Έχουν αλλάξει πολλά από τις τελευταίες μου σημειώσεις – πάνε, πλέον, τρία χρόνια γεμάτα, και αυτά που έγραφα την τελευταία φορά  – λίγο πριν ανέβουν οι “Προβοκάτορες” – μοιάζουν να βγήκαν από ένα προηγούμενο τόμο της ζωής μου. Τώρα, η ζωή μου δεν έχει χρόνο για φιλολογίες και ονειρώξεις. Μ’ έχει πιάσει μανία και γράφω. Αλλά ξεχνάω, ξεχνάω συνέχεια και τα σημειώνω όλα. Ο νέος τόμος είναι μια λίστα από “to do”.

ΝΕΟΣ ΤΟΜΟΣ του Γιάννη Αποσκίτη:

– Να πάρω τηλέφωνο το λογιστήριο

-Συνάντηση με Γιώργο

-Πρόβα Νίκου

-Νέος Κόσμος;

-ΙΒΑΝ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΙΒΑΝ (Rejected.gr)

-όταν ένα φυτό μοιάζει να πεθαίνει θέλει πότισμα

Σκέφτομαι τους “Ιβάν”.

Τι θεότρελη παράσταση.

Να που μ’ ένα παιδί από τον προηγούμενο τόμο (τον Σωτήρη, τον γνώρισα όταν σκηνοθετούσε στην πειραματική το “Φάιναλ Θολούθιον”) βρήκαμε χρόνο και κέφι και φτιάξαμε αυτή την τρέλα. Και φυσικά το καλύτερο σε όλο αυτό ήταν η παρέα: ο Λάμπρος (OG Προβοκάτορας), ο Μπάμπης (πλέον OG  Δημοκράτορας), ο Άγγελος (τον προορίζω για το τρίτο μέρος της τριλογίας). Αυτοί ήταν οι “Ιβάν” – του έδωσαν μια ζωή και ένα κέφι που ήταν από μόνο του συγκινητικό.

“Ιβάν εναντίον Ιβάν”.  Ένα τόσο αστείο έργο- αλλά πάντα σκέφτομαι πως κυρίως είναι ένα έργο για το μίσος, σκέφτομαι. Γιατί τόσο μίσος; Γιατί τόσος θάνατος και πόλεμος; Γιατί τόσο μίσος;

“Ιβάν εναντίον Ιράν”, σκέφτομαι (τα κωμικά αντανακλαστικά μου είναι ο μόνος τρόπος για να την παλέψω) και αμέσως σκέφτομαι κάποιους στίχους του Εγγονόπουλου. «Τούτη εποχή … δεν είναι εποχή για ποιήματα και αλλά τέτοια… είναι σαν να γράφονταν στο πίσω μέρος αγγελτηρίων θανάτου…» – σκέφτομαι τον πόλεμο, τον θάνατο ξανά. Μπαίνω στην μαύρη τρύπα. Νιώθω ότι δουλεύω μάταια. Αλλά πάλι αφαιρέθηκα – έχω δουλειά. Πρέπει να συνεχίσω την λίστα:

-ΔΗΜΟΚΡΑΤΟΡΕΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ

-Συνάντηση με Μιχάλη

-Γενέθλια Μαμά και Κώστας

-ΠΑΡΑΜΟΡΦΩΣΗ;

-Να πω στον Πέτρο να ποτίζει τα φυτά όσο θα λείπω

Έχω στενοχωρηθεί που δεν θα ανέβω Σαλούγκα για Ιβάν. Αλλά θα μου κάνει καλό το Λονδίνο, να πάω λίγο εκτός Ελλάδας, να πάρω κάποια απόσταση από τα πράγματα.

-όταν ένα φυτό μοιάζει να πεθαίνει θέλει πότισμα

Σκέφτομαι τα επόμενα. Αλλά, θέλω να ξεκουραστώ για λίγο. Χρειάζεται.

Έρχονται μεγάλες περιπέτειες πάλι του χρόνου – επαγγελματικά. Πιο πολύ τρέλα, πιο πολύ πόνος, πιο πολύ χάος.

Παραστάσεις, ταινίες, έργα, ιστορίες.

Αν μας αφήσουν και να ζήσουμε θα συνεχίσουμε- διαφορετικά, ας μείνουν μόνο αυτά που νιώσαμε ως τώρα.