H Ζωή αποκαλύπτει τρία πράγματα που βάζει στο σάκο της για να πάει στο θέατρο, τρία τραγούδια που θα ακούσει στο δρόμο για το θέατρο κι άλλα τρία πράγματα που θέλει να κάνει στο άμεσο μέλλον. Α! Και έβγαλε τρεις φωτογραφίες με ό,τι «έλαμψε» στα μάτια της, τελευταία! Three, two, one, action!

Κάθε πρόβα ξεκινάει με μια τσάντα, μια playlist και μια μικρή ιδέα για το πού θέλεις να πας. Τα υπόλοιπα προκύπτουν στην πορεία.

Ας ξεκινήσουμε από τα βαριά. Την τσάντα. Το γνωστό σακίδιο του Sport Billy, όπου το 10% είναι αυτά που όντως χρειάζεσαι και το 90% αυτά που νομίζεις ότι θα χρειαστείς. Τα γνωστά «άμα γίνει κάτι», «άμα λερωθεί αυτό», «άμα χαλάσει εκείνο», «άμα χρειαστεί να έχω ένα δεύτερο». Και εν τέλει κουβαλάς τόσα πολλά, που μια απλή διαδρομή σπίτι–θέατρο καταλήγει να μοιάζει με ορειβατική εξόρμηση στα ψηλά του Παρνασσού.

Από όλα αυτά, όμως, υπάρχουν τρία βασικά πράγματα που βρίσκονται πάντα μέσα στη δική μου τσάντα. Τουλάχιστον 3-4 λαστιχάκια — γιατί με τα μαλλιά που αποφάσισε να με προικίσει ο Θεός (ή όποιος είναι υπεύθυνος, τέλος πάντων), το πιο πιθανό είναι να είναι τόσο δυναμική η παρουσία τους στην πρόβα, που θα αποκτήσουν και ατάκες. Ένα μπουκάλι νερό, το οποίο σπανίως προλαβαίνω να πιώ κατά τη διάρκεια της πρόβας, οπότε καταλήγει να κατεβαίνει μονοκοπανιά στο τέλος — να πάνε κάτω τα φαρμάκια, κυριολεκτικά. Και τέλος, το σημειωματάριό μου, το οποίο πρόσφατα αποφάσισα να είναι θεματικό, ανάλογα με την παράσταση για την οποία προετοιμάζομαι. Αυτό το διάστημα, που είμαι μια μοδίστρα κάπου στο Μεξικό, έχω στολίσει το τετράδιό μου με διάφορα κουμπάκια, τα οποία μέρα με τη μέρα μας αποχαιρετούν. Οπότε, κάθε φορά που βγάζω κάτι από την τσάντα μου, σίγουρα θα βρίσκω κι ένα κουμπάκι επιβράβευσης.

photo_1: Η ετήσια έκπληξη με τη σωστή τούρτα γενεθλίων (που είναι σίγουρα black forest και δεν κόβεται σε κομμάτια).

Πάμε τώρα στην playlist. Νομίζω ότι αν τη δει κανείς, θα θεωρήσει είτε ότι ανήκει σε πέντε διαφορετικά άτομα είτε ότι έχω κρίση ταυτότητας. Σίγουρα θα ακούσω το “Raindrops Keep Falling on My Head” του B.J. Thomas (όταν είμαι στο λεωφορείο, και μόνο όταν κάθομαι στο παράθυρο και κάνω ότι παίζω σε κάποια ρομαντική κομεντί). Θα ακούσω, επίσης, το “Another One Bites the Dust” των Queen — σταθερή αξία — όταν θέλω να δώσω ρυθμό στο περπάτημά μου, ελπίζοντας να μην το παρατηρούν όσοι περπατούν δίπλα μου. Αυτόν τον καιρό, μου έχει κολλήσει και το “Shut Up My Mom’s Calling” από Hotel Ugly. Κατά τα άλλα, πολλοί καλλιτέχνες παρελαύνουν στο Spotify μου: Rosalía, Doja Cat, Nirvana, Aerosmith, Nina Simone, Χάρις Αλεξίου, Μαραβέγιας αλλά και πιο «trash» τραγούδια που δεν θα μάθετε ποτέ — γιατί πλασάρω προφίλ σοβαρής καλλιτέχνιδας (γράφει, ενώ σιγομουρμουρίζει «Μπορώ να έχω λίγο τον λογαριασμό;»).

photo_2: Ο κλεπτομανής γάτος μου, ανακαλύπτοντας εναλλακτικές χρήσεις του πινέλου μακιγιάζ.

Και τώρα… τρία πράγματα που έχω αποφασίσει να κάνω την άνοιξη. Με αγχώνει κάπως το να δεσμεύομαι ότι θα κάνω κάτι — και πόσο μάλλον τώρα που το γράφω (τα γραπτά μένουν κλπ.). Όμως θα έλεγα ότι θέλω να φροντίσω περισσότερο τον εαυτό μου, να διαβάσω έστω ένα από όλα αυτά τα βιβλία που μαζεύω για να διαβάσω «όταν θα έχω χρόνο» (που δεν έρχεται ποτέ), και να κάνω ένα χορταστικό ταξίδι κάπου μακριά. Και επειδή έχω αρχίσει να πιστεύω στις θετικές δηλώσεις και το manifesting, θα το τολμήσω: ναι, ιδανικά στο Μεξικό.

— Δίνω πάσα στον εαυτό μου τώρα, προσδεθείτε —

Μέχρι να γίνει αυτό, όμως, θα κάνουμε ένα φανταστικό ταξίδι στο Μεξικό με την παράστασή μας, La Mano de Dios (Το Χέρι του Θεού), στο Θέατρο Τεχνών, στις 18 και 19 Απριλίου, στο πλαίσιο της Ανοιχτής Θεατρικής Σκηνής 2026. Μην το χάσετε. Θα χάσετε.

Ναι, αυτό το αυτοσκανάρισμα περιείχε τοποθέτηση προϊόντος.

photo_3: Ένας μελαγχολικός απογευματινός ουρανός που δεν μπορεί να λείπει από ένα αυτοσκανάρισμα.

* Η Ζωή Λάη συμμετέχει στην θεατρική παράσταση “LA MANOO DE DIOS” σε σκηνοθεσία Κατερίνας Νικολάτου,  με την Σπυρέλα Γενιτσαρίδου, τον Ιωάννη Καμπούρη και το Γιώργο Μαγαλιό. Το Σαββατοκύριακο, 18 και 19 Απριλίου, στο θέατρο Τεχνών Θεσσαλονίκης.