κείμενο | θανάσης δόβρης */* φωτογραφίες | αρχείο θανάση */* επιμέλεια | γιώργος παπανικολάου
οι δικοί μου "ξένοι"
Μου αρέσει να ξυπνώ πολύ νωρίς το πρωί, πίνοντας τον πρώτο μου καφέ και βλέποντας σιγά σιγά να ξυπνάνε η σύντροφός μου και το παιδί μου. Και να μιλάμε ανάμεσα στην πρωινή σιωπή. Σκόρπιες κουβέντες. Εκεί, σ’ αυτό το μεταίχμιο μεταξύ απομόνωσης και επικοινωνίας, μπορεί να ρίξω μια πρώτη ματιά σε κάτι που ήδη διαβάζω. Αυτό συνεχίζεται και κατά τη διάρκεια της μέρας ανάμεσα σε πρόβες -αν υπάρχουν- και παραστάσεις -αν υπάρχουν- και ανεβαίνω στη σκηνή. Αυτή την εποχή που γράφω αυτό το κείμενο, τελείωσε μια πολύ αγαπημένη μου παράσταση, ”Το φτερωτό άλογο”, συνεχίζω να παίζω στον ”Άσχημο” και τέλος, με αφορμή τον ”Πειρασμό”, την παράσταση που φτιάξαμε στο skrow, παραθέτω ένα κομμάτι του Ζ. Μπάουμαν από το βιβλίο του ”Ρευστή αγάπη” που ξαναδιαβάζω τώρα.
Related posts:
you make me feel
...και ποιος σου είπε ότι δεν είναι όλα θέατρο;
πιστεύω στον άνθρωπο
αγάπη κι ανοιχτωσιά
Φοιτητής μιας στιγμής στην αλήθεια
μαχόμενη αισιοδοξία εξέλιξης




