Εγώ με την ιστορία του Αριστείδη Παγκρατίδη, αυτό έπαθα. Επέστρεψα κάπου. Σε ένα τόπο που με μεγάλωσε (Θεσσαλονίκη), σε μια εποχή που φαντασιώθηκα (δεκαετία του 60). Και ήταν αυτή η επιστροφή που έφερε ωραίες απαντήσεις, σε σχέση με αυτό που πλέον φουντώνει ολοένα και πιο πολύ και ονομάζεται με μία λέξη “παρακράτος”. Λέξη γνώριμη για τη Θεσσαλονίκη από τότε. Αρκεί κανείς να ανοίξει το wikipedia και να τη γράψει. Και να ‘σου ο Λαμπράκης, να ‘σου ο Παγκρατίδης, να ‘σου η Θεσσαλονίκη και τα “σκοτάδια” της που θάφτηκαν κάτω από τα λαμέ ‘80s και τα θυριώδη ΄90s. Για να έρθουμε εδώ, στο τώρα και να το αισθανθείς ξανά. Το σκοτάδι αυτό. Αυτό το σκοτάδι που τότε θαρρείς και τα πλάκωσε όλα. Γι αυτό και στην παράσταση μόνο μια λάμπα θυέλλης αντιστάθηκε σε αυτό. Μου πήρε πολλά χρόνια να αποφασίσω να ανεβάσω αυτή τη παράσταση. Και κάποια στιγμή στις πρόβες μου ‘ρθε, σκέφτηκα “και αν αυτή σου η εμμονή δεν αφορά κανέναν άλλο; Γιατί να ταυτιστεί ο Αθηναίος με μια ιστορία τόσο έντονα “σαλονικιώτικη’;”

Ένα χρόνο μετά, βλέποντας τον “Αρίστο” να συνεχίζει την πορεία του στην Αθήνα, παίρνοντας παρατάσεις και βραβεία, δεν έρχομαι στη Θεσσαλονίκη απλά για να φέρω εδώ να παιχτεί μια ιστορία στον “τόπο που τη γέννησε”. Έρχομαι για να “επιστρέψω” ένα δώρο που μου δόθηκε. Και αυτό εμένα με φέρνει στον πυρήνα μου.

* Ο Γιώργος Παπαγεωργίου σκηνοθετεί και παρουσιάζει τον “Αρίστο”, ένα θεατρικό έργο βασισμένο στο “Γύρο του Θανάτου” του Θωμά Κοροβίνη, στη Θεσσαλονίκη στο θέατρο ΑΘΗΝΑΙΟΝ για δέκα παραστάσεις και-ταυτόχρονα- στο θέατρο ΑΝΕΣΙΣ, στην Αθήνα, για δεύτερη χρονιά, μετά την καλλιτεχνική και εισπρακτική επιτυχία που έχει.