Υποδόρια. Και συνάμα, βροντόφωνα. Η Θεσσαλονίκη, το ΄χει αυτό. Οι άνθρωποι της, δεν κωλώνουν. Δεν μασάνε. Μπορούν και να το κάνουν!

Έτσι, το Σαββατόβραδο που μας πέρασε, στη κατάληψη των φοιτητών της Δραματικής Σχολής του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, έγινε η ελπίδα τραγούδι. Στους Λαζαριστές.

Η επανάσταση άρπαξε το μικρόφωνο από το χέρι και σκόρπισε νότες, αίσθημα και Τέχνη στους τυχερούς πάμπολλους παρόντες στα δυτικά της πόλης.

Στη πρώτη γραμμή της βραδιάς, ο Γιάννης Αγγελάκας, ο Δημήτρης Ζερβουδάκης κι ο ΛΕΞ, “ήσυχα” και δυνατά, με σθένος και συναίσθημα, μας υπενθύμισαν γιατί η δημοκρατία είναι πάνω από νομοσχέδια, η Τέχνη πάνω από πολιτικά τερτίπια που δεκαετίες τώρα, υποβιβάζουν ότι μεγαλύτερο έχει αυτή η χώρα: Πολιτισμό.

Ένας φοιτητής της Δραματικής Σχολής του Κ.Θ.Β.Ε. λίγο πριν ξεκινήσει η -άλλων διαστάσεων- βραδιά, έλεγε πως, τόσο ο ίδιος όσο και όλοι οι συμφοιτητές του,  αισθάνονται διόλου απογοητευμένοι, γιατί δεν υπήρξαν και ποτέ γοητευμένοι από την όλη κατάσταση….

“Αυτό το καθεστώς, με την αδιαβάθμητη εκπαίδευση στις παραστατικές Τέχνες, ισχύει πάρα πολλά χρόνια και καμία κυβέρνηση δεν έχει “μπει μπροστά”, ώστε να δώσει μια απάντηση. Μια λύση. Μία πρόταση. Από το 2003 και μετά, όλοι οι καλλιτέχνες των παραστατικών Τεχνών είναι εκτεθειμένοι. Αυτό, το τωρινό προεδρικό διάταγμα, είναι η ουσιαστική σφραγίδα και ταφόπλακα, για να μας δείξει ξεκάθαρα και να κατοχυρώσει, πως η Πολιτεία και όλες οι κυβερνήσεις-όχι μόνο η τωρινή- ένα ολόκληρο σύστημα, εμφανίζει το πρόσωπο του, απέναντι στο Πολιτισμό. Αυτό μας βάζει, σε ακόμα μεγαλύτερο πείσμα, να το αλλάξουμε όλο! Είτε είμαστε φοιτητές, είτε εν ενεργεία επαγγελματίες. Ακόμα κι αν είμαστε πολίτες που γνωρίζουμε σε όλη τη καθημερινότητα μας, τί σημαίνει πολιτισμός. Ως φοιτητές περνάμε δέκα ώρες, πρακτικά, εντός Σχολής μελετώντας. Στο σπίτι συνεχίζει το διάβασμα και επιστροφή πάλι στη Σχολή, για πρόβες, και πέρα από τα μαθήματα. Μη τα πολυλογούμε…ουσιαστικά, όλη μας η φοιτητική ζωή είναι μελέτη εντός Σχολής. Και οι φοιτητές των Ιδιωτικών Δραματικών Σχολών, την ίδια κουλτούρα-θαρρώ- πως έχουν, με αυτή των Κρατικών Σχολών. Οι άνθρωποι ξέρουν ότι για τρία χρόνια θα κάνουν αυτό το πράγμα, εντατικά, κουραστικά και σωματικά και πνευματικά. Αλλά και είναι μια Σχολή που την επιλέγεις και την βιώνεις με χαρά. Κι αυτή η χαρά που έχουμε όλοι οι σπουδαστές παραστατικών Τεχνών, δεν μπορεί να ανατρέψει τα όνειρα και τις επιθυμίες μας, όσο και αν οι εξωγενείς παράγοντες το προσπαθούν. Δεν θα σταματήσουμε. Θα συνεχίσουμε. Δεν κάνουμε βήμα πίσω. Φτάσαμε σε αυτό το μέτρο πίεσης, που είναι οι καταλήψεις σε όλες τις πόλεις, με μέγα κόστος για εμάς…να χάνουμε τα μαθήματά μας και να δίνουμε τόσο χρόνο σε μια διαδικασία που δημιουργεί μια κατάληψη. Να φροντίζουμε το χώρο που στο μέλλον για εμάς θα ξανανοίξει να γίνουν μαθήματα, να εφευρίσκουμε τρόπους να μαθαίνει ο κόσμος τί συμβαίνει….Θα διεκδικήσουμε αυτό που θέλουμε, μέχρι τη νίκη. Όσο χρειαστεί. Για τη νίκη των διεκδικησεων μας. Η πολιτεία δεν νοείται να στέκεται απέναντι στο πολιτισμό. Ανθρώπινος νους δεν το χωράει αυτό…Δεν είμαστε ανειδίκευτοι εργάτες. Και κανένα αίσθημα ματαιότητας δεν μας πιάνει στιγμιαία για το “που πάμε”…Βήμα πίσω δεν θα κάνουμε! Η στάση μας θα δείχνει ότι το αυτονόητο θα πρέπει να πραγματωθεί. Μέχρι τότε, διαρκής αγώνας “στα χαρακώματα””…

“Αυτές οι σκέψεις μου γαζώνουν σαν αμάξια.
Αλήθεια ή παράνοια; Σκιές τα εργοτάξια.
Με φτιάχνει να μυρίζω Θερμαϊκό περπατώντας.
Γι’ αυτό νιώθω πιο καλά όταν πλησιάζω στην Όλγας.
Με ρωτάνε τι συμβαίνει κι η Σαλούγκα ασχημαίνει.
Δε γνωρίζω, αυτή η πόλη μοιάζει βομβαρδισμένη.
Ρομαντικά κόκκινα φώτα να χαίρονται οι φαντασμένοι.
Κι εμείς μες στα συντρίμμια της καλά καβατζωμένοι.
Το φτύνω στα μικρόφωνα για όποιον καταλαβαίνει.
Πως θα τρέχανε ακόμη αν ήμασταν ενωμένοι”…

“Τόσα χρόνια στο σχολείο,
κάθε χρόνο άλλο θρανίο,
μια ζωή στην ίδια τάξη,
θεωρία μα και πράξη,
μια ζωή στην ίδια τάξη,
θεωρία μα και πράξη,
Ωωω”…

“Μου λεν’ αν φύγω πιο ψηλά θα ζαλιστώ.

Καλύτερα στη λάσπη εδώ μαζί τους να κυλιέμαι.
Και πως αν θέλω περισσότερα να δω…
Σ’ ένα καθρέφτη μοναχός μου να κοιτιέμαι.

Μα, εγώ μ’ ένα άγριο περήφανο χορό,
σαν αετός πάνω απ’ τις λύπες θα πετάξω.
Σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ!
Σιγά μην κλάψω σιγά μη φοβηθώ!”..

Τρεις σπουδαίοι του πενταγράμμου, με πατρίδα και τόπο διαμονής τη Θεσσαλονίκη συντάχθηκαν με τις φωνές των φοιτητών και των τυχερών παρευρισκόμενων και κοίτα τώρα να δεις, μάγκα μου…ήταν όλοι ένα. Σε αυτή τη «μυστική» συναυλία. Ίδιοι. Χαρούμενοι. Πολεμιστές των Τεχνών. Με όνειρα και επιθυμίες που δεν έχουν τίτλους τέλους. Συνεχίζουμε….