Τα τελευταία 2 χρόνια, θα έπρεπε να ηταν 10. Δεν ξέρει τι να πρωτομεταβολήσει το σύστημα μου. Σίγουρα, όχι μόνο το δικό μου.

Είμαι στον αυτόματο. Προσπαθώ να επιβιώσω πνευματικά και συναισθηματικά, όπως κάνουμε οι περισσότεροι. Υπάρχουν μέρες ,που από την ώρα που ξυπνάω μέχρι να ξανακοιμηθώ, δεν κάνω τίποτε άλλο απ’το να φοβάμαι. Είμαι λειτουργική, δουλεύω, φροντίζω το παιδί, αλλά φοβάμαι. Δεν ξέρω τι. Φοβάμαι. Και Λυπάμαι για όσα ζούμε.

Πόσες μέρες έχω να πάρω τηλέφωνο τις αδελφές μου;

Θα προλάβω να φτάσω στον παιδικό σταθμό, να πάρω το παιδί μετά την πρόβα;

Πάλι έχεις μύξες, ρε Μυρτούλα μου;

Θέλω να σου βάλω φάρμακο στη μύτη, αλλά δεν θέλω να σου κρατάω τα χέρια και να σου πιέζω το πρόσωπο, θέλω να συνεργαστούμε και να το αντέξεις και να το κάνουμε με τη θέλησή σου. Χωρίς να πιέζω εγώ κανένα μέρος του σώματός σου. Θα μάθουμε μαζί πώς να μην παραβιαζόμαστε. Θα το μάθω πρώτη εγώ και θα στο δείξω αμέσως, το υπόσχομαι. Πρέπει να το κατέχεις καλά.

Δεν βάλαμε πάλι σταγόνες. Πάλι μαλακίες κάνω, πάλι δεν ξέρω πως να είμαι γονιός, πάλι κλαίω, πάλι σκέφτομαι να ζητήσω βοήθεια, πάλι πνίγομαι στις ενοχές, πάλι σκέφτομαι τη μάνα μου. Τις μάνες. Τις γυναίκες. Σκέφτομαι την ξενιτεμένη μου Κίτρινη να μου λέει κάποτε  ‘’Λίλα, εγώ θα είμαι πάντα με το μέρος της γυναίκας’’. Με συγκλόνισε όταν την άκουσα να μου το λέει. Να κάποια ακόμη λόγια που τα τελευταία δυο χρόνια σφυροκοπούν την καρδιά μου.

Στο ταμείο του super market στέκομαι με τη Μυρτώ, έρχεται η σειρά μας, η  Μυρτώ είναι κουρασμένη , επικρατεί σχετική ησυχία ενώ έχει πολύ κόσμο, ακούγεται ξαφνικά πεντακάθαρη και στεντόρεια η φωνή της Μυρτώς που ζητά εδώ και ώρα χαμηλόφωνα να ξαπλώσει. «MAMA. ΣΟΥ ΛΕΩ ΘΕΛΩ ΝΑ ΚΑΨΩΣΩ».  Πώς με πετσόκοψε έτσι;!

Θα λείψω για λίγο από τις πρόβες του Μπίλυ, για να είμαι στις πρόβες για το «Ελεύθερο Ζευγάρι».

Τί αγωνία είναι αυτή; Τί όψη θα πάρει αυτή η παράσταση μόλις συναντηθεί με τους θεατές;

Ο Μιχάλης σημειώνει, κρυφογελάει, σκέφτεται, σημειώνει, μας αγαπάει, σημειώνει, μας δυναμώνει, σημειώνει, μας μαθαίνει να παραδινόμαστε ο ένας στον άλλον, σημειώνει, να έχουμε μέσα μας ο ένας τον άλλον κάθε σκηνική στιγμή, σημειώνει και μετά ξανασημειώνει κάτι.

Ο Σαμψαλάκης στο τραπέζι, στην κουβέντα, πασχίζει να αποδεχτεί την σκατόψυχη πτυχή του ρόλου του, απορεί, πέφτει από τα σύννεφα όταν συνειδητοποιεί οτί είναι πολλοί αυτοί οι άνθρωποι, είναι παντού και έχουν πολλές όψεις. Ανεβαίνουμε για πέρασμα και με πιάνω να αφαιρούμαι, γιατί γίνομαι θεατής του. Τον χαίρομαι και χαίρομαι που δεν τον χαίρομαι επειδή είναι  άνθρωπός μου, αλλά επειδή είναι συνάδελφός μου. Θα ήθελα να δουν αυτή την παράσταση, όλοι. Όχι γιατί ευλογώ τα γένια μου, αλλά γιατί την αγαπάω. Θέλω για εκείνη το καλύτερο.

Θέλω να γράψω κάτι καλό, να πληκτρολογήσω αισιόδοξες λέξεις, να κάνω χιούμορ, να ελαφρύνω τα μάτια και τη σκέψη όποιου κλικάρει τις «Σημειώσεις»  που μου ανέθεσε να γράψω ο Γιώργος.

Δεν έχω.

Έχω όμως 300 χοληστερίνη.

Η γιατρός μόλις είδε τις εξετάσεις γέλασε και με ρώτησε αν είναι του παππού μου. Την λατρεύω, είναι τρελιάρα και τρυφερή. Όταν μπήκα στο ιατρείο της,  πριν καιρό,  καταπονημένη, θλιμμένη, βαθιά κακοποιημένη από εμένα την ίδια, τα κατάλαβε όλα χωρίς να πω σχεδόν τίποτα. Μου λέει ‘’Λιλάκι τέρμα το παγωτό’’.  Τουλάχιστον απόψε, άσε με κυρία μου να φάω τη μπριζόλα μου.

•  Η Λίλα Βλαχοπούλου πρωταγωνιστεί με το Γιάννη Σαμψαλάκη στο “Ελεύθερο Ζευγάρι” σε σκηνοθεσία Μιχάλη Σιώνα, που παρουσιάζεται από 27 Νοεμβρίου στο μικρό θέατρο της Μονής Λαζαριστών.