“Ωραία πόλη η Κομοτηνή, πέρασα πολύ ωραία, αλλά για όλα ισχύει το “κάθε πέρυσι και καλύτερα”. Έτυχε να ξαναπάω Κομοτηνή, μετά από χρόνια, και δεν ήταν η πόλη που είχα αφήσει, με τα ερεθίσματα που είχε…Δεν ξέρω τι φταίει γι αυτό-θαρρώ, δεν είναι φαινόμενο της συγκεκριμένης πόλης, είναι πιο γενικό φαινόμενο. Αλλά, τα φοιτητικά χρόνια ήταν εξαιρετικά και τώρα πάλι, θα πάμε Κομοτηνή, για μία παράσταση το “Lebensraum 3.000” με τον Ηρακλή Τζαφέτα. Κύκλους που κάνει η ζωή…Θα πάω και θα δω παλιούς φίλους- όποιους περισσέψανε. Η Κομοτηνή είναι μια πόλη που έχει αποδεχτεί τις μειονότητες, ζουν κοντά οι άνθρωποι, υπάρχει τριβή με τους μουσουλμάνους και όχι μόνο, αλλά κάπου “τελειώνει όλο αυτό”. Δυστυχώς, δεν μπορούμε να τα βλέπουμε ρόδινα όλα αυτά τα πράγματα. Ήμουν 4 χρόνια στη Κομοτηνή και είχα ελάχιστες επαφές με ανθρώπους της μειονότητας. Κάπως, τα πράγματα είναι περιχαρακωμένα, και ο καθένας έχει τη δική του ζωή. Κάπου “σπάει”, σε αρκετά σημεία- δεν το συζητώ- αλλά, νομίζω ότι υπάρχει κάτι το αόρατο. Είναι και η θρησκεία στο παιχνίδι. Πάντως, η ζωή είναι ομαλή και των δύο πλευρών”….

“Όταν γύρισα Θεσσαλονίκη, έκανα προετοιμασία με τη Μαριάννα Πουρέγκα, τη δεύτερη χρονιά που πέρασα. Το καλύτερο; Η Μαριάννα με τον Ηρακλή Τζαφέτα ήταν συμμαθητές και -εκείνα τα χρόνια- καθόντουσαν στο ίδιο θρανίο. Τη πρώτη φορά που έδωσα εξετάσεις, δεν μπήκα στο Κρατικό, γιατί δεν πήγα καλά προετοιμασμένος, την δεύτερη χρονιά -όμως- πήγα ετοιμότατος! Τη δεύτερη φορά πήγα πιο συνειδητά και πιο μεθοδευμένα. Πέρασα και ήταν η χρονιά που έσκασε και ο κορονοϊός, το 2019- 2020.

Πώς είναι να σπουδάζεις θέατρο, τα χρόνια του covid; Για να καταλάβεις, έκανα παύση σπουδών στο πρώτο έτος και τη δεύτερη χρονιά με τα αυστηρά μέτρα, κάναμε διαδικτυακά μαθήματα. Εντάξει…δεν γίνεται έτσι η δουλειά! Όλοι το λέγαμε, και καθηγητές και εμείς. Με το διαδίκτυο μπορείς να κάνεις διάφορες σπουδές. Θεατρικές σπουδές υποκριτικής, δεν γίνεται….Έκανα παύση σπουδών, είπα “παιδιά, δεν γίνεται, πάμε για καμιά σεζόν σε κανά νησί και τα λέμε του χρόνου”. Η διαδικασία σπουδών στο θέατρο πρέπει να είναι ολοκληρωμένη- δεν χωρά εκπτώσεις και μοναχά διάβασμα. Θέλει το 100% νου, κορμιού και μελέτης. Είμασταν όλα τα παιδιά, 10 το πρωί έως 10 το βράδυ, στη Σχολή. Υπάρχει μια “ιδρυματοποίηση”- αλλά και αυτή είναι μέσα στο παιχνίδι. Είναι ολίγον τρελό να ζεις συνέχεια με δέκα ανθρώπους, που μέχρι τότε δεν είχες κοινά στοιχεία, αλλά καταλήγεις να είναι μια οικογένεια. Με τα όλα της. Με πίεση, με το να σέβεσαι τα όρια του άλλου και εκείνος τα δικά σου…Εμείς -βέβαια- είχαμε και τα υπόλοιπα ντράβαλα, με το Π.Δ. 85, με τις καταλήψεις…δεν την λες και ομαλή τριετία σπουδών”.

“Όταν ξεκίνησα να σπουδάζω, δεν ήξερα τί ακριβώς θα με βρει, που πάω. Και αυτό με έκανε πιο άνετο, πιο δεκτικό. Καλή είναι και η άγνοια κινδύνου- ενίοτε, σώζει. Γιατί βουτάς στα βαθιά και εκεί παλεύεις και προσπαθείς, να δεις τι θα γίνει. Παίζει σημαντικό ρόλο και η καθοδήγηση που έχεις. Αν βουτήξεις απλά στα βαθιά, το πρώτο εύκολο, είναι να πνιγείς. Ποιός είναι ο αγαπημένος μου καθηγητής; Εντάξει…δεν μπορώ να μη πω, τον Ταξιάρχη Χάνο. Ήταν πολύ ιδιαίτερο το μάθημα του, είναι παιδαγωγός το άτομο! Ο Ταξιάρχης έχει μια τρυφερότητα και έναν τρόπο να σου δείξει ότι μπορείς να κάνεις περισσότερα, από όσα νομίζεις ότι κάνεις, ως ηθοποιός και ως άνθρωπος- από ένα σημείο και πέρα. Αυτά μας “κλειδώνουν” τους ανθρώπους. Έχουμε μια εικόνα για τον εαυτό μας- αν έχουμε και τη σωστή;- και πορευόμαστε μόνιμα με αυτή. Ώσπου έρχεται ένας Ταξιάρχης Χάνος και σου λέει “δεν γίνεται. Πώς είσαι εγκλωβισμένος σε όσα νομίζεις, έτσι; Κάντο, αλλιώς!”. Είναι δύσκολη η διαδικασία μάθησης από το Ταξιάρχη, μπορεί και “να σου κλωτσάει”- άπτεται στο χαρακτήρα. Αλλά, αν σου ταιριάξει….η φάση είναι μαγική. Και τα κάνει όλα με τρυφερότητα. Εκεί, εγώ γουστάρω”…

“Πώς είναι να παίρνεις το χαρτί και όλοι να σε λένε “απόφοιτο Λυκείου”;  Είμασταν το δεύτερο “επικυρωμένο” έτος με τη στάμπα του “αποφοίτου Λυκείου”. Προσωπικά, δεν με επηρεάζει κάπως…Ούτως ή άλλως, το ΠΔ.85 και όλη αυτή η κατάστααη ήρθε να επισφραγίσει το ρόλο που έχουν οι καλλιτέχνες στη κοινωνία που ζούμε. Είτε “διασκεδαστές”, είτε “να ΄χαμε, να λέγαμε”. Για όλους αυτούς, είμαστε κάτι μη εμπεριστατωμένο, δίχως κόπο, είμαστε με δυο λόγια το  “έλα, μωρέ, σιγά, τί κάνεις;”…Αυτό είναι σε μια τεράστια πλειοψηφία ανθρώπων που το πιστεύουν. Και ας λέμε, μεταξύ μας, στην δική μας ” γυάλα” και μικρόκοσμο “σπουδαίο είναι αυτό που κάνουμε, ρε παιδιά”- ακόμη και αυτό θέλει τα όρια του. Κατά πόσο κάτι είναι σπουδαίο και κατά πόσο δεν είναι….Όλα τα πράγματα, σπουδαία είναι. Αυτή η υποτίμηση απλά, σφραγίστηκε με το Προεδρικό Διάταγμα 85, που έχει και άλλες προεκτάσεις…Αλλά δεν με επηρέασε…ναι, ηθοποιός θα είμαι- τώρα τί ηθοποιός θα είμαι; Αυτό είναι κάτι άλλο”.

“Βγαίνεις στη δουλειά και είσαι “ηθοποιός στη Θεσσαλονίκη”. Αυτό από μόνο του, είναι ζόρικο. Αν δεν ανήκεις στις επιλογές και στο ρεπερτόριο του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, δεν μπορείς να επιβιώσεις. Δεν ξέρω αν είναι νομοτελειακό αυτό που λέω. Οικονομικά, σίγουρα είναι. Δυστυχώς, δεν υπάρχει κάτι άλλο να στεγάσει παραγωγές των ανθρώπων της πόλης- αυτό είναι τεράστιο έλλειμμα.

Γιατί δεν μπορούμε; Πάντα, η απάντηση είναι τα λεφτά. Επίσης- σε αυτό δεν φταίει η Θεσσαλονίκη: είναι κεντρική πολιτική απόφαση, το να υπάρχει υποχρηματοδότηση σε πράγματα της πόλης. Το οποίο συμβαίνει και στην Αθήνα- δεν σου λέω ότι όλα είναι τέλεια στην Αθήνα, θεατρικά! Και εκεί υπάρχουν πάρα πολλές παραστάσεις και ομάδες- αυτό δεν σημαίνει ότι όλα είναι καλά. Στη Θεσσαλονίκη, ο κόσμος επιλέγει να πάει θέατρο για να δει τηλεοπτικά αγαπημένα του πρόσωπα ή αν ακούσει ότι η παράσταση είναι καλή. Το κοινό της Θεσσαλονίκης, με αυτή τη ζοφερή οικονομική κατάσταση, επιλέγει -δίχως εκπαίδευση. Και βέβαια, υπάρχει και πάρα πολύς κόσμος που δεν επιλέγει το θέατρο ως ψυχαγωγία- τί να κάνουμε τώρα; Κάποιος πρέπει να τους δώσει το χέρι, για να πάνε. Αυτό απαιτεί μια πολύ καλή, “δυνατή” παράσταση. Άσε που το θέμα, δεν είναι να πάει κάποιος στο θέατρο, αλλά να “τον κρατήσει” και να θέλει να ξαναπάει. Αυτά δεν είναι ούτε εύκολα, ούτε αυτονόητα. Άμα σου έρχεται στο θέατρο το τοπικό, και εσύ “τον διώχνεις” με μία παράσταση- “ότι να ΄ναι”, μετά δεν φταίει ο θεατής. Να λέμε, ότι έρχονται, πληρώνουν 15 ευρώ, δεν τους ικανοποιεί το αποτέλεσμα σου…ε, μετά να γκρινιάζουμε γιατί δεν θα ξανάρθει; Σοβαρά, τώρα; Να πάει ο άλλος, να δει μια παράσταση, να είναι ηλίου φαεινότερο ότι είναι πρόχειρο και κακοδουλεμένο, να μη καταλάβει Χριστό από τα τεκταινόμενα- γιατί να ξαναπάει θέατρο;”

“Ασχολούμαι και με τη πυγμαχία. 4-5 χρονάκια τώρα, δοκιμάζω το σπορ. Εκτόνωση ενέργειας, συγκέντρωση…τελείως τυχαία, βρέθηκα εκεί. Βόλεϊ έκανα μικρός, με τα μαχητικά αθλήματα δεν είχα πάρε- δώσε, Κομοτηνή είχα πάει και Brazilian Ziou Zitsou- δεν με κέρδισε.

Η πυγμαχία μου αρέσει, είναι κοντά και με το θέατρο. Βλέπω κοινά σημεία, στην αναπνοή, στη διαχείρισή της, στην επικοινωνία με τον παρτενέρ- “αντίπαλο”, όλο το σώμα, η συνειδητότητα….και τα δύο θέλουν το “εδώ και τώρα” σου. Κι όσο τα κάνω εικόνα όλα αυτά, μέσα μου, χαλαρώνω και λέω στον εαυτό μου “Γιώργο; Χτυπάς απλά ανθρώπους. Κούλαρε…παίξε μπαλίτσα στη πυγμαχία ή στο θέατρο, και άσε τα κουλά σου”….

Την πυγμαχία δεν πρόκειται να τη παρατήσω και στα επόμενα χρόνια. Τί να σου πω;…Ότι ακόμα και στα χρόνια της σχολής, τελειώναμε στις δέκα το βράδυ το μάθημα και κατέβαινα κέντρο, να πάω προπόνηση;! Άσε, σου λέω, δεν με πιάνεις σε αυτά”…

“Γιατί είναι ωραία η Αμοργός, στα δικά μου μάτια; Πήγα πριν τρία καλοκαίρια και τη πρώτη φορά φεύγοντας είπα ” εγώ, εδώ, θα ξανάρθω για να μείνω”. Το είπα και το έκανα. Πήγα και το περσινό καλοκαίρι- σεζόν. Δεν έχει μούρλα αυτό το νησί των Κυκλάδων. Έχει υπέροχα μέρη, οι άνθρωποι εκεί είναι πιο “ανθρωπένιοι”. Οι σεζονίστες, φεύγουμε το Σεπτέμβρη και είμαστε “άλλοι”. Μας παίρνει καιρό να συντονιστούμε στους ρυθμούς της μεγάλης πόλης. Το καλοκαίρι που έκανα σεζόν στην Αμοργό, με πήρε τηλέφωνο ο Ηρακλής Τζαφέτας και μου πρότεινε να πάω χειμώνα στη Λάρισα, να ανεβάσουμε το “Lebensraum 3.000” του Τριαρίδη και με την μία είπα: “ναι”. Λειτουργώ με το πρώτο ένστικτο. Υπάρχουν πάντα οι δεύτερες σκέψεις, το “τί θα γίνει αν”, μα τα τελευταία χρόνια το κουμαντάρω και πορεύομαι. Αλλιώς, δεν γίνεται. Δεν αντέχω να σκέφτομαι τόσο πολύ, το παραμικρό πράγμα. Οπότε, λειτουργώ με το “γιατί, όχι;”! Αυτό, βέβαια, ελλοχεύει και κινδύνους. Στο “γιατί, όχι”, πρέπει -κάποια στιγμή- να ανταπαντάς και “γιατί, ναι;”…γιατί να το κάνω αυτό. Όχι, μόνο γιατί να μη το κάνω.

Έχω, πάντως, μια παρόρμηση και έναν αυθορμητισμό σε αποφάσεις. Ξέρεις, τώρα βγήκα από τη Σχολή. Είμαι πολύ “ανοιχτός” σε όλο αυτό. Πήρα σάκο, αυτοκίνητο και έφυγα για να μένω 5 μέρες τη βδομάδα, με πρόβες και λοιπά…ήταν πολύ ωραία, έχω και φίλο στη Λάρισα…έπαιξα φέτος, ο κόσμος είναι γενναιόδωρος. Ολοκλήρωσα στη Λάρισα με χαρά. Έκανα νέους φίλους. Έπαιξα στη πρώτη official παράσταση μου. Και τώρα, λόγω επιτυχίας, ξανάρχεται το “Lebensraum” και Θεσσαλονίκη, τις δύο πρώτες μέρες του Μάρτη, για τρίτη φορά- παρακαλώ! Ο Θανάσης Τριαρίδης που έγραψε το κείμενο, ήρθε στη δεύτερη παράσταση μας. Μετά το φινάλε, έκανα μια πολύ ωραία κουβέντα μαζί του, μαζί με το κοινό, που θα μπορούσε να συνεχίζεται ως και σήμερα. Έπρεπε να φύγουμε!

Ξέρεις, τί μου έμεινε από το κ.Τριαρίδη; Κάτι που είπε για τον Μπρεχτ…ότι “δεν θα ήθελε τα έργα του, να παίζονται σε κρατικές σκηνές” και μας τα έλεγε, σε ένα μικρό ιδιωτικό θέατρο της Λάρισας, που το ανέβασε ως παραγωγή, ο Ηρακλής. Αχ, και θυμάμαι του απάντησα:  “και κύριε Τριαρίδη, τότε πως μπορούμε να πιστεύουμε ότι ο κόσμος θα γίνει καλύτερος, μέσω του κοινοβουλευτισμού;” . Ο Θανάσης Τριαρίδης είναι δυνατός ρήτορας και με πολλές ευαισθησίες, στο να παραμείνουμε άνθρωποι, αν αυτό μπορεί να συμβεί”.

“”Bellville sin Patron” είναι το στέκι μου, που ενίοτε βοηθάω με βραδινά μεροκάματα. Χρόνια ήταν το στέκι μου. Πρώτη φορά, μπήκα να δουλέψω στο μαγαζί, όταν ένας φίλος μου έσπασε το χέρι του και είχαν κάτι ζόρια τα υπόλοιπα παιδιά του χώρου, και τους λέω “επειδή σας βλέπω ζορίζεστε, έρχομαι”!

Μπήκα και δεν βγήκα ποτέ. Είμαστε φίλοι με τα παιδιά. Το “Bellville” έχει αυτό το οικογενειακό, του θαμώνα, δεν γίνεται να έρθει κάποιος να κάτσει στο bar, και να μην ξανάρθει δεύτερη φορά- είναι απίθανο. Οι Πρωτοχρονιές μας είναι θεσμός. Υπάρχει η ζεστασιά του “θαμώνες και άγνωστοι παρέα”. Ξέρεις, το καλύτερο μου είναι, όταν “κομμάτια”, τελειώνω τη δουλειά, ξημέρωμα στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, να περπατάω να πάω στο σπίτι μου. Το καλύτερο μου”!

“Πόσα τσιγάρα κάνω τη μέρα; Ε, λίγο τα παραλέω, για να τα ακούω. Κυρίως, το βράδυ καπνίζω. Καμιά 15αριά, δεν θα πω πολλά….Το τσιγάρο είναι μια παύση στο χρόνο. Λίγο “ώπα”. Κάπως, το τσιγάρο στη τρεχάλα, σου δίνει μια τρίλεπτη χαλάρωση. Στη τελευταία ρουφηξιά, είσαι πιο αναζωογονημένος, έτοιμος και πάλι να αντιμετωπίσεις το οτιδήποτε. Το τσιγάρο είναι εθισμός, γι αυτό το λόγο. Μα το λέω…άντε και το έκοψα. “Τί θα κάνω; Πώς θα γίνει, για να περιμένω κάτι;”

Το τσιγάρο είναι το αγχολυτικό μου, δεν είναι πως είμαι μεγάλος fan, αλλά κάτι πρέπει να κάνω με τα χέρια μου. Τσιγάρα και πάντα μαύρα ρούχα adidas. Είναι τα κλασσικά ρούχα πρόβας, πολλοί “το σπάνε με χρώματα”, εγώ είμαι κλασσικός τύπος, θέλω τη μαύρη μου τη φόρμα”….

“Στους “Μεθυσμένους”, μου έγινε ένα τηλέφωνο, όσο ήμουν στη Λάρισα, από το σκηνοθέτη μας, τον Ανδρέα Παράσχο, για να συμμετάσχω. Μέχρι τότε, γνώριζα μόνο το Βασίλη Μπόγδανο, που είμασταν μαζί στο πρώτο έτος πριν τη “παύση” σπουδών, διάβασα το κείμενο και δίχως δεύτερη σκέψη είπα “αυτό θέλω να το κάνω”. “Οι  Μεθυσμένοι” είναι ένα κείμενο με βαρυσήμαντα -και αρκετά βαριά ίσως πράγματα- αλλά, για μένα είναι ένα έργο που μιλάει για τους “τοίχους” που βρίσκουν οι άνθρωποι, στο σημερινό μας κόσμο. Για την ματαιότητα….Ο Ιβάν Βιριπάγιεφ έχει ένα δυνατό κείμενο με πολύ χιούμορ. Μέσω της μέθης, που έχουν οι ήρωες, όσο διαβάζεις το έργο, αντιλαμβάνεσαι πως δεν είναι κυριολεκτική η μέθη. Είναι και κάτι ακόμα…Θες που όταν είμαστε σε ευάλωτη κατάσταση, λέμε τις περισσότερες αλήθειες;  Νομίζω, ναι”…

“Σκέφτομαι, έντονα, να κατέβω Αθήνα και εκεί με βλέπω το 2026. Το σίγουρο είναι ότι αγαπώ πολύ τη Θεσσαλονίκη, εδώ θα ήθελα να ζω. Όταν βλέπεις πως όλες οι ευκαιρίες σε αυτό το κλάδο είναι στην Αθήνα, δεν γίνεται να μην το δοκιμάσω. Έχω και ανοιχτούς λογαριασμούς με τη πόλη- είχα δώσει εξετάσεις στο Εθνικό, πέρασα στη δεύτερη φάση και δεν πήγα στη τρίτη, επιλέγοντας το Κρατικό, συνειδητά, που είχαν βγει νωρίτερα τα αποτελέσματα. Έλειπα και για χρόνια στη Κομοτηνή, ήθελα το κέντρο της Θεσσαλονίκης να ζήσω που είναι πιο smoothie η φάση. Θέλω να πάω και να δοκιμάσω, πλέον την Αθήνα. Να δω, πόσα απίδια πιάνει ο σάκος. Δικό μου είναι το πρόβλημα, προσωπικό. Δεν μπορώ να μετανιώνω, για επιλογές που δεν έκανα. Θέλω να το ζήσω”.

“Με ρωτάς, για μια φασιστική ενέργεια που αντίκρυσαν τα μάτια μου; τελευταία; Δεν ήμουν μπροστά, αλλά συνέβη και με στεναχώρησε πάρα πολύ….Μόλις είχαμε γυρίσει από τη κυριακάτικη διαδήλωση των Τεμπών, έκατσα στο Bellville, είχα πρόβα- καπάκια, φεύγω και μαθαίνω ότι πέρασε από το μαγαζί ένας “στρατός με απειλές”  χωρίς λόγο- δίχως κανένα λόγο- είναι απαράδεκτα αυτά τα πράγματα. Στη μεταπολιτευτική Ελλάδα, υπάρχει μια αλλαγή σε ότι αφορά την αστυνομία- στο πως αντιδρά σε αυτές τις καταστάσεις. Το είδαμε και στη δολοφονία του Γρηγορόπουλου και ακούμε τα τελευταία χρόνια πως “όλα γίνονται για την ασφάλεια των πολιτών”. Μα, είναι ασφαλείς οι πολίτες; Νομίζω ότι δεν απέχουμε και πολύ, από σκηνικά του Όργουελ”…

Αν αισθάνομαι ότι κάπως όλοι εκμεταλλεύονται τα Τέμπη….Όχι! Με τίποτα! Η μεγαλύτερη εκμετάλλευση που υπάρχει σήμερα, είναι στο να καλυφθούν τα ακάλυπτα. Και δεν ξέρω, ακριβώς από ποιούς.

Όσο γι αυτή τη καραμέλα ότι “η δικαιοσύνη θα αποδοθεί στα δικαστήρια”…η δικαιοσύνη, βλέπω, πως αν δεν αποδοθεί από το κόσμο, δεν θα αποδοθεί από κανέναν. Είναι τόσο εξωφρενικό αυτό που ζούμε. Πάρε να ΄χεις, με το πόσος κόσμος κατέβηκε στη διαδήλωση των Τεμπών. Εκεί καταλαβαίνεις, ποια είναι η αλήθεια. Επίσης, το σταυρό που κουβαλάνε οι συγγενείς των θυμάτων, εμείς δεν μπορούμε να τον νιώσουμε στο ελάχιστο.

Ρε ΄συ, τώρα προσπαθούν να τους πούνε, ότι είναι τρελοί οι άνθρωποι! Είναι εξωφρενικό! Και σε άλλες πολιτικές καταστάσεις, όχι πριν πολλά χρόνια, αν συνέβαινε κάτι αντίστοιχο, δεν έχω πραγματικά ιδέα τί θα μπορούσε να γίνει. Αυτή τη στιγμή, θα μιλούσαμε για κάτι άλλο. Και υπάρχει μια διάχυτη κοινωνική οργή, που βρήκε τα Τέμπη ως τη κορυφή του παγόβουνου, που δεν ξέρω αν όλο αυτό μπορεί να μεταμορφωθεί σε κάτι ουσιαστικά ρηξικέλευθο. Κάτι, που να μας φέρει μια κοινωνική μεταβολή”…

“Πότε έριξα κλάμα τελευταία; Πήγα στο σινεμά, σε ένα αφιέρωμα στον Κεν Λόουτζς, είδα το “Sorry, we missed you” και το κατευχαριστήθηκα. Άσε που μου αρέσει να πηγαίνω μόνος σινεμά και θέατρο- τρελαίνομαι στην ιδέα και την επιλέγω πολύ συχνά. Είμαι λίγο self care.

Με τί συγκινήθηκα, πρόσφατα; Σίγουρα, θα ανατρέξω στη διαδήλωση των Τεμπών. Είδα το μέγεθος της κοσμοπλημμύρας και αναθάρρεψα, είδα και παλιούς γνώριμους, από τη κατάληψη στο Βασιλικό Θέατρο, μπαμπάδες, μαμάδες με καρότσια…το έβλεπες και έλεγες: “μαλάκα μου, είδες τί μπορεί να γίνει, όταν είμαστε μαζί;”…

Και βέβαια, οφείλω να σου πω, κάτι που με συγκίνησε έντονα τελευταία και είναι πολύ προσωπικό….Ήμουν καθοδόν για τη πρεμιέρα των “Μεθυσμένων”, τη περασμένη Δευτέρα- μας απομένουν τέσσερεις παραστάσεις στο θέατρο ΑΥΛΑΙΑ- αλλά όταν μιλάμε για συγκίνηση, δεν γίνεται να μη σου αναφέρω, τη στήριξη που έχω αυτή τη περίοδο από οικογένεια, φίλους παλιούς και νέους, που έρχονται και βλέπουν μία από τις δυο μου πρώτες παραστάσεις ή και τις δύο, ακόμα και τους μακρινούς φίλους που θα στείλουν ένα μήνυμα συμπαράστασης και αγάπης. Γιατί, για μένα, δίχως την αγάπη, δεν μπορώ να καταφέρω πολλά. Δεν μπορώ να προσπαθήσω καν…Η αγάπη των ανθρώπων μου, μακρινών και κοντινών, είναι η συγκίνηση μου….ουφ, άστα λίγο τώρα να τσιλάρουμε…εσύ! Εσένα! Έλα…για πες; Τί σε συγκινεί;”…