O Σπύρος αποκαλύπτει τρία πράγματα που βάζει στο σάκο του για να πάει στο γύρισμα ή το θέατρο , τρία τραγούδια που θα ακούσει στο δρόμο  κι άλλα τρία πράγματα που θέλει να κάνει αυτή τη χρονιά. Α! Και έβγαλε τρεις φωτογραφίες με ό,τι «έλαμψε» στα μάτια του, τελευταία! Three, two, one, action!

Απρίλιος 2025.
Ξημερώνει.
Άνοιξη, επιτέλους!
Κάθομαι αισίως στο γραφείο μου να γράψω αυτές τις σκέψεις που μου ζήτησε το rejected…. στις πρώτες μου γραμμές θέλω να γράψω ένα συγγνώμη για την τόση αναμονή. Τρεις μήνες καθυστέρηση. Ίσως και όχι τυχαία. Γιατί αυτό το περασμένο Μάρτιο αποχαιρέτησα τη μεγαλύτερη και πιο πλούσια εμπειρία της μέχρι τώρα επαγγελματικής μου ζωής: τη συμμετοχή μου στη «Μάγισσα 2 – Φλεγόμενη Καρδιά» όλη αυτή τη χρονιά. Μάλλον, απολογιστικό θα το ονόμαζα αυτό το άρθρο. Πάμε, λοιπόν…

Είμαι ο Σπύρος Σουρβίνος, Κερκυραίος στην καταγωγή, χωρίς να ξέρω μουσικό όργανο (η ντροπή του νησιού μου, δηλαδή). Ηθοποιός πλέον στο επάγγελμα, πυρηνικός φυσικός πριν απ’ αυτό.

Ταυτόχρονα, γράφω ιστορίες, σκηνοθετώ ιστορίες και δηλώνω ερωτευμένος με το να λέω την ιστορία κάποιου άλλου! Εξ ου και πάντα στην τσάντα μου υπάρχει ένα μαύρο ντοσιέ, γεμάτο άδεια Α4 χαρτιά κι ένα στυλό, όλα έτοιμα να καταγράψουν ιστορίες, εμπειρίες, σκέψεις, νέες ιδέες, συμβουλές και ό,τι άλλο εμφανιστεί μπροστά μου και με συνεπάρει. Άσε δε που έχω καταντήσει γραφικός στα γυρίσματα με αυτό μου το ντοσιέ: πάντα στις πρώτες σελίδες είναι μαγκωμένες οι σκηνές της ημέρας, γεμάτες σημειώσεις, σχηματάκια, κιτρινισμένες ατάκες και υπογραμμισμένες σκηνικές οδηγίες.

Μεσημέριασε.
Όλους αυτούς του μήνες της “Μάγισσας” έχω κάνει άπειρα χιλιόμετρα για τα γυρίσματα: απ’ τα Σπάτα στο Λαύριο κι απ’ το Μαραθώνα στη Μάνη. Το αυτοκίνητό μου έχει γίνει δεύτερο σπίτι μου και το ραδιόφωνο, η πιο αγαπημένη μου παρέα. Όμως, αυτές οι διαφημίσεις, ρε παιδί μου.. Να ακούς 15 λεπτά μουσική και τα υπόλοιπα 15 να είναι γεμάτα διαφημίσεις απ’ τους παραγωγούς και μετά κανονικές. Ναι, φυσικά καταλαβαίνω το γιατί, αλλά αυτό δε σημαίνει πως δε θ’ αλλάζω κι εγώ σταθμό. Έτσι, εδώ και μήνες έχω ανακαλύψει τη μαγεία των προγραμμάτων των τριών καναλιών της ΕΡΤ (που έχουν και ελάχιστες διαφημίσεις). Το ‘ξερες πως στο Δεύτερο Πρόγραμμα βάζουν την «Αλήτικη Αγάπη» του ΛΕΞ; Ή το «Τυχερό Αστέρι» του Κωνσταντίνου Βήτα;

Εγώ δεν το ‘ξέρα και εξεπλάγην που δύο τόσο αγαπημένα μου κομμάτια μου ‘καναν παρέα απ’ το ραδιόφωνο κι όχι μόνο απ’ τ’ ακουστικά μου. Όμως, υπάρχουν και κάποια τραγούδια ρε παιδί μου που, πέραν της ομορφιάς τους, τ’ ακούω για να θυμάμαι: τη μαμά μου να τραγουδάει «το Τανγκό της Νεφέλης» παρέα με τη Χάρις Αλεξίου ενώ μαγειρεύει/καθαρίζει/πλένει και τον «Ταξιτζή» του Διονυσίου, στον οποίο ο παππούς μου πάντα (!) σηκωνόταν κι έριχνε μια στροφή, ανεξάρτητα με το πόσο κατάκοιτος ήταν, στα τελευταία του.

Αρχίζει να βραδιάζει.
Κοιτάζω τις παλιές φωτογραφίες στο κινητό μου κι επιλέγω τρεις.
Μπορεί, άραγε, να είναι πινακίδα το «ΠΑΡΩΝ»; Μπορεί να υπάρξει δρόμος με τέτοιο όνομα, δίπλα στα ερείπια του παρελθόντας, καθώς τα χτυπά το τελευταίο φως της μέρες; Ναι, μπορεί! Εγώ τη βρήκα τυχαία σ’ ένα γύρισμα, δίπλα σε μια σπηλιά μεταλλωρύχων στο Λαύριο. Όμως, αυτός ο δρόμος, το «Παρών» προς ποιά κατεύθυνση πάει; Κι αν εμείς ακολουθήσουμε το δρόμο, θα ζούμε για πάντα στο «εδώ και τώρα»;

Και τι ωραίο: σε μια διαδήλωση, τη μεγαλύτερη της μεταπολίτευσης, τόσος κόσμος να ‘ναι “Παρών”! Και ξαφνικά, στο βάθος των κεφαλιών μας, λίγη ώρα πριν τα υποτιθέμενα επεισόδια, να βλέπεις αυτή τη φράση σ’ ένα κτίριο που χτίζεται: «MAKE IT HAPPEN»!
Λες και το παρών μας αποκτά συνώνυμο: «κάν’ το να συμβεί».

Κι εσύ να βρίσκεις, τελικά, τη δύναμη να ονειρευτείς. Να γράψεις στο χιόνι τον τίτλο της παράστασης που μερικοί τρελοί ονειρευτήκαμε και κάναμε. Χωρίς να περιμένουμε τις κατάλληλες συνθήκες. Χωρίς να έχουμε επίγνωση κινδύνου. Χωρίς να μας κρατούν στη Γη, τα βαρίδια της σύγχρονης θεατρικής πραγματικότητας για εμάς τους νέους.

Ναι, δεν έχει νόημα να περιμένεις την Άνοιξη για να ανθίσεις.

Την έχεις μέσα σου την Άνοιξη!
Στην τσάντα σου.
Στις μουσικές του ραδιοφώνου σου.
Στο παρελθόν που κουβαλάς μαζί σου.
Και στο χιόνι,
που ζωγραφίζεις τα όνειρά σου.

Καλή μας  Άνοιξη… επιτέλους.