Πεμπτουσιωτές*: Το βιβλίο της Κατερίνας

*Εμπειρίες, αντικείμενα, εικόνες, έργα τέχνης, μουσικές, ταινίες, πρόσωπα κ.ά.  τα οποία μας συντάραξαν και στα οποία χαρίσαμε κομμάτια από τη ψυχή μας, ώστε -μέσω αυτών να παραμείνουμε- αθάνατοι.

Δε θυμάμαι πολλά από εκείνην την ημέρα. Μονάχα τη χαρακτηριστική μυρωδιά του χαρτιού ενός καινούργιου βιβλίου μπλεγμένη με αρώματα πορτοκαλιού και κανέλας, τον ήχο των σελίδων να γυρίζουν σκίζοντας τη σιωπή γύρω μου, τις λέξεις να χορεύουν μπροστά μου στο ρυθμό που τους έδιναν τα χριστουγεννιάτικα λαμπάκια και ένα επίμονο αίσθημα μελαγχολίας για όλα όσα έζησα και για τα άλλα που δεν πρόλαβα.

Δε ξέρω για σένα, μα εγώ στα βιβλία με βρίσκω σαν χάνομαι.

Με αυτά μπορώ να μοιραστώ άφοβα λύπες και δυσκολίες μου, αλλά και στιγμές χαράς και ξεγνοιασιάς με τα πόδια μου θαμμένα στην άμμο. Μπορώ, ακόμα, να ανακαλύψω νέους, ανεξερεύνητους κόσμους ή, απλώς, να γνωρίσω κάπως καλύτερα τον δικό μου. Στοιχείο θεϊκό η καλλιτεχνική δημιουργία και τυχεροί όσοι την μεταλαμβάνουν, είτε επέρχεται μέσω αυτής η κάθαρση, είτε όχι. Δε θυμάμαι πολλά από εκείνην την ημέρα, όμως θυμάμαι καθαρά τον τίτλο εκείνου του βιβλίου που, αν και δεν είχε τέτοιο σκοπό, επέλεξα να με διαλύσει: το βιβλίο της Κατερίνας.

Ανέκαθεν, ένιωθα άβολα να μοιράζομαι τη ζωή μου. Ακόμη και με τους φίλους μου. Πίστευα – μεταξύ άλλων – πως, έτσι, καταδίκαζα στη λήθη κάθε μου δυσκολία, κάθε κακή ανάμνηση. Όμως, αν κάποια βιώματα δε γίνουν λέξεις εξαγριώνονται, γίνονται  θεριά.

Και επειδή τρομάζεις να τα κοιτάξεις κατάματα, η μνήμη σου θολώνει και δεν ξέρεις πια τι ακριβώς συνέβη και τι όχι. Κανείς δε γνώριζε μέχρι τότε. Αλλά από τις πρώτες κιόλας σελίδες φάνηκε πως εκείνος, ο υπέροχος Αύγουστος Κορτώ, ήξερε! Διαβάζοντας το βιβλίο αυτό, γίνεσαι κοινωνός μίας σκληρά ειλικρινούς εξομολόγησης, ενώ, ταυτοχρόνως, γεύεσαι τη γλυκόπικρη αλήθεια μίας ζωής, που, ίσως, με κάποιο τρόπο, θα μπορούσε να είναι και δική σου. Ο Αύγουστος στάθηκε – με αξιοθαύμαστη γενναιότητα – απολύτως διαφανής απέναντί μου και με «ξεγύμνωσε». Με λόγο που έρεε αβίαστα, αριστοτεχνικά καμωμένα ψυχογραφικά πορτρέτα των προσώπων και μία «χρυσή» αναλογία γέλιου και δακρύων.

Δεν θα σου αποκαλύψω λεπτομέρειες της ιστορίας αυτής, τις οποίες εύκολα μπορείς να αναζητήσεις. Σου καταθέτω, απλώς, τη δική μου εμπειρία και σε καλώ να την μοιραστείς. «Το βιβλίο της Κατερίνας» αποτελεί για εμένα ένα σπουδαίο ύμνο σε εκείνη την αγάπη, την απόλυτη αγάπη, εκείνη που είναι στιγμές που θαρρείς πως πονάει περισσότερο από όσο γιατρεύει, αλλά και ένας πεμπτουσιωτής του ίδιου του συγγραφέα, που φαίνεται πως έκρυψε μέσα σε αυτό ένα κομμάτι της ψυχής του, χαρίζοντας την αθανασία στον ίδιο, αλλά και την Κατερίνα. Δίχως να είμαι βέβαιος για τους λόγους της σύνδεσής μου με αυτό το έργο ή, μάλλον, με αυτήν την ιστορία ζωής, κάθε 27^η του Δεκέμβρη η σκέψη μου είναι σε εκείνην. Ίσως, να είναι αυτά που έζησα, όσα νομίζω πως έζησα ή πάλι αυτά που θα μπορούσα να είχα ζήσει.

Το μόνο βέβαιο είναι πως κι εγώ «μέσα στα κομμάτια μου είμαι».

Υστερόγραφα Αγάπης

Ο Αύγουστος Κορτώ, κατά κόσμον Πέτρος Χατζόπουλος, έχει εκδώσει διηγήματα, μυθιστορήματα, ποιήματα, νουβέλες και παιδικά βιβλία. Ασχολείται επαγγελματικά με τη μετάφραση ξενόγλωσσων λογοτεχνικών έργων. Έχει έντονη ακτιβιστική δράση κατά των διακρίσεων, καθώς και κατά του στίγματος της ψυχικής νόσου και των εθισμών.

Το έργο έχει μεταφερθεί και στο θέατρο σε θεατρική διασκευή του συγγραφέα, σε μαγική σκηνοθεσία του κ. Γ. Νανούρη και με πρωταγωνίστρια την καθηλωτική κα. Λένα Παπαληγούρα. Έρχεται κάθε χρόνο στη Θεσσαλονίκη (μακάρι και φέτος), οπότε σπεύσατε!

Εάν έφτασες μέχρις εδώ, θα χαρώ να μάθω τις εντυπώσεις σου από το βιβλίο (εφόσον το έχεις διαβάσει) ή τον τίτλο του δικού σου αγαπημένου βιβλίου – πεμπτουσιωτή.