Πλησιάζει η ώρα, ο Λορέντζο μας βοηθάει στον ήχο, σάουντ-τσεκ, θέσεις στη σκηνή… H κυρία Καρακώστα (πόση ευγνωμοσύνη για αυτόν τον άνθρωπο Χριστέ μου!) με τη Σεμίνα τελειώνουν με το σκηνικό… Έχουμε και άμμο!
Βλέπω τους υπέρτιτλους στον τοίχο από κόκκινα τούβλα. Θα τους χειριστεί η Λέλα την οποία βοηθάει με τη σειρά της η Αθηνά –που ήρθε πρώτη-πρώτη! κι έτσι είμαι σίγουρη ότι δεν χρειάζεται ν’ ανησυχώ γι’ αυτό το κομμάτι.
Θα μας καταλαβαίνουν από κάτω; Θα υπάρξει οποιουδήποτε είδους σύνδεση; Αχ ας γελάσουν με τα αστεία μας, ας μην το βρουν βαρύ, ας γουστάρουν έστω και με ένα κομμάτι…ας υπάρξει έστω λίγη οποιουδήποτε είδους σύνδεση! Παίζει να μην ’’φτάσει’’ σε κανένα τίποτα από την παράσταση; ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΤΑ ΣΚΕΦΤΟΜΟΥΝ ΑΥΤΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΝΑ ΠΩ ΟΧΙ ΣΤΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ;
Η σκηνή είναι διαφορετική από το Κλειώ, ο ήχος είναι διαφορετικός, τα παιδιά δεν είχαν χτες χρόνο να προσαρμοστούν, το κάνουν τώρα. Κινούνται προσεκτικά, ο Τέλης έχει ήδη ντυθεί και φτιάξει το φροντιστήριό του, λένε τα λόγια τους, δοκιμάζουν τον ήχο, βοηθάνε ο ένας τον άλλον, συνεννοούνται. Τους χαζεύω.
Δεν μπορώ να κάνω πολλά. Η παράσταση τώρα είναι πάνω τους. Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να τους προστατεύσω από οποιοδήποτε τεχνικό πρόβλημα μπορεί να προκύψει. Τριγυρνάω λοιπόν σα χαζή και ρωτάω τους συντελεστές αν είναι όλα καλά με φώτα, θέσεις, ήχο… Η Αλεξάνδρα με κοιτάει έτοιμη και ήρεμη και ηρεμώ κι εγώ. Φτιάχνουμε κάτι τελευταίες θέσεις στα φώτα με τη Γεωργία…
Έρχεται ο κόσμος σιγά σιγά…
Τα παιδιά τελείωσαν το ζέσταμα, αρχίζει το πρώτο παιχνίδι… Νομίζω το ξεκινάει ο Γιάννης; Ακούω τη φωνή του Βασίλη σταθερή, καμπάνα και τη φωνή της Πηνελόπης… Το’ χουν!
Πανηγυρίζω μαζί με τη Λέλα και τη Γεωργία από την κονσόλα του ήχου για το πόσο καλά πάει η παράσταση και κρατιέμαι να μην τους στέλνω φιλάκια από ψηλά γιατί ξέρω ότι αν το κάνω δεν θα ζήσω να δω τη δεύτερη παράσταση.
Ευτυχώς δεν το κάνω γιατί η δεύτερη παράσταση είναι ακόμα πιο καλή. Και τα παιδιά είναι πιο σίγουρα. Η Κατερίνα αρχίζει το τραγούδι με τη φωνάρα της, είναι ανατριχιαστικό. Και μάλιστα στη δεύτερη παράσταση έχει και φεγγάρι. ΦΕΓΓΑΡΙ! Είναι ανοιχτό το θέατρο και είναι μέσα στο σκηνικό μας το φεγγάρι! Θυμάμαι τα λόγια του κύριου Μαρμαρινού: ‘’Ο σκηνικός χώρος αφηγείται’’. Έχει δίκιο. Τον ευχαριστώ από μακριά.
Ο Λορέντζο που είναι δίπλα μου για τον ήχο γελάει και μου κάνει νόημα όταν φτάνει το αγαπημένο του κομμάτι από την παράσταση. Καμαρώνουμε μαζί τον Παναγιώτη. Παρατηρώ το κοινό. Προσέχουν. Γελάνε! Ακούνε τη Ζώρα να τραγουδάει τόσο ωραία κάτι στη γλώσσα τους, που σωπαίνουν πολύ δυνατά.
Τα παιδιά ξανακάνουν μια όμορφη παράσταση. Δε μάσησαν. Δεν υπήρχε περίπτωση να μασήσουν τώρα που το σκέφτομαι.
