Υπάρχει ένα κομμάτι μέσα μας, που είναι ανοιχτό στο να βιώσει και να δεχθεί κάτι άγνωστο, διαφορετικό και συχνά ανεξήγητο, που μπορεί να μας αλλάξει. Και είμαι σίγουρος, ότι πέρα από οποιαδήποτε μυθοποίηση, η γοητεία που μας ασκεί η τέχνη μπορεί να μας φέρει πιο κοντά σ’ αυτό.

Νομίζω, ότι έχουμε ανάγκη να νιώσουμε αυτή ακριβώς τη δυνατότητα της αλλαγής, μέσα σε αυτό τον χώρο που δημιουργεί η τέχνη, που μπορεί να λειτουργήσει σαν “καταφύγιο από τη βαρβαρότητα του κόσμου”.

Πολύ περισσότερο δε, σε ένα πλαίσιο που προκύπτει μέσα από συλλογικές εμπειρίες.

Στις πρόβες για τη «Σεροτονίνη», υπήρχαν διάφορα κομμάτια του κειμένου που είχα ήδη διαβάσει και ακούσει πολλές φορές και είχα κατανοήσει σαν πληροφορία. Υπήρξαν όμως στιγμές στη διαδικασία, συχνά μέσα από αυτοσχεδιασμούς, που υπήρχε η αίσθηση ότι όλοι στο χώρο συντονίζονται σε κάτι που γεννιέται και συμβαίνει εκείνη τη στιγμή, και η εμπειρία του μαζί με άλλους αποκτούσε μια διαφορετική υπόσταση. Εκείνες τις φορές ήταν αποκαλυπτικό το πόσο διαφορετικά ακουγόταν το ίδιο κείμενο.

Σαν μουσικός σε μια θεατρική παράσταση, έχω το χρόνο πάνω στη σκηνή να παρατηρώ το κοινό. Και όταν εντοπίζω ανθρώπους με αυτό το βλέμμα που λέει ότι έχουν κουρδίσει σε κάτι, χαίρομαι, σκέφτομαι ότι έχει νόημα το ότι βρίσκομαι εκεί και τους ζηλεύω και λίγο.

Δηλαδή τι σε σηκώνει από το κρεβάτι.

Ότι δεν έχει τελειώσει ο χρόνος μου να δημιουργήσω και να το μοιραστώ με άλλους, απαλλαγμένος από τα τσάμπα βάρη, απευθυνόμενος όσο καθαρότερα και ανεπιτήδευτα μου επιτρέπει η στιγμή μου, σε αυτούς που έκαναν τον κόπο να έρθουν.

• Ο Θωμάς Μπέλτσιος είναι μουσικός και συμμετέχει στη θεατρική performance “Σεροτονίνη”, σε σκηνοθεσία-δραματουργία Δημήτρη Αγαρτζίδη και Δέσποινας Αναστάσογλου. Κάθε Δευτερότριτο, στο Bios στην Αθήνα, έως και Τρίτη 10 Ιανουαρίου 2023.