Υπάρχουν κάποιες ιστορίες που, όσα χρόνια κι αν περάσουν, παραμένουν ίδιες. Συνήθως, δεν πρόκειται για όμορφα παραμυθάκια που όλοι ζουν ευτυχισμένοι στο τέλος και η πριγκίπισσα φεύγει με το πριγκιπόπουλο σε ένα άσπρο άλογο. Αντίθετα, πρόκειται για εφιάλτες όπου το πριγκιπόπουλο δολοφονεί την πριγκίπισσα, γιατί το τέρας της πατριαρχίας θεριεύει μέσα του σα ζιζάνιο που κατατρώει τα λουλούδια.

Μια τέτοια ιστορία πολύ αληθινή και δυστυχώς καθημερινή, είναι η ιστορία της “Λούλας”: Ενός κοριτσιού που γνώρισε τον “Τάσο” και τον ερωτεύτηκε. Και μετά διεκδίκησε τη ζωή της. Και έφυγε. Και αυτό δεν ήταν αρκετό. Τίποτα δεν είναι αρκετό, όταν ένας άντρας δεν λέει να καταλάβει τι σημαίνει τι όχι και όταν ο εγωισμούλης και ο αντρισμός που του δόθηκε ως εκ γενετής προνόμιο, μπαίνουν στη μέση και καταδικάζουν έναν άλλον άνθρωπο. Κανείς δε φαίνεται να προετοιμάζει σωστά τα θύματα γι’ αυτό, είτε αποφασίσουν να δράσουν, είτε όχι.

Όταν τελείωσε η παράσταση «Λιωμένο Βούτυρο», ένα υπέροχο κείμενο του Σάκη Σερέφα, σε σκηνοθεσία Γιώργου Μιχαλάκου στο Metropolitan Urban Theater, σκέφτηκα, αυτό που σκέφτομαι, κάθε φορά, όταν ακούω τέτοιες ιστορίες: Πώς θα μπορούσαν να γίνουν τα πράγματα αλλιώς; Τί θα μπορούσε να αποτρέψει την γυναικοκτονία; Μπορώ να γυρίσω τον χρόνο πίσω να πάω να της πω «πρόσεχε. Φύγε.»;

Ο χρόνος πίσω δεν γυρνά, αλλά η τέχνη, και ειδικά οι παραστατικές τέχνες, μπορούν να επιμορφώσουν και να δημιουργήσουν συνείδηση (στην συγκεκριμένη περίπτωση και ψυχαγωγία), με την ελπίδα μια μέρα να αφήσουμε επιτέλους την πατριαρχία πίσω μας και να μπορούμε να ζήσουμε ελεύθερα τις ζωές μας χωρίς να μας κρατούν πίσω άνθρωποι και μοτίβα συμπεριφοράς μικροπρεπή και ξεπερασμένα.

Οι παραστάσεις του Γιώργου Μιχαλάκου είναι πραγματικά απολαυστικές. Είτε ενδιαφέρει κάποιον το θέμα της παράστασης που θα καταπιαστεί, είτε όχι, το μόνο σίγουρο είναι πως οι θεατές θα απολαύσουν ένα ζωντανό θέαμα και θα φύγουν από το θέατρο πλήρεις. Ο Μιχαλάκος αντιμετωπίζει το θέατρο, όπως του πρέπει: σαν παιχνίδι. Οι ήρωες του είναι φρέσκοι, ενδιαφέροντες και πάντα μέσα στις παραστάσεις υπάρχει εμβόλιμο υλικό που προκύπτει κατά την διάρκεια των προβών, έτσι για το αλατοπίπερο.

Τους -πολλούς- χαρακτήρες αυτού του έργου, ενσάρκωσαν οι Ελίνα Αντωνίου και Μιχάλης Στεφανίδης, δύο νέοι, πολλά υποσχόμενοι ηθοποιοί, οι οποίοι αντιμετώπισαν το έργο με σεβασμό και μεράκι. Μιας και υπάρχουν πολλές αλλαγές χαρακτήρων και χώρων στο έργο, σε ένα σκηνικό με τα απολύτως απαραίτητα που δημιούργησε η ομάδα, μας μετέφεραν πότε σε μια αυλή να κυνηγάμε κότες, πότε σε ένα μπουζουξίδικο να πίνουμε «ούισκια «και να σεκλετιάζουμε, και πότε σε ένα φρικιαστικό δωμάτιο ξενοδοχείου, να γινόμαστε μάρτυρες της νεκροψίας της «Λούλας».

Η μουσική, επίσης, παίζει πολύ σημαντικό ρόλο στην παράσταση, με τον Μιχάλη Στεφανίδη να παίζει αρμόνιο και να ερμηνεύει μαζί με την Ελίνα Αντωνίου, κομμάτια της εποχής και της ατμόσφαιρας του έργου (λίγο πριν το «ΠΑΣΟΚ, αγάπη μου, ωραία χρόνια!» που έγραφε ο Αλέξανδρος Ρήγας).

Το «Λιωμένο Βούτυρο», είναι δυστυχώς, ένα πολύ επίκαιρο έργο. Πάντα, ήταν. Ελπίζω να σταματήσει να είναι, σύντομα. Η παράσταση, η οποία παρουσιάστηκε αρχικά στα πλαίσια της «Ανοιχτή Σκηνή της Πόλης 2025» και έπειτα έκανε περιοδεία στην Κύπρο, έρχεται για λίγες ακόμη παραστάσεις στο Metropolitan Urban Theater, για να μας διασκεδάσει, να μας επιμορφώσει και να μας κάνει κομμάτι του παιχνιδιού του θεάτρου.

Να πάτε και που ξέρετε…μπορεί να φύγετε με μια θεραπεία μαλλιών, προσφορά του καταστήματος.