Κάποια πράγματα, για αυτή την ιστορία, σε τίτλους:

*Μια ιστορία γίνεται τέσσερα κομμάτια που έχουν χάσει τους συγγενείς τους.

* Δεν ξέρουμε πώς να κλείσουμε την οθόνη του σινεμά και την αφήνουμε ανοιχτή.

*Κάτι που δεν μιλάει στην κανονική ζωή, εδώ μιλάει.

*Κάποιος προσέχει πολύ τα δόντια του -είναι ακριβό να τα φτιάξεις.

*Κάποιος δεν ξέρει Ιταλικά κι άλλος κάνει ότι ξέρει.

*Είναι κατάλληλο άνω των 12 ετών [σκληρή γλώσσα, λήψη ουσιών]

*Υπάρχουν αρκετές περιγραφές μοναξιάς, μα καμία δεν περιέχει βία.

*Το έργο εναλλακτικά λέγεται “Ουρανός”.

Όταν οι θεατές θα βγαίνουν από την αίθουσα, θέλω να πεινάν’ και να θέλουν να φάνε κάτι ωραίο. Αυτοί που καπνίζουν, να αποφασίσουν να το κόψουν κι οι υπόλοιποι να το αρχίσουν.

Αυτό που με κινητοποίησε γι’ αυτή τη σκηνοθεσία: ήθελα να πάω από περιέργεια σε αυτά τα μέρη του έργου. Αλλά δεν ήξερα πώς και χρειαζόμουν τους σωστούς οδηγούς: μου άρεσε που μπορούσα να τους διαλέξω μόνος μου. Και οι οδηγοί που διάλεξα είναι θαυμάσιοι. Σκηνοθεσία είναι μια λέξη που πιστεύω καλύπτει διάφορες διαδικασίες: στην προκειμένη αντικαθιστά την πρόσκληση. Η ομάδα που έφτιαξε αυτό το έργο με συγκινεί πάρα πολύ.

Το άγχος είναι ευγενικό και με αφήνει να κοιμηθώ: για να με χορτάσει καλύτερα την υπόλοιπη μέρα.

*Ο Κωστής Καπελλίδης σκηνοθετεί “Το τραγούδι του Μπαλ”, που παρουσιάζεται 6 και 7 Μάη, στην αποθήκη Δ’, στο Λιμάνι Θεσσαλονίκης. 

Περίληψη του έργου:
Ήταν μια υπέροχη Άνοιξη, ήταν μια μεγάλη Άνοιξη. Εγώ φυσικά δεν είχα ιδέα.
Θα το καταλάβαινα πολύ αργότερα, όταν από τη ζωή μου θα έλειπαν όλα
εκείνα που, εκείνη την Άνοιξη, γεύτηκα και ονειρεύτηκα και μέσα μου γέννησαν
εκείνη την αίσθηση που τώρα μπορώ πλέον καθαρά να την ονομάσω: Ζωή.
Τέσσερα πρόσωπα σε μια αίθουσα σινεμά. Παρακολουθούν μια ταινία και
σύντομα παίρνουν θέση κάτω απ' το θαμπό φως της μεγάλης οθόνης για να
μας αφηγηθούν μια ιστορία.
Τέσσερις μικρές, ήσυχες ιστορίες για την επήρεια των ονείρων, την απώλεια
της αθωότητας, την δύναμη των πόλεων και την πίστη στην ομορφιά.

Η Παράσταση:
Τι θα γινόταν αν σε ένα σινεμά, βλέποντας μια ταινία, σηκωνόμασταν και
αφηγούμασταν παράλληλα μια ιστορία κι εμείς; Πώς μπορούν να
συνυπάρξουν η δύναμη της μεγάλης οθόνης με την ζωντάνια των μικρών
ανθρώπων; Οι άνθρωποι όταν θέλουν να ξεχάσουν ή να θυμηθούν πηγαίνουν
στο θέατρο ή στο σινεμά. Εμείς αποφασίσαμε να πάμε και στα δύο
ταυτόχρονα.
Συνδυάζοντας τεχνικές κινηματογραφικής αφήγησης με το παρόν μιας
θεατρικής παράστασης δημιουργούμε ένα έργο που μιλάει για εκείνα τα μικρά
πράγματα που μπορεί να συλλάβει μια κάμερα, εκείνα που καμιά φορά μας
είναι ανεξήγητα, όπως ένα βλέμμα ή ένα άγγιγμα, αλλά δημιουργούν
αναμνήσεις που δεν θα σβήσουν ποτέ.
Τα πρόσωπα του έργου περιπλανιούνται στα όνειρά τους, στην παιδική τους
ηλικία, σε πόλεις που συνεχώς μεταμορφώνονται άλλοτε σε εφιαλτικούς
λαβυρίνθους και άλλοτε σε οάσεις συλλογικής ελευθερίας. Ένα έργο για την
ψυχοτρόπο επίδραση της μουσικής, που μπορεί να μετατρέψει μια βόλτα σε
ταξίδι.
«Το τραγούδι» μοναχικών ανθρώπων, αποτυχημένων rockstar, εξαντλημένων
εφήβων που μεγάλωσαν, παιδιών που κατοίκησαν φανταστικούς κόσμους.

Η σιωπή δεν είναι κάτι τόσο ρομαντικό όσο φαντάζονται κάποιοι. Όταν
περιμένεις απάντηση απ' τη σιωπή μπορεί να ακούσεις αυτό που δεν σου
αρέσει. Τον ήχο ενός κόσμου που δυσκολεύει.

Στα πλαίσια της φετινής Ανοιχτής Θεατρικής Σκηνής της Πόλης 2025.

Συντελεστές:
Κείμενο: Φλέρος
Σκηνοθεσία: Κωστής Καπελλίδης
Διεύθυνση Φωτογραφίας, Μοντάζ, Γραφιστική επιμέλεια: Νίκος Μαυρομάτης
Μουσική: Γιάννης Ντεμογιάννης
Κοστούμια: Ερνέστα Χατζηλεμονίδου
Παραγωγή: Librart Performing Αrts Ensemble
Εκτέλεση παραγωγής και επικοινωνίας: Μαριάννα Ράντου
Επί σκηνής: Χαρά Γιώτα, Βασίλης Μπόγδανος, Ελίνα Τσιορμπατζή, Γιώργος
Χριστοφορίδης