1938 Αιγίνιο Πιερίας.

Ένας λασπότοπος με τα χωριατόπαιδα και τους περίοικους να μαζεύουν τα κομμάτια τους και μέσα από τις λάσπες να παλεύουν για την επιβίωση στα απάνθρωπα χρόνια του ’40.

Μήπως, όμως, δεν ήταν όλοι στην ίδια μοίρα;

Μήπως, ένας φτωχός χωριάτης που έχει ρίζες ονειρεύεται να γίνει ένας φεουδάρχης λαδέμπορος και ποιος νοιάζεται αν ο συγγενής του πεθαίνει από την πείνα; Αν ο γείτονας του σήκωσε ψηλά την τιμή του κι αντί για παρεμπόριο λαδιού, έτρεξε στα βουνά για λευτεριά;

Κάπου εδώ, όμως, ας βάλουμε διαχωριστικές.

Και οι δυο παλεύουν.

Το θέμα είναι το πως.

Πάμε πίσω στον Νίκο.

Παναγιώτης Κοεμτζής, ο πατέρας, άκα καπετάν Κεραυνός στα βουνά της Θράκης και της Μακεδονίας με τον ΕΑΜ-ΕΛΑΣ.

“Οι Γερμανοί μας κάψανε το σπίτι, μετά ήρθε η φτώχεια η ανελέητη, κάναμε ότι μπορούσαμε για να ‘χουμε μια μπουκιά ψωμί.” Λέει ο Βαγγέλης Γέττος στο έργο του “Η τελευταία απολογία του Nίκου Κοεμτζή “.

Πάρε και κατάλαβε δηλαδή, τι σημαίνει να είσαι γιος αντάρτη. Από μικρός, στα μαύρα κατάστιχα.

Ύστερα ήρθαν κι άλλα. Μεγάλωσε ο Νίκος κι ήρθε η ώρα να δουλέψει να βγάλει τα προς το ζην. Αγράμματος, τί δουλειά να κάνει; Σερβιτόρος, κράχτης κι άλλα τέτοια. Απλήρωτο τον άφηναν τ’ αφεντικά του, γιοι κι αυτοί, πατεράδων που ήταν στην απέναντι όχθη. Άφραγκο τον άφηναν με το έτσι θέλω.

Αυτά είναι κάποια στοιχεία της πολύκροτης ζωής του.