9. Αγχώνομαι, αλλά λέω ψιθυριστά – ο ένας για τον άλλον και όλα θα πάνε μπόμπα.

10. Φτάνουμε στο θέατρο όσο ακόμα παίζονται οι “Xοηφόροι”.

11. Πηγαίνω πίσω από την ορχήστρα.

12. Ουφ… Απέναντι βλέπω το θέατρο, με τον κόσμο. Πολύς κόσμος!

13. Αρχίζω να μασάω και καλά για να ξυπνήσει η μάσκα.

14. Είναι πολύ μεγάλο φίλε μου!

15. Ξανά ψιθυρίζω αυτή την φορά δυνατότερα – ο ένας για τον άλλον.

16. Γελάω. Ποιος να σου το ‘λεγε…

17. Μετά αγχώνομαι περισσότερο.

18. Πίνω νερό.

19. Όλο το νερό.

20. Αρχίζω να μην νιώθω πόδια!. Αλλά δεν μασάω. Χοροπηδάω και να τινάζομαι.

21. Σε λίγο βγαίνουμε. Κάνει σήμα κάποιος από δεξιά.

22. Λέω πολύ δυνατότερα αυτή την φορά – Ο ένας για τον άλλον και γενικά βοήθεια μας.

23. Σκέφτομαι μήπως πρέπει να ξανά πάω τουαλέτα.

24. Όχι είμαι κομπλέ.

25. Μου έρχεται στο μυαλό ένας παλιός μου συμμαθητής.

26. Πηγαίνω στην πάροδο.

27. Κοιταζόμαστε.

28. Χαμογελάμε.

29. Ξεφυσάω.

30. Στέκομαι όρθιος.

31. Αγγίζω κάτι πέτρες που έχει εκεί πέρα.

32. Ακουμπάω και το κεφάλι μου.

33. Κλείνω και τα μάτια.

34. “Τελικά είσαι μια πορδή στον αέρα φίλε μου, θα πεθάνεις και μετά δεν θα μείνει τίποτα όρθιο”.

35. Τι είμαστε; Τίποτα δεν είμαστε ρε! Αέρας!

36. Ανοίγω τα μάτια.

37. Φιλάω την πέτρα, κάπως σαν να ήταν η γιαγιά μου, η Δήμητρα.

38. Σήμα από stage manager – Ηλιάνα.

39. Τρέξιμο.

40. Ορχήστρα.

41. Μπήκαμε.

42. !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

    Και μετά…Ουαου… μαγεία…. Αρμονία!..

    Σαν να γίνεσαι ένα με όλη την φύση ρε παιδί μου , σαν να υπάρχεις με ένα διαφορετικό τρόπο από αυτόν της ζωής. Σαν να συνδέεσαι με όλο τον κόσμο. Είναι τρελό το αίσθημα εκεί μέσα!! Πολύ μεταφυσικό όλο αυτό!! Είσαι ταυτόχρονα μικροσκοπικός και τιτανοτεράστιος. Αισθάνεσαι και την τελευταία ανάσα του πιο μακρινού θεατή. Και οριακά δεν χρειάζεται να κάνεις τίποτα! Τελικά είναι αλήθεια πως σε αγκαλιάζει αυτός ο τόπος. Και εκεί δεν χωράει τίποτα περιττό. Δεν έχεις τίποτα να παίξεις, η να καμωθείς. Σε αυτό το παιχνίδι ο ποιητής είναι πάνω από όλα και από όλους μας.

    Αισθάνομαι πολύ τυχερός που είχα δασκάλα και σκηνοθέτη την Γεωργία. Είμαι ευγνώμων που υπήρξα σε αυτόν τον μαγικό τόπο μαζί της, αλλά και με αυτούς τους ανθρώπους: {Ναζίκ Αϊδινιάν, Μιχάλης Βαλάσογλου, Στέλλα Βογιατζάκη, Κατερίνα Καραδήμα, Ευαγγελία Καρακατσάνη, Εμμανουέλα Μαγκώνη, Παναγιώτης Παναγόπουλος, Αγγελική Παπαθεμελή, Μαριάμ Ρουχάτζε, Τζωρτζίνα Τάτση, Άρτεμις Φλεσσα, Λίλη Κυριλή, Ράνια Κελαϊδίτη, Δημοσθένης Παπαμάρκος, Χάρης Νείλας} . Είναι όλοι τους υπέροχοι, ξεχωριστοί, μοναδικοί, ταλαντούχοι και πολύ, πολύ, πολύ φωτεινοί.

    Το πιο όμορφο σε αυτή την δουλειά, είναι οι άνθρωποι που γνώρισα και αυτά που μοιραστήκαμε μεταξύ μας.

    Όλη η “Ορέστεια” είναι μια μοναδική εμπειρία. Ο τρόπος με τον οποίο συνυπήρξαμε οι τρεις θίασοι σε αυτό τον τόπο, ήταν συγκινητικός. Ανυπομονώ πολύ για τις επόμενες παραστάσεις μας.

• ~ Με λένε Νίκο και Νικόλα.

  ~ Αυτό τον μήνα έχασα το πορτοφόλι μου, μια ζακέτα, και τα γυαλιά μου.

  ~ Μπορώ να κουνήσω τα αυτιά μου.

  ~ Και έχω και έξι δάχτυλα.

  ~ Ο Τουρτουφάι είναι ένα πολύ μικρό ανθρωπάκι, που ζει σε ένα πάρα πολύ μικρό παράλληλο σύμπαν.

  ~ Κάποιος μεγάλος είπε: Οι πληγές μας είναι η επαφή μας με το έξω.

  ~ Πίνω το τζιν με λεμόνι και τόνικ.

  ~ Γιατί οι ηθοποιοί δεν πληρώνονται;

  ~ Ο έρωτας είναι ζωή.

  ~ Μας έφαγε αυτός ο κυνισμός ρε παιδάκι μου.

  ~ Φοβάμαι το σκοτάδι από πάντα.

  ~ Ο χρόνος είναι σχετικός. Να αργείτε!

  ~ Το μέτρο δεν το χρησιμοποιώ. Με αγχώνει.

  ~ Θέλω στην κηδεία μου να έχει πάρα πολύ κόσμο και να κλαίνε όλοι ασταμάτητα.

  ~ Τα κινητά μας τρώνε την ζωή γαμώτο.

  ~Δεν έπαιζα μπάλα μικρός και πότε δεν μου άρεσε.

  ~ δως του, δως του και ας πάει,

  τούτη η γη θα μας εφάει.

  τούτη η γη που την πατούμε,

  ούλοι μέσα θε να μπούμε.

  ~ Δεν έχω κλιματιστικό και υποφέρω πολύ.

  ~ Αγαπάω ακόμα τον scooby.

  ~ Όταν έχει πολύ κόσμο αγχώνομαι.

  ~ Ικαρία μόνο! Δρούτσουλας για πάντα!

  ~ Δεν μου αρέσει η χυδαιότητα ρε παιδάκι μου.

  ~ Θέλω τα πράγματα μου να μην τα μετακινούν.

  ~ Αγαπάω τους φίλους μου και τους θέλω κολασμένα.

  ~ Ζηλεύω και είναι πρόβλημα.

  ~ Όλα είναι φάσμα.

  ~ Την μοναξιά την φοβάμαι.

  ~ Με συγκινεί το τραγούδι “Πού ‘σαι Θανάση”.

  ~ Το καλοκαίρι δεν πρέπει να βρέχει καθόλου.

• ~ Αγαπώ τον Άγγελο, την Ίριδα, τον Στέφανο, τον Αλέξανδρο και το Σταύρο. Γιατί είναι τα πιο υπέροχα πλάσματα σε όλο τον κόσμο. Και είναι τα ανίψια μου.

  ~ “θα ανέβω σε μια μπανανιά και θα τρώω μόνο μπανάνες”

  ~ Η οικογένεια μου είναι η πιο τρελή οικογένεια του κόσμου.

  ~ Η Αθήνα είναι η καλύτερη πόλη.

  ~ “χόρεψε πανάθεμά σε, τα παπούτσια μη λυπάσαι”

  ~ Είναι καλύτερο το βραδινό μπάνιο, αρκεί να μην πατήσεις αχινό.

  ~ Με γοητεύει το εφήμερο του θεάτρου. Μοιάζει με την ζωή. Και να σου πω..κατανοώ περισσότερο την ζωή μέσα από αυτή την συνθήκη.

  ~ Κάποιος είπε  “κανείς δεν μπορεί να κοιτάξει κατάματα τον ήλιο, και το θάνατο”.

  ~ Χαρείτε γιατί θα πεθάνουμε!

• Ο Νίκος Μάνεσης συμμετέχει στην παράσταση-τριλογία «Ορέστεια» του Αισχύλου από το Εθνικό Θέατρο, «Eυμενίδες» σε σκηνοθεσία Γεωργίας Μαυραγάνη. Σε πανελλαδική περιοδεία έως και τις 21 Σεπτέμβρη. Από τις 4 Οκτωβρίου έως και 30 Νοεμβρίου κάθε Παρασκευή και Κυριακή , θα είναι στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης συμμετέχοντας στην παράσταση «Δαιμονισμένοι» του Ντοστογιέφσκι σε διασκευή και σκηνοθεσία του Κωνσταντίνου Χατζή.