Όταν ένα τραγούδι κυκλοφορεί, μοιάζει λίγο σαν να αφήνεις κάτι δικό σου έξω στον κόσμο. Στην αρχή υπάρχει πάντα μια μικρή ανησυχία — σαν να βλέπεις τα «παιδιά» σου να φεύγουν από το σπίτι. Με τον καιρό όμως καταλαβαίνεις ότι αυτό είναι το νόημα. Τα τραγούδια αρχίζουν να ανήκουν στους ανθρώπους που τα ακούνε. Να συνδέονται με δικές τους στιγμές, δικές τους ιστορίες. Και κάπως έτσι αποκτούν μια ζωή που δεν μπορείς πια να ελέγξεις. Ευτυχώς.

Για μένα ένα καλό live δεν είναι απαραίτητα το τέλειο τεχνικά. Είναι εκείνο όπου για λίγο ξεχνάς πού βρίσκεσαι. Όταν η μπάντα, ο χώρος και ο κόσμος συντονίζονται σε μια κοινή ένταση. Εκεί που ιδρώνεις, παίζεις δυνατά, κοιτάς κάτω και βλέπεις ανθρώπους να τραγουδούν μαζί σου. Εκείνη τη στιγμή συμβαίνει κάτι που δεν μπορεί να επαναληφθεί ακριβώς το ίδιο ποτέ. Ίσως γι’ αυτό συνεχίζουμε να ανεβαίνουμε στη σκηνή.

Και την ίδια στιγμή, ο κόσμος γύρω συνεχίζει να κινείται με τον δικό του, συχνά σκληρό ρυθμό. Ειδήσεις, πόλεμοι, βόμβες, εικόνες που περνούν γρήγορα μπροστά από τα μάτια μας. Δεν είναι εύκολο να τραγουδάς γνωρίζοντας ότι κάπου αλλού συμβαίνουν όλα αυτά. Αλλά ίσως η μουσική υπάρχει ακριβώς γι’ αυτό: για να θυμίζει ότι μέσα στον θόρυβο μπορεί ακόμη να υπάρξει μια στιγμή κοινής αναπνοής.

Η Θεσσαλονίκη είναι -πάντα- μια ιδιαίτερη στάση σε αυτή τη διαδρομή. Είναι μια πόλη που έχει βαθιά σχέση με τη μουσική και το νιώθεις από τη στιγμή που παίζεις εκεί. Ίσως δεν είναι τυχαίο ότι πολλοί από τους ανθρώπους με τους οποίους μοιράζομαι τη σκηνή έχουν περάσει μεγάλο κομμάτι της ζωής τους εκεί. Κάθε φορά που επιστρέφω, νιώθω πως η πόλη αυτή έχει έναν δικό της ρυθμό — λίγο πιο νυχτερινό, λίγο πιο εσωτερικό.

Και μετά το live, επιστροφή στο σπίτι. Στο κομοδίνο υπάρχει, συνήθως, ένα βιβλίο που διαβάζω αργά, χωρίς βιασύνη. Τον τελευταίο καιρό ξαναγύρισα σε εκείνο το βιβλίο του Benjamín Labatut, «Όταν παύουμε να καταλαβαίνουμε τον κόσμο». Στα ακουστικά μου συνυπάρχουν τα πάντα: από παλιά μπλουζ μέχρι ελληνικά τραγούδια που μεγάλωσα μαζί τους. Και κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά, αρχίζουν να εμφανίζονται σιγά-σιγά και οι πρώτες ιδέες για τα επόμενα τραγούδια. Γιατί στο τέλος της ημέρας, αυτός ο κύκλος δεν σταματά ποτέ.

*Ο Στέλιος Τσουκιάς, που μόλις κυκλοφόρησε το καινούργιο του album “Στη Δύση” σε μουσική- ενορχήστρωση Λαμπρινής Γρηγοριάδου και στίχους Στέλιου Τσουκιά και Νάσου Αρώνη, αυτή τη Παρασκευή, 20 Μαρτίου, έχει live στη Θεσσαλονίκη στο Soul, ενώ ακολουθεί mini tour στην Ελλάδα,  όπου 21 Μαρτίου θα είναι στη Λαμία, στο Τόπος Τεχνών “Χώρα”. Ακολουθεί 28 Μαρτίου, η Ζάκυνθος στο Portokali και ο Στέλιος συνεχίζει με την μπάντα του, το μουσικό ταξίδι, 2 Απριλίου στην Ξάνθη στο “Ντίλι Ντίλι”, 3 Απριλίου στο Βόλο στο Cafe Santan και ολοκληρώνει 21 Μαΐου στην Αθήνα στο ΙΛΙΟΝ Plus. Έναρξη Θεσσαλονίκη στο Soul Παρασκευή 2Ο Μαρτίου με grand finale στην Αθήνα, 21 του Μάη, στο IΛΙΟΝ plus.