Μεγάλη Τρίτη. Λένε η δεύτερη παράσταση είναι πάντα η χειρότερη. Δεν επαληθεύτηκε. Είναι και το φίντμπακ που μόλις έχεις πάρει, τα vibes κατά τη διάρκεια της παράστασης, οι σιωπές, τα γέλια, τα πνιχτά επιφωνήματα, οι σκέψεις του κοινού μετά… Την απόλαυσα περισσότερο την παράσταση, ήρθαν και τρεις πρώην καθηγητές μου αλλά και φοιτητές. Πολύς κόσμος. Νέο ντιμπέιτ μετά την υπόκλιση. «Ποιος έχει δίκιο»; «Τι ήθελε να πει ο ποιητής» κι άλλα τέτοια. Απαντώ με (αδικαιολόγητο) θράσος, «το θέμα είναι τι θέλει να πει τώρα ο θεατής». Τι θέση παίρνει;
Μεγάλη Τετάρτη. Πρώτη μέρα του εργαστηρίου ενηλίκων. Τρίτη χρονιά φέτος. Νέος κόσμος, οι παλιοί θα μπουν την επόμενη εβδομάδα. Ενδιαφέροντες άνθρωποι, εκπαιδευτικοί, φοιτητές, προγραμματιστές, νηπιαγωγοί, βιολόγοι. «Όλα τα πεδία θέατρο είναι τελικά», σκέφτομαι. Τους ρωτώ «τι πιστεύουν ότι είναι καλό θέατρο». Απαντήσεις διαφορετικές μα τελικά ίδιες. «Να έχει νόημα αυτό που γίνεται», «να με κάνει να φεύγω συγκινημένη», «να με έχει αλλάξει», «να έχει αμεσότητα», «να έχει φυσικότητα», «να κινείται έξω από τις φυσιολογικές νόρμες». Αχ, δεν τελειώνει το θέατρο και δεν θα το μάθουμε ποτέ μάλλον. Ευτυχώς… Ξεκινούν τα παιχνίδια, οι σαμουράι, τα 1-20, οι παγωμένες εικόνες και δεν συμμαζεύεται…
Μεγάλη Πέμπτη. Δεν έβαψα αυγά. Μετέφερα το σκηνικό της “Ολεάννας” στο θέατρο Κλειώ, την έδρα του τμήματος θεάτρου του ΑΠΘ. Απόψε παίζουμε στο Πανελλήνιο Θεατρολογικό συνέδριο. Μπροστά σε καθηγητές και φοιτητές θα μιλήσουμε για την εκπαίδευση! Για τις διαδικασίες της εκπαίδευσης, τις υποχρεώσεις και τα δικαιώματα φοιτητών και καθηγητών, για το σύστημα, το χλευασμό του και την υποταγή σ΄αυτό. Καταλαβαίνετε πόσο διαφορετική παράσταση είναι αυτή, από εκείνη δύο μέρες πριν. Απευθύνομαι στο κοινό ως καθηγητής και κοιτώ τους καθηγητές στα μάτια. Και μετά τους φοιτητές. Τρομερή εμπειρία. Το βράδυ, γεμάτοι από συναισθήματα αλλά με άδειο στομάχι, πάμε με τη Βικτώρια σε ένα κρητικό ρακάδικο. Το χρειαζόμουν αυτό…
