Χαίρομαι πολύ που είναι μέρος της, διότι ανοίγει συλλογικό διάλογο μέσα από το προσωπικό ερέθισμα, το βίωμα, τη μνήμη.

Με αφετηρία το Σύνταγμα.

Είναι πολλές οι αφορμές που μας χαρίζει το Σύνταγμα ως νομικό έγγραφο, ώστε να μιλήσουμε ξανά για τα βασικά και να δούμε με ανοιχτό ενδιαφέρον πόσο μας αφορούν, ωφελούν και ποιους προστατεύει (και με ποιον τρόπο).

Out of Necessity (Από ανάγκη) είναι το αντίστροφο νόημα που

 με αντιπαρέρχεται με:

Το Δίκαιο της Ανάγκης (Doctrine of Necessity)- δηλαδή το νομικό πλαίσιο που εφαρμόστηκε το ’64, σαν έκτακτη ανάγκη, όταν με την αποχώρηση των Τουρκοκυπριων αξιωματούχων, το Σύνταγμα δεν ήταν πια νομικά εφαρμόσιμο.

Το Δίκαιο της Ανάγκης ισχύει από το 1964 μέχρι και σήμερα. Ουδέν μονιμότερο του προσωρινού.

Έτσι η κυπριακότητα εμφανίστηκε, όταν η ιστορία του νησιού άρχισε να λέγεται από τους ανθρώπους του.

Οι “ποιητές” και οι καλλιτέχνες του τόπου πληθαίνουν.

Και αρχίζουν να ψάχνουν την ταυτότητα τους.

Με το έργο αυτό, που κάνει μια συμπυκνωμένη παραστατική αναδρομή από την προϊστορία στην σύγχρονη ιστορία, από την ιδιόλεκτο στη διάλεκτο και πλησιάζει στο τώρα, θα φτάσει να ρωτήσει…

Θα ρωτήσουμε αν πρέπει να βγούμε από την ανάγκη. Μα ποιά ανάγκη;

Τούτον το νησί που εκατακτήθηκε ξανά τζαι ξανά, έχει ανάγκη; Ναι, όπως βλέπουμε και δίπλα μας, ο καταπιεσμένος γειτονικός λαός, χρειάζεται αποδοχή, αναγνώριση και το δικαίωμα στη ζωή και την αξιοπρέπεια….