O Δημήτρης αποκαλύπτει τρία πράγματα που βάζει στο σάκο του για να πάει στο θέατρο, τρία τραγούδια που θα ακούσει στο δρόμο για το θέατρο κι άλλα τρία πράγματα που θέλει να κάνει αυτή τη νέα χρονιά. Α! Και έβγαλε τρεις φωτογραφίες με ό,τι «έλαμψε» στα μάτια του, τελευταία! Three, two, one, action!

Είχα 2, 3 μπορεί και παραπάνω επιλογές πριν ξεκινήσω αυτό το ταξίδι. Οι δικοί μου άνθρωποι ξέρουν… Πλέον είναι μία. Μπορεί και παραπάνω βέβαια, αλλά θα φανεί στο μέλλον. Μέχρι τότε, το ταξίδι ξεκίνησε και πρέπει να πας μπροστά, άλλες φορές με καλούς ανέμους, άλλες με κόντρα, άλλες αγνοώντας που θα βγάλει, άλλες έτοιμος να τα παρατήσεις, άλλες πρόθυμος να βρεις την Ιθάκη, τα Γιάννενα, τη σκηνή, τον δρόμο…

Ευτυχώς, ποτέ μόνος. Ή, ίσως, τόσο μόνος όσο θέλεις ή αντέχεις – πάντα θα υπάρχει ένα σπίτι να σε δεχτεί, στα Γιάννενα ή στην Θεσσαλονίκη.

Όμως, η Θεσσαλονίκη δεν σε κρατά πολύ. Χαίρεσαι όταν είσαι εκεί, έστω και για λίγο. Εκεί είναι το σπίτι σου, η οικογένειά σου… Πρέπει να φύγεις, ακόμη και αν αυτό σε δυσκολεύει. Έχεις παράσταση, άλλωστε!

Παίρνεις μια τσάντα και βάζεις μέσα πράγματα δικά σου, του ρόλου και κάποια πράγματα “κοινά” – λες και ο ρόλος είναι κάτι έξω από εσένα, αλλά anyway.

Μεταξύ άλλων, πάντα παίρνω μαζί μου τα σκουλαρίκια και το δαχτυλίδι μου (αυτά είναι Δημήτρης), το ρολόι μου (που το έχει καπηλευτεί ο Ίαν το τελευταίο διάστημα) και τα μαύρα αθλητικά μου (αυτά είναι κοινά, μας πάνε και τους δύο: τον έναν σπίτι – δουλειά – χορό – Γιάννενα/Θεσσαλονίκη, τον άλλον εργοστάσιο). Το σίγουρο είναι πως με αυτά τα παπούτσια περπατάμε μαζί στη σκηνή. Τώρα, αν ο πληθυντικός είναι ακκισμός, περιττός ή λάθος, λίγο μας ενδιαφέρει.

Photo_1: Η πρώτη φωτογραφία είναι ένα πλάνο από τον περίγυρο του Μουσείου Αργυροτεχνίας που φιλοξενείται στο Κάστρο των Ιωαννίνων. Ο χώρος με ενέπνευσε πολύ. Μου έφερε κάτι σε Avignon.

Σίγουρα, θ’ ακούσεις μουσική στο ΚΤΕΛ – 3,5 ώρες είναι αυτές, για Γιάνεννα. Ξεχωρίζω, ανάμεσα σε άλλα, “Το Κύμα” του Κ. Βήτα και το “Maza” των Info – με ταξιδεύουν. Και πριν την παράσταση το “Go with the Flow” του Northern Lite. Μετράει 2 χρόνια η σχέση μου με το κομμάτι – μου δίνει θάρρος.

Photo _2: Η δεύτερη είναι από το χωριό Καλαρρύτες στα Τζουμέρκα. Το τοπίο, η πέτρα και το λιγοστό χιόνι κάτι μου έκαναν… Ως “παιδί της πόλης”, τα μάτια μου ενθουσιάζονται, όταν τα βλέπουν.

Οι στόχοι που είχα θέσει για το ’25 έχουν ήδη αλλάξει πολύ, οπότε είμαι σε μια κατάσταση αναζήτησης- ούτως ή άλλως.

Απ’ όσα έχω ζήσει το τελευταίο διάστημα, ξέρω πως θέλω να δουλέψω τον εαυτό μου σε μερικά ζητήματα, άρα αυτός είναι ένας σίγουρα.

Από ‘δω και πέρα, θα ήθελα επίσης ν’ αφιερώσω όσο το δυνατόν λιγότερο (ιδανικά και καθόλου) χρόνο σε άσχετες δουλειές βιοπορισμού. Τελευταίος- και ίσως πιο ρεαλιστικός και διαχειρίσιμος – μάλλον – να πάρω το πτυχίο μου στα γερμανικά, με τα οποία καταγίνομαι για ένα 9μηνο τώρα.

Photo_3: Η τρίτη είναι ένα σκίτσο από την φίλη μου Ζωή. Πέραν του να σε ζωγραφίζει κάποιος – που είναι από μόνο του μια συγκίνηση, με άγγιξε ιδιαίτερα το πως, μέσα σε ένα σχέδιο, έκλεισε όλη μου τη καθημερινότητα εκείνες τις μέρες πριν την πρεμιέρα. Διάβασμα και πρόβες – σπίτι και θέατρο ήταν ένα πράγμα.

* Ο Δημήτρης Λουιζίδης συμμετέχει στη θεατρική παράσταση “BEYOND CARING”, που παρουσιάζεται στα Γιάννενα. Ένα κείμενο του Alexander Zeldin, σε μετάφραση Τάσου Αγγελόπουλου και σκηνοθεσία Αρίστης Τσέλου, από το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Ιωαννίνων, για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων.