11:20. Περιμένω τον ηλεκτρικό. Τις Κυριακές πάντα αργεί. Τη λατρεύω την Κυψέλη γιατί εδώ μένουν οι φίλοι μου. Κι όποτε την επισκέπτομαι νιώθω ότι θα μου φέρει κάποιος μια ζεστή κούπα καφέ ή τσάι, θα καθίσω αναπαυτικά σε έναν καναπέ, θα βγάλω τα παπούτσια μου και θα αρχίσω να μιλάω για ώρες.. Εδώ γεννήθηκε και η ομάδα μας άλλωστε. Κάποιο απόγευμα στην Αγίου Μελετίου. Η Κατερίνα είχε μια κοιλιά που όλο φούσκωνε, ο Κωνσταντίνος είχε κι αυτός ένα χαμόγελο ως τα αυτιά, η Χαρά έλεγε μήπως καλύτερα να παίξουμε ΝΤΙΝ, ο Μάνος επέμενε ότι πρέπει να βρούμε όνομα, η Στέλλα ετοίμαζε κάτι στην κουζίνα κι εγώ καθόμουν και τους χάζευα. Και κάπως έτσι ανάμεσα σε καφέδες, κρασιά, κριτσίνια, ντοματίνια και τυράκια βαπτιστήκαμε MATAROA. Τι όνομα κι αυτό ε; Στη γλώσσα της Πολυνησίας σημαίνει «η γυναίκα με τα μεγάλα μάτια».

11:55. Περπατάω στην Πατησίων. Θα στρίψω στην Ιθάκης. Ένα στενό μετά την Άνδρου και ένα πριν την Τήνου. Πως γίνεται να μην αγαπάς μια γειτονιά που είναι γεμάτη νησιά; Μπορεί να αργήσω λίγο στην πρόβα. Ο Μάνος θα γκρινιάξει, η Κατερίνα σίγουρα θα αργήσει πιο πολύ. Δε μου αρέσει που η Χαρά, ο Κωνσταντίνος και η Στέλλα δε θα είναι μαζί μας στη σκηνή. Με έναν τρόπο όμως είναι εκεί δια της απουσίας τους. Οι 3 μας λοιπόν. Ο Μάνος και οι δύο Κατερίνες. Πιασμένοι χέρι – χέρι, σα μικρά παιδάκια που κάνουν σκανταλιές στο νηπιαγωγείο. Αν δεν αξίζει γι΄ αυτό να κάνεις αυτή τη δουλειά, τότε γιατί αξίζει;

12:20. Ιθάκης 32, Κυψέλη. Πρόβα. Στον καινούργιο χώρο που έφτιαξε η Ηλέκτρα. «Κάμιρος» λέγεται. Ήταν κι αυτό κάποτε πλοίο σαν το Ματαρόα. Το Ματαρόα που μπάρκαρε στις 22.12.45 φορτωμένο 150 νέους με προορισμό το Παρίσι κι έμελλε 76 χρόνια μετά να μας τριβελίζει εμάς το μυαλό σε κάποιο ισόγειο στην Κυψέλη. Τι μας τραβά σε αυτή την ιστορία δεν ξέρω να πω με σιγουριά. Εμένα πάντως μου θυμίζει τα χρόνια που ζούσα στη Γερμανία. Αν δε σου έχει λείψει στ΄ αλήθεια ο ήλιος, η θάλασσα και το φως, αν δεν έχεις σιχτιρίσει που το Πάσχα έχει χιόνια και την άνοιξη δεν μπορείς να κάτσεις έξω με ένα απλό ζακετάκι νομίζω δεν μπορείς να καταλάβεις τι θα πει «ξένος». Μπορεί και να είναι εγωιστικό αυτό που λέω. Μάλλον είναι.

16:45. Παίρνω την Πατησίων ανάποδα. Κατευθύνομαι προς Βικτώρια. Σε 40 λεπτά θα είμαι στον Πειραιά. Στον ηλεκτρικό σιγοτραγουδάω τα γαλλικά τραγούδια που παίζει η Άννα στην παράσταση. Την Άννα την έφερε ο Μάνος και είναι ένα κορίτσι σκέτη γλύκα, παίζει ακορντεόν και νιώθω την καρδιά μου να κάνει κρακ. Στο Μοναστηράκι το βαγόνι τιγκάρει. Ελαφρύς πανικός. Οποιαδήποτε σκέψη έχει άμεση σχέση με την πραγματικότητα του covid την παραμερίζω τεχνηέντως. Βαρέθηκα λιγάκι. Κλείνουμε κοντά 2 χρόνια. Κατεβαίνω στον Πειραιά. Παίρνω το δρόμο αριστερά γιατί από δεξιά είναι εκεί που φεύγουνε τα πλοία κι αν πάω από εκεί νομίζω δε θα αντέξω, θα μπω στο Blue Star Naxos και θα κατέβω στην Αμοργό. Αχ! η Αμοργός. Αριστερά λοιπόν. Χαζεύω τις βιτρίνες σιγοτραγουδώντας. Φτάνω στο Δημοτικό Θέατρο. Μινόρε πάλι. Απογευματινή.

• Η Κατερίνα Παπανδρέου είναι μέλος της ολοκαίνουργιας θεατρικής ομάδας ΜΑΤΑRΟΑ που θα παρουσιάσει στη Κυψέλη, στο “Κάμιρος”, τη πρώτη της παράσταση, με ημερομηνία πρεμιέρας Δευτέρα 6 Δεκεμβρίου, μαζί με το Μάνο Βαβαδάκη και τη Κατερίνα Ζησούδη. Η Κατερίνα συμμετέχει και στο “Μινόρε” στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, μια μουσικοθεατρική παράσταση, σε σκηνοθεσία Τάκη Τζαμαργιά.