τί όμορφο να αντιλαμβάνεται το ίδιο με τους συναδέλφους σου και να συμφωνείτε. Ίσως είναι το πιο “μεγαλο” έργο που έχω καταπιαστεί και η πιο αβίαστη δουλειά που είχα ποτέ. Όλα κύλησαν γρήγορα, ομαλά, με ροή. Με πολλή δουλειά, αλλά ομαλά. Πολύ σημαντικό αυτό το «ομαλά». Ήταν σαν να ήταν μονόδρομος να γίνουν όλα όπως ακριβώς έγιναν. Και αυτός ο μονόδρομος σε γλιτώνει από οποιεσδήποτε ανασφάλειες και δεύτερες σκέψεις.

Σκέφτομαι ότι αυτό το “ομαλά” έρχεται από την εμπιστοσύνη. Γιατί χωρίς εμπιστοσύνη αρχίζουν οι κόντρες και χάνεται. Και αυτό το κείμενο, αυτός ο χρόνος προβών ήθελε βουτιά ακαριαία χωρίς “μα, μου, σου, του” με τυφλή εμπιστοσύνη. Την δείξαμε και εμείς στον Γιώργο και ο Γιώργος σε εμάς. Και γι’ αυτό και μόνο, έχει πετύχει.
«Προδοσία» λοιπόν. Με τον Γιώργο, την Aurore, και τον Μάνο. Και τον Μάριο φυσικά. Τριτοετή από την δραματική σχολή του ΔΗΠΕΘΕ της Πάτρας, και μαθητή του Γιώργου που συμμετέχει μαζί μας σε αυτό το ταξίδι. “Κούμπωσε” και η δική του παρουσία.

Πρέπει οπωσδήποτε να δείξουμε αυτή η δουλειά στην Αθήνα. Ελπίζω να τα καταφέρουμε!
Έβγαλε συννεφιά; Ρε Παπανικολάου, μια μέρα είχε καλό καιρό και την έφαγα μέσα να γράφω τα ημερολόγια. Α! Πείτε σε Πατρινούς να έρθουν. Εγώ ξέρω μόνο τον Ντίνο στην Πάτρα. Και ήρθε ήδη στην παράσταση.
Έφυγα. Ομπρέλα να πάρω. Α, ρε Παπανικολάου!

•  Ο Παναγιώτης Γαβρέλας πρωταγωνιστεί στο ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Πατρών, στη “Προδοσία” του Πίντερ, σε σκηνοθεσία Γιώργου Ζαμπουλάκη, με την Aurora Μarion, τον Μάνο Βαβαδάκη και τον Μάριο Μάνθο. Στο θέατρο ΑΠΟΛΛΩΝ.