Θεσσαλονίκη: Αν ήταν αγώνας ποδοσφαίρου, θα έλεγα ότι νιώθω ότι παίζω εντός έδρας μιας και πιτσιρικαδες φεύγαμε με τα μηχανάκια από Χαλάστρα για να πάμε Θεσσαλονίκη. Πολλές αναμνήσεις, πολύ γήπεδο Tούμπα, πολύ φλερτ, όλα πολύ.

Το θέατρο δεν ξέρω αν πρέπει να σε ταρακουνάει, ή να θέλει να ανατρέψει ή να σε πάει παρακάτω σαν άνθρωπο. Εμένα μια καλή παράσταση με επανατοποθετεί…

Η παράσταση Προμηθέας του Νίκου Καραθάνου στη Στέγη ήταν μια παράσταση που με επανατοποθέτησε. Είδα ότι η τέχνη δεν έχει χάσει ακόμα τη δύναμη της. Σε μια εποχή που όλα είναι γρήγορα, απότομα και βίαια. Μια εποχή που αρκούν 30 δευτερόλεπτα να κάνεις τον καραγκιόζη στο tik tok, για να γίνεις διάσημος και να βγάλεις λεφτά.

Η Δημοκρατία του Μπακλαβά του Αζά. Ξέρω όλο το background, επειδή ο Ανέστης είναι κουμπάρος μου, οπότε ξέρω πως στήθηκε και τι μεσολάβησε. Μια παράσταση με τρομερές ερμηνείες και από τις πιο αντιφασιστικές προτάσεις στις μέρες μας. Κάτι πολύ ξεχωριστό. Κάτι που έχει από πίσω, έναν κόπο πάνω από τον μέσο όρο.

Θαυμάζω τους ανθρώπους που αποφασίζουν να ακούσουν τον εαυτό τους και όχι τους γύρω τους, καθώς υπάρχει σήμερα ο φόβος να μη χάσουμε τα κεκτημένα, να μη χάσουμε τη βολή που ρίζωσε μέσα μας, καθώς οι άνθρωποι δεν ενοχλούνται από τα ίδια τα γεγονότα, αλλά από τις πεποιθήσεις που έχουν οι άνθρωποι για αυτά τα γεγονότα.

Όπως έλεγε και ένας φίλος που δεν ζει πια: η μουσική σώζει ζωές… αυτή την περίοδο που η αποσυμπίεση είναι νούμερο ένα ζητούμενο με σώζουν οι Suicide (οξύμωρο, αλλά ναι) με διαφορά πολλές φορές την μέρα, The Eighties Matchbox B-Line Disaster και Boby darin… Οι φίλοι μου που είναι οικογένεια και φυσικά η Άλκηστις.. Τώρα, από πλατφόρμες τον τελευταίο χρόνο με έχει απογοητεύσει το Netflix, οπότε το έχω γυρίσει στο HBO.

Βιβλίο αυτή την περίοδο δεν έχω στο κομοδίνο, *όταν δουλεύω για ένα project δεν διαβάζω τίποτα άσχετο, παρά μόνο ότι έχει σχέση με αυτό, νιώθω ότι οτιδήποτε άλλο με αποπροσανατολίζει.

Προσπαθώ με νύχια και με δόντια να κρατήσω την ρομαντικότητα της δουλειάς. Και λέω κρατήσω, γιατί μέσα μου ξέρω ότι την έχω χάσει, αλλά δεν θέλω  να το παραδεχτώ. Η καφρίλα επικράτησε, χάσαμε.

Η μόνη σωτηρία που μπορώ να δω είναι ο έρωτας. Ερωτευτείτε και γράψτε τους όλους! Μια μέρα, ένας μαθητής μου άργησε να έρθει στο μάθημα, όταν τον ρώτησα “γιατί”, μου είπε ότι γνώρισε χθες μια κοπέλα και πως νιώθει ερωτευμένος. Χάρηκα τόσο πολύ! Αυτή είναι η φύση του ανθρώπου, όχι να είναι σε 4 τοίχους και να μελετάει τον Τσέχωφ η να κάνει physical theatre με έναν τρελό. Ας μην παίρνουμε τους εαυτούς μας τόσο σοβαρά, αλλά και αυτό που κάνουμε. Η ζωή τρέχει υπάρχει γύρω μας.

**Θέατρο Αμαλία 10 με 12 Νοεμβρίου.

Επιστροφή εκεί, στη Θεσσαλονίκη που γέννησε την ροκ, στην πιο ροκ πόλη της Ελλάδας για να πούμε την ιστορία της Ελένης Καρυώτη από το Κωσταλέξι.