Rejected: Πού μεγάλωσες;

Α.Κ: Γεννήθηκα και μεγάλωσα στα Γιάννενα. Μια πολύ όμορφη πόλη, αλλά όχι για να ζεις. Μεγάλωσα όμορφα με πολλή αγάπη με τους γονείς και τον αδελφό μου, αλλά, πάντα, μου έλειπε κάτι γιατί από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, ήθελα να κάνω θέατρο και δεν είχαμε αυτήν την δυνατότητα. Ήταν μια μικρή πόλη και πριν από 25-30 χρόνια, δεν ήταν διαδεδομένα τα θεατρικά εργαστήρια με παιδιά, όπως είναι τώρα. Βρήκα όμως τη λύση σε αυτήν μου την ανάγκη: Είμαι από ένα χωριό στα Τζουμέρκα και κάθε καλοκαίρι ανάγκαζα τα ξαδέλφια μου να ανεβάζουμε παραστάσεις τις οποίες εγώ έγραφα, έκανα τα κουστούμια, σκηνοθετούσα και έπαιζα! Ήμουν ο Παπακαλιάτης του χωριού! Μια μεγάλη επιτυχία που είχαμε ανεβάσει ήταν “ο Ιούλιος Καίσαρας και η Κλεοπάτρα”. Είχα ντύσει όλα μου τα ξαδέλφια με σεντόνια και έκανα τον “Ιούλιο Καίσαρα” και η ξαδέλφη μου την “Κλεοπάτρα”. Είχαμε φωνάξει όλο το χωριό, είχαμε φτιάξει εισιτήρια και ποπ-κορν και στήσαμε καρέκλες σε μια μεγάλη αυλή των θείων μου. Ήταν υπερπαραγωγή! Κάπου υπάρχουν αυτές οι κασέτες… Έκανα πολλά τέτοια για να μπορέσω να το διοχετεύσω όλο αυτό.
Έτσι, πάντα ήθελα να φύγω από εκεί και να μην γυρίσω. Είμαι πολύ χαρούμενη που τα κατάφερα. Στα 19 μου έφυγα και ήρθα Θεσσαλονίκη να σπουδάσω. Γράφτηκα σε ένα εργαστήρι στην “Παράθλαση” και μετά έκανα τουρ σε διάφορα εργαστήρια της πόλης και μετά ξεκίνησα στην σχολή του Βασίλη Διαμαντόπουλου.

Rejected: Φαίνεται σα να είχες ένα κάλεσμα σε όλη σου την ζωή. Σκέφτηκες ποτέ να κάνεις κάτι άλλο;

Α.Κ: Εγώ, όχι. Οι γονείς μου ήθελαν να με κάνουν δικηγόρο, αλλά δεν τα κατάφεραν. Ήμουν στην σχολή της Νομικής και παρόλο που πολλοί λένε πως θα μου πήγαινε, εμένα δεν μου άρεσε καθόλου. Μου έχουν μείνει δύο μαθήματα στη Σχολή, αλλά την άφησα όταν ξεκίνησα το θέατρο. Αποφάσισα να κάνω αυτό που αγαπάω. Θα τα δώσω και τα μαθήματα κάποια στιγμή, όμως γιατί ακόμη κι αν το αποδέχτηκαν, η μάνα μου ακόμη κλαίει που δεν τελείωσα την Σχολή.

Rejected: Έχουν έρθει οι γονείς σου να παρακολουθήσουν παραστάσεις σου;

Α.Κ: Ναι έχουν έρθει. Νομίζω πως νιώθουν περήφανοι και πως τους αρέσει όλο αυτό, άσχετα αν δεν το εκφράζουν με λόγια. Το βλέπω στα μάτια τους, πως χαίρονται που πέτυχα το όνειρό μου.

Rejected: Τι σημαίνει επιτυχία για σένα;

Α.Κ: Σημαίνει να κάνεις πραγματικά αυτό που θέλεις. Εγώ από τότε που τελείωσα την Σχολή, δεν σταμάτησα ποτέ να παίζω και ήμουν τυχερή γιατί συμμετείχα σε πολύ καλοστημένες και αξιόλογες δουλειές και γνώρισα πολύ ωραίους ανθρώπους. Αυτό ήταν μεγάλη τύχη.

Rejected:  Σε αντίθεση με πολλούς συναδέλφους σου έχεις να μοιραστείς πολύ όμορφες στιγμές στον χώρο.

Α.Κ: Δεν έχω υποστεί ποτέ, ούτε καν, λεκτική κακοποίηση που είναι πάρα πολύ συνηθισμένο στον χώρο μας, κυρίως με σκηνοθέτες που νομίζουν πως είναι θεοί και μιλούν κακοποιητικά στους ηθοποιούς.

Εγώ είχα πολύ μεγάλη τύχη, καθώς οι άνθρωποι που συνεργάστηκα σέβονταν όχι μόνο τον ηθοποιό, αλλά και τον άνθρωπο που έχουν απέναντί τους, τόσο στο κομμάτι της παραγωγής, όσο και της καλλιτεχνικής απόδοσης. Επομένως, ήμουν πολύ τυχερή γιατί ασχολήθηκα πολλά χρόνια με το παιδικό θέατρο και σε αυτό με μύησε ο Δημήτρης Αδάμης και η Δόμνα Ζαφειροπούλου, δύο άνθρωποι που σέβονται πάρα πολύ το παιδικό θέατρο και την δουλειά τους πάνω σε αυτό. Όπως, επίσης, δεν μπορώ να μην μιλήσω για τον πολυαγαπημένο μου, Άγγελο Κουρέπη, με τον οποίο γνωριστήκαμε τυχαία μέσα στην καραντίνα, συνεργαστήκαμε φέτος και νιώθω πραγματικά τυχερή που τον γνώρισα και  θα συνεχίσω να συνεργάζομαι μαζί του.

Rejected: Τί σημαίνει σέβομαι αυτό που κάνω;

Α.Κ: Σημαίνει αναγνώριση της δουλειάς, συναδελφικότητα, αναγνώριση και σεβασμός των ορίων του κάθε ατόμου και προσπάθεια να βγει το καλύτερο αποτέλεσμα, όσο πιο αρμονικά γίνεται. Σίγουρα θα υπάρξουν προστριβές και τσακωμοί. Αυτά συμβαίνουν σε όλες τις ανθρώπινες σχέσεις. Αν γνωρίζει ο ένας τα όρια του άλλου, όμως, γίνονται δουλειές με απόλυτο σεβασμό.

Rejected: Ποιές δυσκολίες έχει να είσαι ηθοποιός στην Θεσσαλονίκη;

Α.Κ: Είναι πολύ μικρή η αγορά. Δεν γίνονται πολλές παραγωγές βραδινού θέατρου και αν δεν είσαι ηθοποιός του Κρατικού Θεάτρου,  είναι δύσκολο να βρεις παραγωγή για να κάνεις αυτό που θέλεις, γιατί ο κόσμος εδώ είναι έτσι. Ο κόσμος έχει συνηθίσει να βλέπει θέατρο, αλλά γνωρίζει κυρίως το Κρατικό και ενώ υπάρχουν πάρα πολλές αξιόλογες, ανεξάρτητες, δουλειές ο κόσμος ούτε τις γνωρίζει, ούτε τις στηρίζει. Πάντα μας απασχολούσε αυτό το κομμάτι και ειδικά τώρα με την πανδημία, μας απασχόλησε ακόμη παραπάνω. Γιατί ενώ ακόμη και τώρα, παίζουν τρομερές δουλειές από ομάδες της πόλης με υπέροχους συναδέλφους, δεν τις ψάχνει το κοινό; Ίσως φταίνε οι χώροι που παρουσιάζονται, γιατί μπορεί να μην είναι θεατρικές σκηνές που έχουν συνηθίσει.

Rejected: Έχετε δει αλλαγή στο κοινό μετά την καραντίνα;

Α.Κ: Το σημαντικότερο είναι πως άρχισε ο κόσμος να ενημερώνεται για τα πολλά προβλήματα του κλάδου. Είμαστε ένας κλάδος στον οποίο το ελεύθερο θέατρο δεν έχει συλλογική σύμβαση. Επομένως, πας να παίξεις κάπου και αμείβεσαι με ό,τι έχει ευχαρίστηση ο εκάστοτε παραγωγός. Η πανδημία και η βαθιά επιρροή αυτής στον χώρο μας, έφερε στην επιφάνεια πληγές πάρα πολλών χρόνων. Έτσι, άρχισε να ενημερώνεται και ο κόσμος, να καταλαβαίνει πως ηθοποιός σημαίνει επάγγελμα και όχι χόμπι και πως ένας ηθοποιός μπορεί να κάνει τρείς μήνες πρόβες για να ανεβάσει μια παράσταση και να μην πληρώνεται ενώ δουλεύει καθημερινά. Το σημαντικότερο για μένα είναι πως ο κόσμος του θεάτρου άρχισε να οργανώνεται ξανά στα σωματεία του και να διεκδικεί πράγματα, συλλογικά. Έτσι, μπορούμε να χτυπήσουμε το κακό απ’ την ρίζα. Το κοινό του θεάτρου έχει αλλάξει προς το καλύτερο γιατί και οι καλλιτέχνες έχουν αλλάξει σε έναν -μικρό- βαθμό.

Rejected: Ποιά ήταν η αγαπημένη σου περίοδος στο θέατρο;

Α.Κ: Το βρεφικό θέατρο. Με μωρά από 6 μηνών έως τριών χρονών. Ήμασταν με τον Δημήτρη Αδάμη, την Δόμνα Ζαφειροπούλου και την Θωμαή Ουζούνη και κάναμε την πρώτη βρεφική παράσταση στην Θεσσαλονίκη πριν 6-7 χρόνια. Ήταν ότι πιο μαγικό έχω ζήσει στο θέατρο γιατί βρίσκεσαι σε μια σκηνή και οι θεατές από κάτω είναι μωρά, τα οποία, συμμετείχαν πολύ ενεργά σε όλο αυτό. Αυτά που περπατούσαν ανέβαιναν πάνω στην σκηνή, έπαιζαν και γελούσαν μαζί μας. Στο τέλος της παράστασης είχαμε ένα κουτί στο οποίο τα παιδιά έβαζαν ό,τι ήθελαν μέσα: αγκαλιές, φιλιά, αντικείμενα. Πάρα πολλά παιδιά, έβαζαν μέσα τα παιχνίδια που είχαν φέρει μαζί τους. Αφήναν σε μας το παιχνίδι τους και έφευγαν, πράγμα απίστευτα συγκλονιστικό και συγκινητικό γιατί ξέρουμε πόσο δύσκολο είναι για ένα παιδί να αποχωριστεί το παιχνίδι του. Πόσο μάλλον σε κάποιον που γνώρισε πριν από λίγο. Βλέπαμε έτσι, πως μαγεύει τα παιδιά η διαδικασία του θεάτρου και γι αυτό είναι τόσο σημαντικό να βλέπουν τα παιδιά θέατρο. Κι εμείς φεύγαμε από κάθε παράσταση ολοκληρωμένοι και χαρούμενοι. Το παιδικό θέατρο κάνει τον ηθοποιό να νιώθει πλήρης και να φεύγει κάθε φορά με χαμόγελο. Και για το βραδινό θέατρο ισχύει αυτό, αλλά όχι όπως θα στο δώσουν τα παιδιά γιατί είναι αγνά και σου δίνουν ατόφιο ό,τι θέλουν χωρίς πίσω κείμενο. Αυτός είναι κι ο λόγος που κάνω θεατρικό παιχνίδι με παιδιά. Κρατάω ζωντανό το παιδί μέσα μου και το αφήνω να εκφραστεί σε αντίθεση με πολλούς ενήλικες που, λόγω ζωής και καθημερινότητας, το έχουν χάσει.

Rejected: Τί προτείνεις στους μεγάλους, ώστε να κρατήσουν κι αυτοί ζωντανό το παιδί μέσα τους;

Α.Κ: Να βλέπουν την ζωή έτσι όπως είναι. Όλοι έχουμε προβλήματα: επιβίωσης, οικονομικά, επαγγελματικά. Κι αυτά θα υπάρχουν πάντα. Το θέμα να είναι να βρούμε έστω πέντε λεπτά μέσα στην μέρα μας για να διασκεδάζουμε, ό,τι κι αν σημαίνει αυτό για τον καθένα. Είτε να βάλουμε ένα τραγούδι να χορέψουμε σα να μην υπάρχει αύριο, είτε να πάμε μια βόλτα. Κάτι που δε θέλει σκέψη. Κάτι που θέλει δράση.

Rejected:  Εσύ τι κάνεις;

Α.Κ: Εγώ κάνω πολλά πράγματα. Χορεύω μόνη μου και αυτός είναι και ο τρόπος που κλείνουμε πολλές φορές το μάθημα με τα παιδιά. Κάνουμε τον «τρελό χορό», στον οποίο βάζουμε ένα τραγούδι και χορεύουμε όσο πιο τρελά μπορούμε και ξεδίνουμε. Επίσης, εγώ κάνω όσο πιο πολλή παρέα μπορώ με παιδιά. Αν σε μια παρέα είναι μεγάλοι και παιδιά, εγώ θα κάτσω με τα παιδιά. Προσπαθώ να γελάω και να κάνω τους φίλους μου να γελάνε.

Rejected: Εσύ σε τί φάση είσαι τώρα;

Α.Κ: Τώρα είμαι σε μια απ’ τις καλύτερες φάσεις της ζωής μου και βασικό ρόλο παίζει πως ανέβηκα ξανά στην σκηνή μετά από ενάμιση χρόνο. Για μένα αυτός ο ενάμισης χρόνος που δεν παίζαμε ήταν τρομακτικός. Πριν να βγω στην σκηνή, στην πρώτη παράσταση που έπαιξα μετά από αυτό το διάστημα, όταν άρχισε το κοινό να χειροκροτεί, πλάνταξα στο κλάμα. Σκέφτηκα «είμαι εδώ και κάνω ξανά αυτό που αγαπάω». Είναι πολύ σημαντικό που μπορώ να δουλεύω ξανά. Είναι πολύ άσχημα τα πράγματα γύρω μας και εννοείται πως με επηρεάζουν, αλλά προσπαθώ αυτά τα άσχημα να τα κάνω όμορφα για να μην πέσω ψυχολογικά. Κάθε μέρα, ειδικά εγώ που είμαι γυναίκα, μπαίνω στο ίντερνετ και φοβάμαι πως θα διαβάσω για ακόμη μια γυναικοκτονία. Είναι τόσο δύσκολο να είσαι γυναίκα σήμερα και να ξυπνάς καλά. Είναι δύσκολο για οποιαδήποτε θηλυκότητα. Είναι τόσο μεγάλη η ασχήμια γύρω μας, που όταν είμαστε με τους ανθρώπους που αγαπάμε και έχουμε επιλέξει, εκεί πρέπει να χαμογελάμε και να περνάμε καλά.

Rejected: Ποιοί είναι οι άνθρωποι που έχεις εσύ επιλέξει και νιώθεις ασφάλεια όταν είσαι μαζί τους;

Α.Κ: Είναι για αρχή, οι φίλοι μου και θα χρησιμοποιήσω αυτό το τσιτάτο που είναι, όμως πολύ μεγάλη αλήθεια, πως οι φίλοι μου είναι η οικογένεια που έχω επιλέξει. Είμαι πολύ τυχερή που έχω τόσο καλούς φίλους. Έπειτα, έρχεται η οικογένεια μου αλλά όχι μόνο η άμεση. Είμαστε μια πολύ αγαπημένη, πολυμελής, οικογένεια. Και φυσικά νιώθω ασφάλεια και με τον εαυτό μου και αυτό είναι που με κάνει χαρούμενη. Περνάω καλά όταν είμαι μόνη μου, δεν νιώθω μοναξιά. Νιώθω ασφαλής και όμορφα. Αυτό βέβαια δεν ήρθε αυτόματα και εύκολα. Η ψυχοθεραπεία με βοήθησε πάρα πολύ να διαχειριστώ καταστάσεις, να αγαπήσω τον εαυτό και να συνειδητοποιήσω ποια είμαι και τι δύναμη έχω.

Rejected: Τί κάνεις όταν είσαι στις μαύρες σου;

Α.Κ: Τρώω γαριδάκια με σοκολάτες. Μαζί. Γουρουνιάζω πάρα πολύ. Βλέπω τηλεόραση και κυκλοφορώ όλη μέρα μια ρόμπα. Πολύ κλασσικά πράγματα δηλαδή, που κάνει ο περισσότερος κόσμος όταν δεν είναι καλά. Μ’ αρέσει επίσης πάρα πολύ να οδηγώ: παίρνω το αμάξι, βάζω ραδιόφωνο και κάνω βόλτες…θές κι άλλα; Δούλεψε η δημόσια ψυχανάγνωση, θαρρώ…τί; όχι;;!