Σάββατο πρωί, βροχή, το στέρνο μου ανήσυχο σαν να τρέχει πέρα- δώθε εκεί μέσα μια φωνή κι ολοένα να χτυπάει τοίχο. 

Είναι μια κρίση άγχους που ελλοχεύει. “Με κυριεύει πανικός, κάγκελα σιδερένια έχουνε τα παράθυρα κι είναι ερημιά απέξω, που πάω έτσι η έρμη, βαδίζω και σκοντάφτω στον ίσκιο μου, που ᾽ναι κι αυτός σαν ίσκιος πεθαμένης”, αυτή τη φράση λέω ως “Μενθία” στην παράσταση. Ήρθε τώρα συνειρμικά. Σκόρπια λόγια, σκόρπιες σκέψεις, σκόρπια είμαι, δύο παραστάσεις, ένα σήριαλ, σύντροφος, φίλοι, συγγενείς, εικόνα, λόγια, λόγια, λόγια… Όλα αυτά βρίσκουν κάπως αργά τη θέση τους μέσα μου.

Θα πάω στο θέατρο με τα πόδια και θα γυρίσω με τα πόδια.

Όταν περπατάς, οι πεταλούδες στο στήθος κουρνιάζουν, όλα γιατρεύονται με έναν καλό περίπατο.

Ο καθένας μπορεί να συντροφεύσει τον εαυτό του περπατώντας στην πόλη ή στη φύση.

Μερικές φορές συναντιέσαι και με ανθρώπους αλλοτινούς, (δες@x.art.es στο instagram) που έμεναν εδώ σε αυτό το σημείο, που έπιναν εκεί τον καφέ τους, που συναντούσαν εδώ τους φίλους και μιλούσαν, όπως κι εγώ το βράδυ θα βρω την Εριφύλη και την Ειρήνη στης Μαρίζας. Και ενώ τα χρόνια περνάνε είμαστε άνθρωποι εδώ, στην ίδια πόλη, διαφορετικοί και ίδιοι, ζούμε τις ζωές μας όσο καλύτερα μπορούμε όταν το θυμόμαστε. Κι εγώ το ίδιο, είμαι ένας  άνθρωπος σαν όλους τους άλλους ανθρώπους που έχουν υπάρξει, που υπάρχουν, ανήκω στο υλικό του τόπου μου, συναντώ εντός μου τους προγόνους μου, μα και ανθρώπους που δε γνώρισα ποτέ μέσα από κείμενα που έγραψαν, πίνακες, ταινίες που βλέπω, τραγούδια που τραγουδώ. Και η πόλη όλη γίνεται ένα φυλαχτό.