Σε ’σένα που με διαβάζεις: μπορείς να βγεις έξω όποτε θέλεις, να χορέψεις, να τρέξεις, να μιλήσεις δυνατά, να παραιτηθείς, να υψώσεις ανάστημα, να απαιτήσεις αυτά που σου οφείλουν, να είσαι ντυμένη στην τρίχα και την επόμενη μέρα να είσαι με τις φόρμες και το μαλλί κότσο, να λερωθείς, να έχεις μια μέρα μόνο για ‘σένα, να σε φροντίσεις, να κάνεις το σώμα σου ό,τι θέλεις, να είσαι σοβαρή, να μην είσαι σοβαρή, να πίνεις, να τρως, να τραγουδάς, να ταξιδεύεις, να μην θέλεις παιδιά, να θέλεις παιδιά, να θέλεις καριέρα, να μην θέλεις καριέρα, να κλαις, να γελάς δυνατά, να κάθεσαι με τα πόδια ανοιχτά, να μην φοράς το γαμημένο σουτιέν που σε σφίγγει, ούτε το παλιό σου τζιν που κουμπώνει με το ζόρι. ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΑΠΟΛΑΜΒΑΝΕΙΣ ΤΗ ΖΩΗ.
Σε ’σένα που με διαβάζεις, σε καλώ να αγκαλιάσεις τη φύση σου και τη δύναμή σου. Είσαι δημιουργός, μην το ξεχνάς. Είσαι η ζωή η ίδια. Η ομορφιά ζει μέσα σου, στο σώμα σου, που σε φροντίζει, που σε στηρίζει, που αντέχει στον πόνο και σε κινεί. Είσαι η θάλασσα, η σελήνη, η γη, η φωτιά και η αυγή. Όλη η σοφία του κόσμου ζει μέσα σου.
Άκουσέ την.
Αφέσου.
Και στο υπόσχομαι, ότι μαγικά πράγματα θα συμβούν.
Σε ευχαριστώ.
Με πολλή αγάπη σε όλες.
Μα λίγο παραπάνω στις δικές μου:
στη μαμά μου,
στις γιαγιάδες μου,
στη νονά μου,
στην κουμπάρα μου,
στα κορίτσια μου Νίκη, Δώρα, Λουκία, Διονυσία,
στη Νικούλα μου,
στις δασκάλες μου,
στις παιδικές μου φίλες,
στα φοιτητικά μου κορίτσια Χριστίνα, Δήμητρα, Χρυσούλα, Μαρίνα, Βαρβάρα,
στην αγαπημένη μου ομάδα «μικρό επιστημονικό»,
στην Ματίνα,
στις βιόλες μου,
στην Άννα,
στις απανταχού συναδέλφισσές μου,
στην Έφη
και συνεχίζεται