“Μου αρέσει να πηγαίνω σε μακρινά και “δύσκολα” μέρη και να ζω όπως βιώνουν την καθημερινότητά τους οι ντόπιοι. Μόνο έτσι μου αρέσει το ταξίδι. Θέλω να ταξιδεύω με το αυτοκίνητο. Να σταματάω όπου θέλω, να κοιμάμαι όπου θέλω”. Χρήστος Χατζηπαναγιώτης. Σπίτι του είναι το ταξίδι.

«Στα 47 μου χρόνια, μπαίνω πιο εύκολα στην θέση του άλλου. Νεότερος, δεν το μπορούσα. Ήθελα κάτι και «χτυπούσα το χέρι στο τραπέζι και δεν καταλάβαινα Χριστό σε αυτό που ήθελα και λειτουργούσε μέσα μου ως απαίτηση. Τώρα πια, δηλώνω αυτό που θέλω, προσπαθώ να το πετύχω, μα περισσότερο προσπαθώ να θέλει ο άλλος αυτό που θέλω. Κι αν δεν το θέλει ή δεν το καταλάβει, αλλάζω αυτό που θέλω, για να γίνει πιο δικό του. Να μην του «φορέσω» κάτι. Το μετατοπίζω”. Δημοσθένης Παπαδόπουλος. Freedom

“Το ρήμα «μετανιώνω» έχει μια σχέση με το παρελθόν κι εγώ δεν είμαι άνθρωπος του παρελθόντος. Ακόμα και νεότερη, για παράδειγμα, όταν είχα μια ερωτική σχέση, όταν τελείωνε, τελείωνε. Έκλαιγα, χτυπιόμουνα, πήγαινα παρακάτω. Δεν είμαι άνθρωπος των αναδρομών”. Ο καταπέλτης της αλήθειας θα μπορούσε να λέγεται και Έλενα Ακρίτα.

“Αχ…αχ… Να ξυπνούσαμε -λέει- ένα πρωί και να είχαν συγχωνευτεί όλα τα προφίλ μας στα social media σε ένα! Ε, ρε σπίτια που θα έκλειναν! Κάποτε κρυβόμασταν πίσω από γυαλιά. Τώρα κρυβόμαστε πίσω από άπειρα προφίλ, φατσούλες και ψεύτικα «χεχε» ή «χαχα»!”  Ο Μιχάλης Συριόπουλος από τη “Νίκη του Κ.”, στην “Αισιοδοξία”, τη “Πόλη”, και μετά την “Επιστροφή” στην “Αρχή του Αρχιμήδη”.

“Πλέον, η οικειότητα σβήνει στη χώρα μας, ανάμεσα μας. Όλοι πια μιλάμε με ξύλινη γλώσσα, πολύ τυπικά. Τα δήθεν τάχα μου «ευρωπαϊκά»… να μην ενοχλούμε τον απέναντι, ούτε να χαμογελάσουμε σε ένα ξένο! Σου χαμογελάει άνθρωπος όταν πας στο περίπτερο ή όταν παρκάρεις το αμάξι σου, και είναι δώρο!” Η Μαρία Πρωτόπαππα χαμογελάει και ζει με τα απλά.

“Είναι άδικο να αλλάζεις το τρόπο που βλέπεις αυτόν που αγάπησες, ενώ εκείνος δεν σου έδωσε κάποια «χαραμάδα» αλλοίωσης του χαρακτήρα του”. Ο Χρίστος Στυλιανού σε μια χρονιά από το “Festen”, στα “Ορφανά”. Κι από τον “Ορέστη” πάλι στα “Ορφανά”, λίγο πριν τις “Πυρκαγιές”. Μια χρονιά επιτυχιών ολόδικη του.

“Έχω περάσει σε άλλο level αγάπης και κατανόησης, από ό,τι μπορούσα να φανταστώ στην σχέση μου με μια κοπέλα. Αγάπη είναι να δίνεις χώρο στον άλλον. Είναι δύσκολο να σου ορίσω περισσότερο το τι είναι αγάπη για μένα. Λειτουργεί σχεδόν μεταφυσικά. Βλέπεις τον άλλον και μιλάς με τα μάτια”. Ο Γιάννης Νιάρρος, ο νικητής του φετινού “σταυρού Δημήτρης Χορν”.

“Λειτουργώ αρκετά με τη σιωπή. Ακόμη και στον έρωτα. Υπάρχει ο σιωπηρός έρωτας, ο ανείπωτος. Ακόμη κι ο έρωτας, όταν είναι μπουμπούκι, πριν ανθίσει, έχει σιωπή. Η συστολή με σιωπή που τα πράγματα αρχίζουν να παίρνουν σειρά για να ειπωθούν οι πρώτες κουβέντες ανάμεσα σε δυο ανθρώπους. Υπάρχει η σιωπή όταν μένεις άναυδος με κάτι που θα σου πει αυτός που ερωτεύθηκες. Σιωπή στην παρακμή μιας σχέσης”.  Η Μαριάνθη Παντελοπούλου, μια ηθοποιός μόνο στο επάγγελμα.

“‘Όσο και να είμαι όλη μέρα στους δρόμους, πρέπει να γυρίσω στο σπίτι, έστω για μισή ώρα, να δω το σκυλί μου και να το βγάλω βόλτα. Είναι το πλάσμα που έχει την ανάγκη μου. Ο σκύλος είναι αδιαπραγμάτευτα αγνός στην συμπεριφορά του απέναντι σου. Ξέρεις ότι ο σκύλος σου θα είναι πάντα εκεί για σένα. Τελεία”. Ο Διαμαντής Αδαμαντίδης, πολυπράγμων και έντιμος σε όλα.

“Ακούω, και αυτό δεν αλλάζει, όσο και αν εγώ αλλάζω. Δεν θέλω να επιβάλλομαι στους άλλους, αλλά ακούω. Θα το πάρω στο σπίτι μου, αυτό που θα μου πεις. Προτρέχουμε σε μια συζήτηση. Το εγώ μας είναι πάνω από όλα, κι όχι το εγώ του άλλου”. Η Κατερίνα Συναπίδου με τσαγανό, ταλέντο και αφοσίωση στο βλέμμα. Του άλλου.

“Η Νάξος είναι το νησί της μάνας μου. Έχασα τη μάνα μου και έχω εμμονή πια με τη Νάξο. Με το που μπαίνω μέσα στο λιμάνι με τη βάρκα και βλέπω το μοναστήρι του Αγίου Χρυσοστόμου, που πήγαινα πιτσιρικάς εκεί, όλα μου τα καλοκαίρια…νομίζω πως κάπου θα μου βγει η μάνα μου, από κανά στενό”…Απλά, Σπύρος.

“Κάθομαι και τα θαυμάζω τα λουλούδια… δεν θέλουν μόνο νερό. Μια άλλου τύπου φροντίδα θαρρώ πως είναι το ζητούμενο τους… Άλλωστε, σε αυτή την ζωή, καθετί που αγαπάς δεν ανθίζει;” Η Δήμητρα Ματσούκα κόντρα στο κύμα.

“Oτιδήποτε μπορεί να σου συμβεί, ανά πάσα ώρα και στιγμή. Το «για πάντα» είναι φράση που ξέρω πια πως δεν υφίσταται… δεν σου την εγγυάται κανείς… ούτε ο εαυτός σου, ο ίδιος”. Ο Γιάννης Τσεμπερλίδης που ξέρει να τα βλέπει όλα.

“Η Θεσσαλονίκη λες και περιμένει κάτι που δεν έρχεται και τώρα δεν είναι σίγουρη ότι το περιμένει πια. Η Θεσσαλονίκη είναι σαν έργο του Τσέχωφ, αυτή τη στιγμή”…Ο σκηνοθέτης Πάνος Δεληνικόπουλος που ξέρει να αποτυπώνει.

“Θέλω να ζω από τη δουλειά μου. Αν τώρα η δουλειά μου, για να με ζήσει, θέλει να είμαι με φιόγκους και κορδέλες, να βγαίνω να χορεύω και can-can λυπάμαι δεν θα το κάνω!” Αλέξανδρος Λογοθέτης. Ακριβοθώρητος. Ο.

“Αγάπη είναι η εξημέρωση. Αγάπη είναι να αφήσεις τον εαυτό σου να εξημερωθεί από άλλους. Αυτό χρειάζεται μια δουλειά, μια «καθημερινή επίσκεψη», κάθε φορά «ένα βήμα πιο κοντά». Οι ανθρώπινες σχέσεις σε πολύ μεγάλο βαθμό είναι μια ανάπτυξη δεξιότητας”. Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης, όπως έρωτας.

“Πίστεψα σε όλες τις αυταπάτες, στον έρωτα, στην Τέχνη, στην αιώνια εφηβεία, σε όλα τα περίφημα ρομαντικά ιδεώδη. Εννοείται πως σε ένα ποσοστό «την πάτησα» σε όλα, αλλά πραγματικά μου αρέσει να είμαι από την πλευρά των ανθρώπων που «την πατάνε» με αυτά τα πράγματα. Δεν θα έκανα άλλη επιλογή, αν είχα το δίλημμα πάλι μπροστά μου. Μου αρέσει η χαμένη-από την αρχή-περιπέτεια. Το ρομαντικό «παιχνίδι»”…Φοίβος Δεληβοριάς. Αυτός που περνάει.

Οι έρωτες με πήγανε παντού. Οι έρωτες με έκαναν να πιστέψω στον εαυτό μου. Οι έρωτες με έκαναν να μην πιστέψω στον εαυτό μου. Οι έρωτες με έκαναν να τραγουδήσω καλύτερα. Οι έρωτες με έκαναν να μην τραγουδάω καθόλου. Οι έρωτες με έκαναν να ξενυχτάω, να «ξυπνάω». Ο έρωτας είναι σπουδαία έννοια και αίσθημα. Eλεονώρα Ζουγανέλη. Εκεί την έφτασαν οι έρωτες…